صفحه نیمه‌حفاظت‌شده

هرات

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیEnglish

هِرات
Herāt
شهر
Overview of Herat City
Herat Airport Section of Herat in 2009.jpg
Herat in June 2011-cropped.jpg Citadel of Herat
Friday Mosque of Herat Musalla Complex
هِرات در افغانستان قرار گرفته‌است
هِرات
هِرات
موقعیت در افغانستان
مختصات: ۳۴°۲۰′۳۱″ شمالی ۶۲°۱۲′۱۱″ شرقی / ۳۴٫۳۴۱۹۴°شمالی ۶۲٫۲۰۳۰۶°شرقی / 34.34194; 62.20306مختصات: ۳۴°۲۰′۳۱″ شمالی ۶۲°۱۲′۱۱″ شرقی / ۳۴٫۳۴۱۹۴°شمالی ۶۲٫۲۰۳۰۶°شرقی / 34.34194; 62.20306
کشور افغانستان
استانولایت هرات
مساحت
 • کل۱۸۲ کیلومتر مربع (۷۰ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۳)[۲]
 • جمعیت۴۳۶٬۳۰۰
 • تراکم۲٬۴۰۰/km۲ (۶٬۰۰۰/sq mi)
منطقهٔ زمانیمنطقهٔ زمانی افغانستان (یوتی‌سی +۴٫۳۰)

هِرات (به فارسی باستان: هَرَیْوهHaraiva𐏃𐎼𐎡𐎺[۳]) یکی از کلان‌شهرهای افغانستان، مرکز ولایت هِرات در غرب آن کشور است. این شهر پس از کابل، دومین شهر پرجمعیت افغانستان محسوب می‌شود. هِرات قطب صنعتی و مهم‌ترین کانون فرهنگی - هنری افغانستان به‌شمار می‌آید.[۴][۵] رود معروف هریرود از کنار این شهر می‌گذرد.

این شهر یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای افغانستان است و همراه با کابل، مزار شریف و قندهار یکی از چهار شهر بزرگ افغانستان به‌شمار می‌آید. باشندگان اصلی آن به زبان فارسی با لهجه هراتی سخن می‌گویند. از دههٔ ۱۳۷۰ هرات مرکز جذب مهاجران زیادی از سرتاسر افغانستان بوده‌است. ساکنان اصلی این شهر اقوام فارسی‌زبان بودند، البتّه هم‌اکنون هرات دارای اقوام مختلفی است و عمدهٔ زبان محاوره‌ای در این شهر فارسی است. بیشتر مردم در این شهر زبان فارسی با لهجهٔ هراتی دارند. دیگر اقوام ساکن در آن عبارتند از:عرب (عرب خزاعی .عرب شیبانی ) پشتون، هزاره، ترکمن و . شهر هرات در غرب افغانستان، در یکی از هموارترین مناطق جغرافیایی افغانستان موقعیت دارد. هِرات را در گفتارهای ادبی و رسمی هِرات باستان می‌گویند. این شهر از بابت مناره‌ها و معماری‌های عالی و مجلل خود شهرت دارد و در گذشته و حال، هِرات یکی از مراکز عمدهٔ آموزشی شمرده شده‌است. این شهر در سال ۲۰۰۹ پس از بررسی شهرهای مختلف جهان توسط سازمان یونسکو شامل برنامه هزار شهر و هزار زندگی این سازمان گردید.[۶] بسیاری از شاعران و نویسندگان و عارفان و صوفیان فارسی در این شهر زاده شده یا زیسته‌اند، با این همه هرات به دلیل داشتن دو مرز مشترک با کشورهای ایران و ترکمنستان و دارا بودن بزرگترین شهرک صنعتی افغانستان بزرگترین مرکز تجارتی افغانستان به‌شمار می‌آید. تا کنون هیچ سرشماری دقیقی در شهر هرات نشده‌است، اما اخیراً مسوولان دولتی اعلان کرده‌اند که این شهر دیگر ظرفیت پذیرش جمعیت بیشتری را ندارد. هرات به پانزده ناحیه و ده‌ها محلّه تقسیم شده‌است. نماد شهر قلعه اختیار الدین (اَرگ) این شهر است. مسجد جامع و مناره‌های این شهر نیز نمادهای دیگر آن به حساب می‌آیند. هرات میزبان نزدیک به نیمی از فعّالیّت‌های صنعتی افغانستان است، کارخانجاتی در زمینهٔ تجهیزات موتورسیکلت، برق و الکترونیک، منسوجات، شکر، سمنت (سیمان) و انواع خوراکی در این شهر واقع شده‌اند، هرات همچنین بازار بزرگ فروش خودروهای وارداتی در سراسر افغانستان است. در شمال حومهٔ هرات مسوولان دولتی در حال ساخت یک پالایشگاه نفت هستند. در هرات اماکن تاریخی مذهبی نظیر مساجد، مناره‌ها و ساختمان‌های تاریخی شهرت فراوانی دارند. هرات باستان دارای مکان‌های تاریخی چون قلعه اختیارالدین یا (ارگ) مسما است. منارهای هرات یکی از بزرگ‌ترین آثار تاریخی افغانستان به‌شمار می‌رود که ۹۳۰ سال قدمت تاریخی دارد.[نیازمند منبع]

نام‌شناسی

بیشتر تاریخ‌شناسان ریشهٔ نام هِرات را برگرفته از نام ایرانی باستان «هَرَیو» که به معنی «پُرشتاب» است می‌دانند. نام سرزمین باستانی هریوا و پایتخت آن از نام رودخانه هریرود که در آن جاری است گرفته شده‌است. «هَرَیو-» را با «سَرَیو-» (Saráyu-) در زبان هندی کهن سانسکریت که نام رودخانه‌ای بوده‌است همانند می‌دانند. برگرفتن نام سرزمین‌ها و شهر اصلی آن‌ها از نام رودخانه در سرزمین‌های باستانی شرقی فلات ایران معمول بوده‌است. مثال دیگر نام اوستایی «باخذی-» (Bāxδī) و پارسی باستانی «باختریش-» (Bāxtriš) یا بلخ امروزی که از نام رودخانهٔ بلخاب (به یونانی: باکتروس) گرفته شده‌است و همچنین نام اوستایی «هَرخوَیتی-»، پارسی باستانی «هَرَهُوَتی-» و سانسکریت «سَرَسوَتی-» (Sárasvatī-) که از نام رودخانهٔ ارغنداب گرفته شده‌است”.[۷][۸]

نام‌های تاریخی

ریشه: برگرفته از واژهٔ ایرانی کهن هَرَیو-، به‌معنای «پُر شتاب»، نام رودخانهٔ هریرود. سَرایو- معادل سانسکریت ودایی آن در کتاب ریگ‌ودا، در فهرست رودهای ریگ‌ودا (سانسکریت: سَپته‌سندو؛ به‌معنای 'هفت‌رود') است که در کنار این سه رود دیگر یاد شده: کوبها (همان رود کابل)، رَسا (همان رَنهای اوستایی) و کُرومو (درهٔ کُرَم در مناطق قبیله‌ای فدرال پاکستان). بیشتر تاریخ‌شناسان ریشهٔ نام هِرات را برگرفته از نام ایرانی باستان «هَرَیو» که به معنی «پُرشتاب» است می‌دانند. نام سرزمین باستانی هریوا و پایتخت آن از نام رودخانه هریرود که در آن جاری است گرفته شده‌است. «هَرَیو-» را با «سَرَیو-» (Saráyu-) در زبان هندی کهن سانسکریت که نام رودخانه‌ای بوده‌است همانند می‌دانند. برگرفتن نام سرزمین‌ها و شهر اصلی آن‌ها از نام رودخانه در سرزمین‌های باستانی شرقی فلات ایران معمول بوده‌است. امروزه هرات به نام‌های دیگری نیز شهرت دارد. هریوا، هِرَی یا هَرِی، دیگر نام‌های است که این شهر به آن‌ها شهرت دارد، باشندگانِ هرات را هِرَوی نیز می‌گویند. در ایران در گذشته به این شهر هَرات گفته می‌شده و امروزه نیز معمولاً هَرات گفته می‌شود.[۹]

تاریخ

نقشهٔ بطلمیوس (از سدهٔ دوم میلادی) از هرات (Aria) و سرزمین‌های مجاور آن، که توسط نیکلاس جرمانوس، نقشه‌نگار آلمانی سدهٔ پانزدهم میلادی بازسازی شده‌است.

هرات پیش از کشف مسیر دریائی اقیانوس هند در گذرگاه جاده ابریشم قرار داشت.[۱۰] و نقش بزرگ را در بازرگانی میان شبه قاره هند، شرق میانه، آسیای مرکزی و اروپا بازی می‌کرد. هرات از لحاظ موقعیت جغرافیایی در طول تاریخ بستر مناسب تلاقی تمدن‌های شرق و غرب نیز به‌شمار می‌رفت. از این‌رو هرات یکی از گهواره‌های تمدنی تاریخ پربار خراسان شناخته می‌شود.

گذشته درخشان

در گذشته‌های دور گفته می‌شد که «جهان اقیانوسی است و در این اقیانوس مرواریدی هست و آن مروارید هرات است.»[۱۱]

هِرات در فَرگَرد نخست وندیداد اوستا بنام هَرویوا (Harōiva) آمده‌است که «ششمین سرزمین و کشور نیکی که من، اهورامزدا، آفریدم هَرویو و دریاچه‌اش بود.»[۱۲]

و در یَشت چهاردهم مِهریَشت از اوستا آمده‌است که «آن جا که رودهای پهناور و ناوتاک با انبوه خیزابهای خروشان، به ایشکَتا و پوروتا می‌خورد و به سوی موئورو، هَرویو، گاوا-سوغدا و هوارِزم می‌شتابد.»[۱۳][۱۴]

تاریخ پیش از اسلام

نمای یک هیئت از هِرَوی‌ها، با پوشاکی شبیه سکاها، در حال اهدا ظروف فلزی و پوست پلنگ، برگرفته از حجاری‌های پلکان روبه‌مشرق کاخ آپادانا، تخت جمشید، ایران.
ارگ هرات (قلعهٔ اختیارالدین). اگرچه ساخت این ارگ در سال ۱۳۰۵ میلادی صورت گرفته، اما مسکن‌گزینی در اینجا به دوران باستان برمی‌گردد، قرن‌ها پیش از رسیدن اسکندر مقدونی، که گفته می‌شود دژ او هم در زیر این پُشته آرامیده‌است.[۱۵]
از جمله اقدامات مهم و اساسی اسکندر در کشورهای تحت استیلا و تسلط خود دِژسازی بود، و در دوران کشورگشای او در افغانستان هفت شهر بدست وی یا جانشینانش تهداب‌گذاری شده که به نام اسکندریه معروف هستند. اسکندریه آریانا (Alexandria of Ariana) یکی از این شهرهاست که همان هرات امروزی است. قلعهٔ اختیارالدین در طول تاریخ چندین بار ویران شده. تیمور نیز در حمله به هرات آن را ویران کرد، اما شاهرخ پسر او آن را بازسازی کرد.[۱۶]

هروی‌ها (به یونانی: آرین‌ها) دسته‌ای از تیره‌های آریایی بودند که در هزارهٔ دوم پیش از میلاد، زادبوم خود در آسیای میانه را رها کرده و از ناحیهٔ رودخانهٔ آمودریا (اکسوس یا جیحون) به داخل فلات ایران روی آوردند و در سرزمینی بارور، پیرامون هریرود (به لاتینی: Arius) جای گرفتند. نام سرزمینشان را به نام این رودخانه، هریوا نامیدند، که کم و بیش با ولایت هرات امروزین همانند است.

در سده‌های واپسین هفتم و آغازین ششم پیش از میلاد، هریوا بدست مادها افتاد و پس از انقراض مادها بدست کورش بزرگ، یکی از ساتراپی‌های هخامنشیان به‌شمار می‌رفت. مرکز فرمانروایی هخامنشیان در هرات قصری در شهر آرتاکوانا بود. در سنگ‌نبشته‌های هخامنشی، هریوا (Haraiva) در فهرست ساتراپی‌های هخامنشیان آمده‌است.

به قول مورخ یونانی هرودت، اسکندر مقدونی در ۳۳۰ قبل از میلاد، آرتاکوانا مرکز ساتراپی هریوه را گشود. وقتی اسکندر به این شهر آمد، آرتاکوانا شهر آباد و مرفهی بود. شهربان (ساتراپ) هریوه در آن زمان ساتی برزن نام داشت. اگر چه باشندگان هریوا بسختی مقاومت کردند اما سپاهیان اسکندر موفق به فتح شهر شده و آن را ویران و بسیاری از باشندگان آن را به قتل رسانیدند. اسکندر پس از تصرف شهر، در آنجا دژی برای نظامیان خود ساخت که بقایای آن هنوز باقی است. هدف از ساختن این دژ، حفظ نظامیان از شورش احتمالی مردم شهر بود. اسکندر سپس شهر را دوباره آباد کرد و نامش را «اسکندریه آرئیا» نهاد و باشندگان بازماندهٔ آرتاکوآنا را بدین شهر که هِرات امروزین باشد تحویل کرد.

پس از مرگ اسکندر (در سال ۳۲۳ ق. م)، هریوا جزئی از قلمرو سلوکیان درآمد. تا اینکه بعد از سال ۲۴۰ ق. م دو سرزمین همسایهٔ هریوا یعنی باختر و پارت از سلطهٔ سلوکیان مستقل شدند. در این زمان هریوا جزئی از قلمرو دولت یونانی باختری نوبنیاد درآمد. در بین سال‌های ۲۰۸ و ۱۹۰ ق. م آنتیوخوس سوم (ملقب به کبیر) پادشاه سلوکی توانست قلمروش را تا سرزمین‌های شرقی گسترش دهد و دوباره هریوا بدست سلوکیان افتاد. در سال ۱۶۷ ق. م مهرداد یکم پادشاه مقتدر اشکانی با شکست دادن اوکراتید هریوا و برخی از سرزمین‌ها را از سلوکیان گرفت. ازین به بعد هریوا جزئی از قلمرو اشکانیان باقی‌ماند.

هِرات در دورهٔ ساسانیان در سنگ‌نبشته‌ای در کعبه زردشت واقع در نقش رستم بنام هریو (Harēv) و در فهرست پایتخت‌های استان‌های امپراتوری ساسانیان به زبان پهلوی بنام هری (Hariy) یاد شده‌است.[۱۷] در دورهٔ ساسانی از مراکز مهم نظامی و منطقه مرزی در مقابله با هیاطله بوده‌است. پیش از حملهٔ اعراب خزاعی، مسلمان به خراسان دارای اقلیت مسیحی نستوری بود. این شهر مرکز شراب‌سازی هم بود.

در سال ۳۱ ه‍.ق (حدود ۶۵۰ م) یا کمی پس از آن باوجود مقاومت سرسختانهٔ هروی‌ها، شهر به دست اعراب خزاعی مسلمان فتح شد.

تاریخ پس از اسلام

مسجد جامع هرات اثری بجای‌مانده از دوران غوریان و تیموریان.

در دورهٔ اعراب خزاعی، یعنی در دوران قرون وسطی کشورهای اروپایی، هِرات همراه با نیشابور، مرو و بلخ یکی از چهار قسمت (چهار ربع) ایالت خراسان بود.

هرات را دل خراسان نیز خوانده‌اند.[۱۸] ابوالفضل بیهقی در تاریخ خود می‌نویسد: «در سنه ثمان و اربع مائه فرمود ما را تا هرات رفتیم که واسطه خراسان است». در نزهةالقلوب اثر حمدالله مستوفی آمده‌است: «هرات هوایی در غایت نیکویی و درستی دارد، و پیوسته در تابستان شمال وزد و در خوشی آن گفته‌اند: اگر در سرزمینی خاک اصفهان و باد هرات و آب خوارزم گرد آیند مرگ در آنجا بسیار کم است … در این شهر در حین حکومت ملکان غور دوازده هزار دکان آبادان بوده و شش هزار حمام و کاروانسرا و طاحونه و سیصد و پنجاه و نه مدرسه و خانقاه و آتش‌خانه و چهارصد و چهل و چهار هزار خانه مردم‌نشین بوده‌است … مردم آنجا (هرات) سلاح‌ورز و جنگی و عیارپیشه باشند و در آنجا قلعه‌ای محکم است و آن را شمیرم خوانند. بر دو فرسنگی شهر بر کوه آتشخانه‌ای بوده‌است که آن را ارشک گفته‌اند؛ و این زمان قلعهٔ امکلجه می‌گویند و مابین آتشکده و شهر، کنیسهٔ نصاری بوده‌است».

این شهر هم مرکزی برای مسیحیت تحت نفوذ کلیسای نستوری و هم پایگاه مهم تصوف، یعنی نظریه زاهدانه اسلام به‌شمار می‌رفت. افرادی از پیروان «نقشبندیه» و «چشتیه»، انجمن‌های اخوت صوفیه به مقامات وزارت و صدارت عظمی رسیده‌اند.

صحنهٔ نبرد تیمور با سلطان مصر، اثری از کمال‌الدین بهزاد، نگارگر (مینیاتوریست) مشهور اهل هرات، ۱۴۹۵–۱۴۹۴ میلادی، دورهٔ تیموریان.

هرات مثل اکثریت مناطق دیگر خراسان با هجوم مغول در ۱۲۲۲ م. از بنیاد ویران شد و بیش از نیمی از اهالی بومی آن قتل‌عام یا آواره شدند.[۱۹]

هرات بین سال‌های ۶۴۳ تا ۷۸۴ ه‍.ق پایتخت دودمان آل کرت بود. تیمور لنگ در سال ۷۸۴ هرات را گشود و آل کرت را نابود ساخت. در جریان این حمله هرات بار دیگر ویران و هزاران نفر کشته شدند. شاهرخ فرزند تیمور و همسرش گوهرشاد بیگم پایتخت تیموریان را در سال ۱۴۰۱ م از سمرقند به هرات منتقل کردند.

پارچ (جَک) یا جام بِرِنجی، دورهٔ تیموریان، سدهٔ پانزدهم میلادی، از هرات.
نمونه‌ای از خط نستعلیق میرعلی هروی، خوشنویس برجستهٔ دورهٔ تیموریان در سدهٔ شانزدهم میلادی.[۲۰]

هرات در دوره تیموریان به اوج رونق رسید و سده پانزدهم میلادی دوران طلائی هرات بود. زیرا هرات در این دوران از لحاظ پرورش نقاشان، معماران و موسیقی‌دانان خود به عنوان «فلورانس آسیا» شهرت پیدا کرده بود. در آن زمان مساجد و کاخ‌های زیبا و مجللی ساخته شد که تا این زمان زینت‌بخش این شهر است. از جمله مجموعه مصلای هرات، یک مدرسه و مسجدی که دوازده مناره در اطراف خود داشت بیشتر قابل ملاحظه‌است. از این مجموعه که به دستور گوهرشاد بیگم بنا شده بود، اکنون تنها پنج مناره باقی‌مانده‌است.

یکی از شاهزادگان تیموری به نام بایسنقر میرزا که خوشنویسی هنرمند بود، سرپرستی امور هنری را در شهر هرات در دست داشت. در آن زمان، شهر هرات مرکز تجمع هنرمندان شده بود و معروف است که فقط در یک آموزشکدهٔ نقاشی، شصت استاد به تعلیم هنرجویان و انجام سفارشهای محوله اشتغال داشتند. معروفترین استادکاران مکتب هرات کمال‌الدین بهزاد است که کتاب مصور و معروفی به نام ظفرنامه تیموری دارد. امیر علیشیر نوایی وزیر سلطان حسین بایقرا که خود نیز نویسنده و شاعر بود به تشویق هنرمندان و ادیبان و ساختن بناهایی در هرات می‌پرداخت.

در ۱۵۰۶ شیبانیان (ازبکان) آسیای مرکزی بر شمال افغانستان و هرات مسلط شدند. اندکی بعد هرات بدست صفویان افتاد. در دوران صفوی هرات مهم‌ترین شهر و مرکز خراسان محسوب می‌شد و همواره مورد طمع ازبکان بود حتی چندبار این شهر به دست ازبکان افتاد. اما سلطه ازبکان بر این شهر به صورت کوتاه مدت بود و آن‌ها از دوره‌های فترت در اوایل سلطنت شاه طهماسب اول و اوایل سلطنت سلطان محمد خدابنده و شاه عباس اول استفاده کردند و هر بار برای مدت کمی این شهر را در اشغال داشتند. گفتنی است شاه عباس کبیر در این شهر به دنیا آمد و تا پیش از به سلطنت رسیدن در این شهر زندگی می‌کرد.

معاهده پاریس و جدایی از ایران

پس از سقوط صفویان هرات مدتی در اشغال طایفهٔ ابدالی بود و به دست نادر شاه افشار افتاد. پس از مرگ نادر افغان‌ها بر هرات مسلط شدند. انگلستان که از دیر زمان نگران دست اندازی روسیه به هندوستان بوده چشم طمع به سرزمینی دوخته که خود نام افغانستان بر آن نهاده بود تا بتواند آن را به صورت حایلی میان متصرفات آسیایی روسیه و هندوستان درآورد و مانع پیشروی روسیه به سوی اقیانوس هند و آسیای جنوبی شود. در دوران معروف به بازی بزرگ مأموران بریتانیایی در هرات فعال بودند و از جدایی آن از حکومت ایران پشتیبانی می‌کردند. در ۱۲۴۹ ه‍.ق عباس میرزا از سوی فتح‌علی شاه قاجار مأمور پس گرفتن هرات از افغان‌ها شد [نیازمند منبع]. مرگ عباس میرزا در راه مشهد این کار را ناتمام گذاشت. محمد شاه قاجار نیز کوششی برای فتح هرات کرد که ناکام ماند. در زمان ناصرالدین شاه قاجار، دوست محمدخان، حاکم کابل و قندهار هرات را گرفت. نیروهای ناصرالدین شاه تحت فرمان حسام‌السلطنه هرات را محاصره کردند و در سال ۱۲۷۳ این شهر را گرفتند. با مداخلات بریتانیا در جنوب ایران و بحرانی شدن روابط ایران و بریتانیا طی معاهده پاریس که در ۱۲۷۳ ه‍.ق (۲۳ جنوری ۱۸۵۷ میلادی) در پاریس بین نماینده ایران و سفیر بریتانیا امضا شد قرار شد که نیروهای بریتانیا از بنادر و جزایر جنوب ایران خارج شوند و در عوض ایران نیز سپاهیان خود را از هرات فراخواند و به ناچار از شهر هرات و غرب افغانستان امروز صرف نظر کند.

تلاش برای الحاق دوباره به ایران

پس از مرگ دوست محمد خان و ایجاد هرج و مرج در افغانستان، دولت انگلیس تصمیم گرفت هرات را برای مدت نامعلومی به‌طور امانی تحت حاکمیت ایران قرار دهد. بدین جهت رونالد تامسون وزیر مختار انگلیس در ایران در اکتبر ۱۸۷۹ (۱۲۵۸ خورشیدی) این پیشنهاد را از طرف دولت متبوعش به دولت ایران ارائه کرد. ناصرالدین شاه و صدراعظم او حسین خان سپهسالار قرارنامهٔ مزبور را در دولت مطرح و آن را مورد بررسی و مطالعه قرار دادند و با اطرافیان خود در باب آن مشورت کردند. از جمله ایراد عمده‌ای که به آن گرفته شد ذکر کلمهٔ «امانت» در قرار نامه بود که می‌گفتند اگر پس از آنکه دولت ایران متحمل زحمت و مرارت شد و مبالغی در این راه هزینه کرد و بعد از مثلاً شش ماه دولت انگلیس تصمیم گرفت هرات را از قلمرو ایران جدا نماید چه خواهد شد؟ مذاکرات با دولت انگلیس در باب حذف این شرط از قرارنامه هم نتیجه نداد. به این جهت با آنکه ناصرالدین شاه در این باره به استخاره هم متوسل شد و استخاره هم «بسیار بسیار خوب» آمد، مدتی سرگردان و حیران بودند و نمی‌توانستند تصمیم بگیرند و بالاخره بهتر آن دیدند که آن را قبول نکنند و به مقامات انگلیس پاسخ رد داده شد.[۲۱]

تاریخ معاصر

چشم‌انداز قلعه اختیارالدین در دوران معاصر از دور

در تاریخ معاصر افغانستان، هرات از استبداد داخلی، تحجر، تعصب و تجاوزات خارجی بیش تر از دیگران رنج کشیده‌است. هرات سراسر سده نوزدهم را در میان کشمکش‌های سرداران سدوزایی و محمدزایی و بازی بزرگ سپری نمود.

هرات در سده بیستم سرنوشتی غم‌انگیزتر از سدهٔ قبل داشت. از ۱۵ تا ۲۰ مارس ۱۹۷۹ (۲۴–۲۹ حوت ۱۳۵۷) اولین قیام تحت نام قیام بیست و چهار حوت افسران و سربازان حکومتی و مردم هرات علیه حکومت تحت حمایت شوروی نورمحمد تره‌کی با شعارهای مذهبی سر بلند کرد که به سرکوب خونین هراتی‌ها منجر شد.

هرات در تا پایان سال حمله شوروی به افغانستان ویرانی‌های زیادی را متحمل شد و تعداد زیادی از شهروندان آن کشته، زخمی یا معلول شدند.

پس از سقوط حکومت دکتر نجیب الله، آخرین رئیس‌جمهور تحت حمایت شوروی در افغانستان و تسلط مجاهدین بر افغانستان، اسماعیل خان به همراه نیروهای تحت امرش، وارد شهر هرات شد و کنترل آن را در دست گرفت. اسماعیل خان تا سال ۱۳۷۴ خورشیدی، فرمانده قل اردوی شماره چهار اردوی افغانستان در غرب کشور و استاندار استان هرات بود.

در سال ۱۳۷۴، طالبان پس از نبردهای در ولایت فراه موفق به تصرف شهر هرات شدند و مانند سایر ولایات قوانین منحصر به حکومت خودشان را در هرات نیز تطبیق کردند.

در طول سه دهه گذشته و در جریان اشغال افغانستان توسط شوروی، نبردهای داخلی در افغانستان در دوران حکومت مجاهدین و دوره طالبان، هزاران تن از باشندگان هرات، از خشونت‌ها در کشورشان، به جمهوری اسلامی ایران مهاجرت کردند.

پس از تهاجم آمریکا و نابودی طالبان توسط آمریکا، بار دیگر کنترل هرات و ایالات غربی افغانستان در سال ۱۳۸۰، بدست اسماعیل خان افتاد و اسماعیل خان پروژه‌های بزرگ سازندگی و بازسازی را در این شهر به اجرا گذاشت.

در سال ۲۰۰۴ میلادی، استان هرات شاهد چند درگیری خونین میان نیروهای دولتی تحت امر اسماعیل خان و دیگر فرماندهان محلی بود. هواداران اسماعیل خان معتقد بودند که بیشتر این درگیریها، به تحریک دولت مرکزی، به منظور سست کردن بیناد حاکمیت اسماعیل خان در هرات انجام می‌شود.

وضعیت سیاسی جاری

هرات در سال‌های اخیر نابسامانی‌های سیاسی متعددی را گذرانده‌است اما نسبت به برخی از ولایات افغانستان وضعیت امنیتی بهتری دارد. بعد از سقوط حکومت طالبان محمداسماعیل خان خود را والی هرات خواند. در سال ۱۳۸۴ حامد کرزی اسماعیل خان را از این سمت سبکدوش و برای گرفتن پست وزارت معادن به کابل فراخواند و سید محمد خیرخواه به عنوان والی هرات تعیین شد. یک سال بعد رئیس‌جمهور حسین انوری رهبر حزب حرکت اسلامی افغانستان را به عنوان والی هرات تعیین کرد. انوری نخستین والی شیعه هرات بود و سه سال به این سمت باقی‌ماند و پس از آن در جدی ۱۳۸۸ یوسف نورستانی به عنوان والی به هرات فرستاد. یک سال بعد داوود شاه صبا به جای او به این سمت منصوب شد.

این شهر طی دو سال اخیر توانسته‌است پله‌های شکوفایی و ترقی را تندتر بپیماید. بدنبال تصویب و شروع برنامه‌ای مبنی بر رشد هرچه بهتر هرات که توسط دکتر صبا تهیه شده، قرار است هرات در ظرف چند سال آینده شاهد ساخت و ساز پروژه‌های عظیم زیربنایی که در رشد اقتصاد این شهر نقشی مهم دارد باشد. از این موارد می‌توان بر ایجاد سهولتهای شاهراه‌ها و میدان هوایی (فرودگاه) آن را نام برد. در مهم‌ترین رویداد معاصر هرات، شهر هرات از شانزدهم تا بیستم اکتبر ۲۰۰۷ میزبان هفدهمین نشست وزیران خارجه سازمان همکاری‌های منطقه‌ای (اکو) بود.

جغرافیا و اقلیم

شهر هرات از شمال و شرق کوهستانی از غرب و جنوب نسبتاً کوهستانی می‌باشد اقلیم این شهر معتدل است که در زمستان به ۱۰- درجه سانتی گراد هم می‌رسد در زمستان باران‌ها و برف‌ها در این شهر می‌بارند و در تابستان هوا گرم و گاهی اوقات به ۳۸ درجه سانتی گراد می‌رسد در بهار هم هوا معتدل و دلپذیر است

رودها

آب و هوا

هرات دارای آب و هوایی معتدل است، بهاری دلپذیر، تابستانی با بادهای زیاد که به بادهای ۱۲۰ روز معروف اند، پاییزی معتدل و زمستانی نه چندان سرد است. تنها زمستان ۱۳۸۶ به عنوان سخت‌ترین زمستان تاریخ معاصر هرات شناخته می‌شود که در آن بر اساس ارایه گزارش سایت رسمی ولایت هرات، یکهزار تن کشته شدند. بادهای ۱۲۰ روز در هرات شدت گرما را در این ولایت می‌کاهد و سبب سردی هوا در جریان شب می‌شود.

Weather-rain-thunderstorm.svgآب و هوای هراتNuvola apps kweather.svg

ژانویه فوریه مارس آوریل مـــــه ژوئـن ژوئیـه اوت سپتامبر اکتبـر نوامبر دسامبر سـال

گرم‌ترین
۱۷ ۲۱ ۲۵ ۳۰ ۳۶ ۴۰ ۴۲ ۴۰ ۳۷ ۳۱ ۲۵ ۲۱ ۴۲

میانگین گرم‌ترین‌ها
۵ ۸ ۱۳ ۲۱ ۲۶ ۳۳ ۳۶ ۳۵ ۳۱ ۲۳ ۱۵ ۸ ۲۱

میانگین سردترین‌ها
۱ ۵ ۱۲ ۱۶ ۲۲ ۲۵ ۲۴ ۲۱ ۱۴ ۷ ۲ ۱۲

سردترین
-۱۲ ۱ ۳ ۱۰ ۱۵ ۱۲ ۱۱ ۳ -۱۲

بارش
mm
۴۳ ۳۸ ۳۸ ۳۳ ۱۵ ۳ ۲ ۲ ۳ ۱۰ ۲۵ ۳۰ ۲۳


منبع: ودربیس[۲۲] اکتبر ۲۰۰۸

بادهای ۱۲۰ روزه

بادهای یکصد و بیست روزهٔ هرات در اثر بوجود آمدن مرکز فشار بلند در سفیدکوه و مرکز فشار پست وادی هرات بوقوع می‌پیوندد و مدت یکصد و بیست روز از اوایل جوزا الی اواخر سنبله ادامه می‌یابد.

فرهنگ و هنر

دختران هرات و نماد فرهنگ قدیمی این شهر

هرات به شهر علم و فرهنگ نیز شهرت دارد، شهرت هرات به این نام بیشتر به خاطر شاعران، نویسنده گان و هنرمندانی است که از گذشته‌ها تا کنون در این شهر پرورش یافته‌اند. شهر هرات دارای چندین انجمن ادبی، هنری و فرهنگی است که در این میان انجمن ادبی هرات با سابقه‌ای طولانی از شهرت بیشتری برخوردار است.

مردم‌شناسی

دختران دانش آموز در هرات

جمعیت هرات ۳۹۷۵۰۰ تن است (تخمین سال ۲۰۰۹).[۲۳] تخمین ترکیب قومیتی این شهر به درستی در دسترسی نیست.[۲۴][۲۵] بر پایه گزارش انجمن جغرافیای ملی، ۸۵٪ باشندگان هرات تاجیک ها هستند. پس از آنان پشتون ‌ها ۱۰٪ ، هزاره ها ۳٪ ، بلوچ ها ۲٪ ترکمن ها ۲٪ و ۶٪ دیگر از ساکنان هرات را سایر قومیت‌ها تشکیل می‌دهند.[۲۶]

دین و مذهب

تقریباً تمامی مردم ساکن در شهر هرات را مسلمانان تشکیل داده‌اند. مسجد جامع هرات، بزرگترین مسجد افغانستان در شهر هرات موقعیت دارد.

سرشناسان

همچنین رجوع شود به فهرست سرشناسان دیگر هرات، ذیل سرواژهٔ هروی.
آرامگاه خواجه عبدالله انصاری در شمال شهر هرات
آرامگاه ملکه گوهر شاد بیگم در نواحی مرکزی شهر هرات
اثری از استاد کمال الدین بهزاد یکی از مشاهیر هرات در عرصه منیاتوری

این شهر آرامگاه‌های بزرگان اولیا و علما را در خود جای داده از این جمله می‌توان آرامگاه خواجه عبدالله انصاری معروف به «پیر هرات»، بزرگترین شاعر صوفی هرات، میرعبدالواحد مشهور به سلطان آغا و… را که در پایین ذکر شده‌اند نام برد. آرامگاه خواجه عبدالله انصاری در روستای گازرگاه در شمال شهر هرات است که به فرمان شاهرخ تیموری ساخته شد.

هرات در برخی منابع داخلی به خاک اولیاءالله معروف است. این سرزمین تاریخی، همواره کانون علم و فرهنگ بوده، علماء و فضلای بزرگ را در دامان خویش پرورانیده‌است. در فهرست زیر نام شماری از آن‌ها که در هرات زاده شده‌اند یا زیسته‌اند آمده‌است:

اقتصاد و بازرگانی

هرات به علت داشتن مرز با مشترک با دو کشور جمهوری اسلامی ایران و جمهوری ترکمنستان و دارا بودن دو درگاه (گمرک) مهم اسلام‌قلعه در غرب و تورغندی (سیاه تپه) در شمال به مرکز اصلی تجارت و کسب و کار افغانستان تبدیل شده‌است.

اجناس وارداتی از کشورهای ایران و ترکمنستان در این شهر ارزانتر است، شهرک صنعتی هرات از بودجه گمرک هرات توسط اسماعیل خان بنا شد، ده‌ها کارخانه تولیدی در این شهرک مشغول تولید اند

۱ مواد غذایی ۲ پلاستیک ۳ قند و شکلات ۴ شرکت‌های پلی واتلین ۵ مصالح و اجراات ساختمانی ۶ صنایع چوب ۷ نوشابه سازی ۸ رنگ سازی و مواد شیمیائی ۹ بسته‌بندی و مونتاژ موتورسیکلت ۱۰ برق رسانی ۱۱ سنگبری ۱۲ فلزکاری و فلزات ۱۳ پوست و چرم

گمرک هرات به عنوان یکی از بزرگترین منابع درآمد دولت افغانستان به‌شمار می‌رود.

محصولات کشاورزی

انگور هرات از شهرت بسیاری برخوردار است. نظامی سمرقندی در چهارمقاله می‌گوید: «... و در سواد هری صد و بیست لون انگور یافته شود هر یک از دیگری لطیف تر.» مشهورترین اینها انگور فخری، لعل، کشمشی، عسکری، حسینی و مانند آنهاست. اولین انگوری که می‌چینند و به بازار می‌آید «رَوچه» نام دارد. بخش‌های کوچک یک خوشهٔ انگور را در زبان گفتاری «تلیس» می‌گویند و چوب یا سیخی که از خوشه پس از خوردن انگور می‌ماند «خجوم» می‌گویند.

از میوه‌های هرات می‌توان انواع انگور از قبیل:انگور فخری، انگور لعل، انگور کشمشی، انگور عسکری، انگور پوشنگی، انگور حسینی، انگور روچه، انگور لوغی، انگور صاحبی، انگور کس نداره، انگور آبی، انگور مسکه، انگور شنگول خانی، انگورمیراحمدی _ انواع خربزه، انواع زردآلو، انواع انار، انواع بهی، انواع انجیر، انواع بادام، انواع توت، انواع شفتالو، انواع آلو، انواع هندوانه، انواع سیب، انواع ناک انواع گردو و انواع امرودو را نام برد.

مدیریت شهری

شهرداری

شهرداری هرات شامل ۱۵ ناحیه‌است که اداره هر منطقه به عهده مدیر آن ناحیه‌است. شهردار هرات سید ولی قتالی است. شهر هرات تا چند سال قبل دارای ده ناحیه بود، نواحی پانزده‌گانه هرات بر اساس اعداد از ناحیه یک الی ناحیه پانزده نامگذاری شده‌اند. معروف‌ترین مناطق شهر هرات در ناحیه شرق شهر، جکان و نو آباد، در مرکز شهر چهار راهی مستوفیت، شهر نو، در شمال شهر قول اردو و منطقه تخت صفر، در غرب شهر محله باباحاجی و شهرک جبرئیل و در جنوب شهر بکر آباد، درب عراق و درب ملک هستند.

نمای شهر

نمایی از ساخت خانه‌های جدید در هرات

شهر هرات به دو بخش تقسیم شده‌است، شهر جدید هرات و شهر کهنه هرات، در شهر جدید در سال‌های اخیر خانه و منازل نو با سبک نوین ساخته شده‌است اما عموماً تخریب خانه‌های شهر کهنه هرات مجاز نیست.

شهر جدید هرات امروزه مرکز اصلی شهر هرات و مناطق جنوبی و شمالی آن را تشکیل می‌دهد، مناطقی مانند بکرآباد به تازگی ایجاد شده‌اند، خانه‌های مدرن در مناطق شمالی شهر هرات نیز شهر جدید و کهنه هرات را به دو چهره متفاوت از یک شهر تبدیل ساخته‌است. امروزه بیشترین گسترش شهر هرات به سوی جنوب و شمال غرب بوده‌است.

شهر کهنه هرات مساحت سطحی آن به یک کیلومتر مربع (؟) بالغ می‌شود و در ۶۲ درجه ۲۰ دقیقه طول شرقی و۳۴ درجه و ۴۵ دقیقه عرض شمالی واقع است. این شهر به چهار بخش مستقیم تقسیم می‌گردد.

  1. محله قطبچاق: که از طرف شمال از دروازه ملک شروع و به چهار سوق منتهی می‌شود.
  2. محله خواجه عبدالله مصری که بازار خوش در آن بخش باقی بوده و این بازار از طرف مشرق شهر شروع به چهارسوق انجام می‌یابد.
  3. محله باردرانی‌ها و بازار عراق که از طرف غرب آغاز و به چهار سوق وصل می‌گردد.
  4. محله برج خاکستر که بازار قندهار در آن واقعو از طرف جنوبی شهر شروع شده و به چهارسوق می‌رسد.[۲۷]

شهر کهنه هرات دارای دکان‌ها و خانه‌هایی با معماری‌های کهن و دالان‌های تو در تو است که سالانه تعداد زیادی از این مناطق دیدن می‌کنند. چندی قبل وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان گفت ادامه احداث ساختمان‌های جدید در شهر کهنه هرات، به آثار تاریخی این شهر آسیب‌های جدی وارد می‌کند. در شهر هرات، کمیسیونی مرکب از نمایندگان برخی ادارات دولتی، برای حفاظت از آثار تاریخی و باستانی این شهر تشکیل شده‌است. این کمیسیون، هم‌اکنون بر بازسازی شهر کهنه هرات توسط بخش فرهنگی بنیاد آقاخان، نظارت دارد.

به گفته مقامات دولتی در هرات حتی برای احداث ساختمان‌های یک طبقه و دو طبقه هم اجازه نیست.

آب و برق

برق هرات از دو کشور همسایهٔ ایران و ترکمنستان تأمین می‌شود. در اوج گرما و سرما در شهر هرات برق با مشکل مواجه می‌شود و تقریباً همه شهروندان هرات از داشتن بیست و چهار ساعته محروم می‌شوند، برق در این دو فصل در شهر هرات جیره‌بندی می‌گردد.

ترابری

هرات دارای وضعیت ترابری بهتری نسبت به برخی از مناطق افغانستان است با آنکه هنوز وضعیت راه‌های زمینی شهر به برخی از استان‌ها نامناسب است اما هرات دارای چهار شاهراه بزرگ است که این شهر را به دو کشور ایران و ترکمنستان و ولایت‌های ولایت بادغیس، ولایت‌های جنوبی و در نهایت به کابل پایتخت افغانستان وصل می‌کند.

هرات دارای یک فرودگاه نظامی و یک فرودگاه غیرنظامی است، قرار است هرات برای اولین بار در افغانستان از طریق راه‌آهن به شهر خواف در استان خراسان ایران وصل شود.

ترابری زمینی

هرات در سال‌های اخیر روند رو به رشدی در زمینه راه‌سازی داشته‌است، در واقع هر چهارراه اصلی منتهی به هرات از بهترین و استانداردترین بزرگراه‌های افغانستان هستند.

در شمال هرات بزرگراه تورغندی با فاصله ۲۰۰ کیلومتر هرات را به ترکمنستان وصل می‌کند، این بزرگراه توسط شوروی سابق در اصل به هدف انتقال وسایط نظامی شوروی از ترکمنستان به افغانستان پیش از حمله شوروی به افغانستان احداث شده بود. عبور تانک‌های جنگی در طول سال‌های جنگ باعث وارد آمدن خساراتی به این بزرگراه شد ولی در سال‌های اخیر این بزرگراه توسط دولت افغانستان بازسازی شد.

در غرب هرات بزرگراه ۱۱۰ کیلومتری اسلام قلعه، هرات را به کشور ایران متصل می‌سازد این بزرگراه از محل کمک‌های ایران برای افغانستان اعمار شده‌است.

در جنوب هرات بزرگراه تازه بازسازی شدهٔ هرات - کابل، هرات را به مناطق جنوبی، شرقی افغانستان و در نهایت به کابل مرکز افغانستان وصل می‌کند، این بزرگراه نیز در سال‌های اخیر توسط دولت افغانستان و چند شرکت هندی بازسازی شده‌است.

در شرق هرات بزرگراه هرات ارملک (یا ارملغ) در سال‌های اخیر ساخته شده‌است، این بزرگراه که یکی از زیباترین راه‌های غرب افغانستان است با بودجه دولت افغانستان توسط شرکت راهسازی ایرانی ۱۱۵ احداث شد و قرار است تا شهر قلعه نو مرکز ولایت بادغیس امتداد یابد و از آنجا غرب افغانستان را با شمال کشور وصل کند. این بزرگراه همانند بزرگراه هرات اسلام قلعه بخشی از پروژه شاهراه زمینی ایران و تاجیکستان از طریق افغانستان است.

ترابری هوایی

هرات دارای دو فرودگاه است که هر دوی آن‌ها در جنوب هرات در ولسوالی‌های گذره و شیندند واقع شدند.

فرودگاه هرات برای پروازهای غیرنظامی و فرودگاه شیندند برای پروازهای نظامی در نظر گرفته شده‌است.

فرودگاه بین‌المللی هرات

ترمینال جدید فرودگاه بین‌المللی هرات که در سال ۱۳۹۱ توسط ایتالیا تأسیس شد.

فرودگاه (میدان هوایی) هرات در فاصله ۱۳ کیلومتری جنوب شهر هرات در ولسوالی گذره موقعیت دارد، این فرودگاه که یکی از بزرگترین و قدیمی‌ترین فرودگاه‌های افغانستان است که در سال‌های اخیر با ایجاد ترمینال جدید و مدرن و مجهز به سیستم‌های امنیتی تبدیل به شلوغترین فرودگاه غرب افغانستان شده‌است.

روزانه سه پرواز داخلی از هرات به کابل، قندهار، مزار و نیمروز و در هر پانزده روز یک پرواز خارجی از هرات به شهر مشهد ایران از همین فرودگاه صورت می‌گیرد. همچنین با ایجاد خط هوایی بین‌المللی جدید پروازهای هفته‌ای به صورت مستقیم از این فرودگاه به فرودگاه بین‌المللی ایندیرا گاندی دهلی نو صورت می‌گیرد.

همچنین پروازهای متعلق به موسسات کمک رسانی و نظامیان خارجی مستقر در همین فرودگاه روزانه به بیش از سی پرواز می‌رسد.

فرودگاه شیندند

فرودگاه هرات پس از فرودگاه پگرام دومین فرودگاه بزرگ نظامی افغانستان و دومین پایگاه بزرگ نظامیان خارجی در افغانستان است، هم‌اکنون هیچ پروازی متعلق به دولت افغانستان از این فرودگاه انجام نمی‌شود، این فرودگاه در پی حمله ایالات متحده آمریکا و متحدانش به افغانستان مورد بمباران شدیدی قرار گرفت و هواپیماهای بمب افگن روسی بجا مانده از حمله شوروی در افغانستان در این فرودگاه نابود شدند.

ترابری ریلی

قرار است هرات برای اولین بار در افغانستان از طریق راه‌آهن به شهر خواف خراسان ایران و کشور ترکمنستان وصل شود.

ورزش

در هرات نسبت به بسیاری از ولایات افغانستان امکانات بیشتری برای ورزشکاران افغان در دسترس است، اما این امکانات به هیچ وجه کافی نبوده‌است.

ورزشکاران هرات زیر اداره آمریت ورزشی هرات اداره‌ای از ریاست المپیک افغانستان ورزش می‌کنند.

در هرات ورزش‌های با توپ به ویژه فوتبال، ورزش‌های رزمی و کشتی بیش از همه معمول است.

تیم‌های ورزشی معروف فوتبال هرات، استقلال هرات، اتفاق هرات، انصاری هرات، پامیر هرات هستند. تیم فوتبال استقلال هرات در سال ۱۳۸۵ قهرمان اولین دوره فوتبال در سطح افغانستان زیر نام جام وحدت ملی شد، تیم‌های فوتبال اتفاق با هفت و پامیر با چهار قهرمانی پر افتخارترین تیم‌های این ولایت محسوب می‌شوند.

هرات دارای یک ورزشگاه بیست هزار نفری فوتبال است که سالانه مسابقات لیگ برتر و دسته اول هرات در آن برگزار می‌گردد که اخیراً این ورزشگاه صاحب یک چمن مصنوعی استاندارد در سطح منطقه شده‌است.

یک مجمتع بزرگ ورزشی که از سوی اسماعیل خان والی پیشین هرات تهداب گذاری شده بود در سال۱۳۸۸ به بهره‌برداری رسیدو اکنون ورزش‌های فوتسال، شطرنج و پینک پنک برای دختران و پسران ولایت هرات در دسترس است.

فوتبال محبوبترین ورزش در میان جوانان و ورزشکاران هرات است. در سال‌های اخیر فوتسال در هرات رشد چشم‌گیری داشته‌است که دلیل اصلی آن ورود اسپانسرهای قوی به این رشته ورزشی بوده‌است. هرات در سطح افغانستان دارای بیشترین سالون‌های ورزشی می‌باشد که اخیراً برای اولین بار در سطح افغانستان سالونی با چمن مصنوعی در هرات به بهره‌برداری رسید.

ورزش بانوان

در سال‌های اخیر ورزش بانوان در هرات بوِیژه پس سقوط حاکمیت طالبان رشد داشته‌است.

در شهر هرات بانوان در چند رشته ورزشی از جمله بسکتبال، والیبال شطرنج و ورزش‌های رزمی فعالیت می‌کنند. ورزش دختران چندین بار با مخالف تعدادی از تندروان موجه شد. با این حال مسابقاتی از جمله والیبال و شطرنج برای دختران معارف ولایت هرات برگزار کردید. احمد سمیع حسن‌زاده رئیس فدراسیون شطرنج ولایت هرات یکی از طرفداران ورزش بانوان در ولایت هرات مسابقات و سمینارهای متعدد در رشته شطرنج را دایر کرده‌است و اکنون دختران ورزشکار هرات از رشته شطرنج به مسابقات بین ولایتی هم اعزام می‌شوند.

ناهید پیروز استاد رشته شوتوکان کاراته در هرات و قهرمان کاراته زنان افغانستان چندی قبل به بی‌بی‌سی گفت:

ما برای کسانی که با ورزش زنان مخالفت می‌کردند کنفرانس‌های متعددی گذاشتیم و در مورد فوائد ورزش برای زنان صحبت کردیم.

[۲۸]

مسوولین ورزش در هرات گفته‌اند که بیش از یک هزار زن در سیزده ورزشگاه زنانه موجود در هرات، ورزش می‌کنند. او هم چنان گفته‌است هم‌اکنون هزاران زن و دختر در این ورزشگاه‌ها ثبت نام نموده و به علت کمبود ظرفیت پذیرش، منتظر دوره‌های بعدی هستند. او ضمن خرسندی از این موضوع گفت: "مردم و جامعه پذیرفته‌اند که ورزش حق مسلم زن‌ها است. اکثر فامیلها مشوق دخترانشان در پیشبرد ورزش هستند.[۲۹]

آموزش

مدرسه‌های هرات

دانشگاه هرات

دانشگاه هرات، در سال ۱۳۶۷ خورشیدی، در زمان حکومت دکتر نجیب‌الله، تأسیس شد. نخستین دانشکده دانشگاه هرات، دانشکده ادبیات بود.

دانشگاه هرات هم‌اکنون یازده دانشکده، به شرح زیر دارد:

  • دانشکده اداره و پالیسی عامه
  • دانشکده علوم پزشکی حیوانی
  • دانشکده ادبیات
  • دانشکده هنرها
  • دانشکده دانش کامپیوتر
  • دانشکده زراعت (کشاورزی)
  • دانشکده اقتصاد
  • دانشکده مهندسی
  • دانشکده حقوق و علوم سیاسی
  • دانشکده پزشکی
  • دانشکده ساینس (علوم)
  • دانشکده شرعیات (الهیات)
  • دانشکده پیداگوژی (تعلیم و تربیت)

دانشگاه‌ها و مؤسسات تحصیلات عالی خصوصی در هرات

  • دانشگاه غالب
  • دانشگاه جامی
  • مؤسسه تحصیلات عالی خواجه عبدالله انصاری
  • مؤسسه تحصیلات عالی آسیا
  • مؤسسه تحصیلات عالی کهکشان شرق
  • مؤسسه تحصیلات عالی اشراق
  • مؤسسه تحصیلات عالی الغیاث
  • مؤسسه تحصیلات عالی عاطفی
  • مؤسسه تحصیلات عالی هریوا

کتابخانه عامه هرات

این کتاب‌خانه در سال ۱۳۱۰ خورشیدی توسط اداره مطبوعات شهر هرات با نام کتابخانه هرات پایه‌گذاری شد. در سال ۱۳۴۵ خورشیدی سیستم مدیریتی آن تغییر یافت و از آن تاریخ به بعد با نام کتابخانه عامه هرات فعالیت دارد.

گردشگری

مکانهای تاریخی

پل مالان، اثری تاریخی و دیدنی در هرات
مصلای هرات، اثری دیدنی بجا مانده از دوران تیموریان در هرات
مسجد جامع خرقه مبارکه، مسجدی دیدنی در منطقه پایحصار هرات

هرات شهری باستانی است و بناهای تاریخی بسیاری دارد. اسکندر مقدونی، ارگ هرات را که به قلعه اختیار الدین هرات مشهور است، ساخته‌است و بنای عظیم آن اکنون یکی از کهن‌ترین و زیباترین اماکن هرات است. ایرانیان، ترکان، مغولان و ازبک‌ها برای تسخیر این قلعه جنگیده‌اند. در اواخر دوره محمد ظاهر شاه و دوران سردار داود خان، بودجه‌ای برای بازسازی آن اختصاص دادند که در پایان دوره داودخان دوباره احیا و بازسازی شد. برج و باروهای بزرگ این قلعه از دوردست‌ها دیده می‌شود.

مسجد جامع بزرگ شهر هرات نیز که به پنجمین مسجد جامع بزرگ جهان شهرت دارد یکی از شگفتی‌های این مرز و بوم است. ساختمان این مسجد به این دلیل که پیش از اسلام نیز عبادتگاه آریایی‌های یکتاپرست بوده، بیش از ۱۴۰۰ سال قدمت دارد و مساحت آن به ۴۶ هزار و ۷۶۰ متر مربع می‌رسد. این بنای زیبا و شگفت‌انگیز که چند هزار سال قدمت دارد در سال ۲۹ هجری بعد از گرایش مردم هرات به دین اسلام، از حالت ساختمان معبدی بزرگ به مسجد مسلمانان بدل شد.

گذشته از ارگ هرات و مسجد جامع، گازرگاه شریف (آرامگاه پیر هرات)، شاهرخ میرزا، مناره‌ها، مسجد گوهرشاد بیگم و چشت شریف از جمله بناهای تاریخی هرات است. علاوه بر این مقبره‌ها و آرامگاه‌های مولانا، جامی، امام فخر رازی، شهزاده قاسم، شهزاده عبدالله، سلطان آغا، خواجه غلطان ولی، ملا واعظ کاشفی، ملا ناسفنج وسید عبدالله مختار، قدمت فرهنگی این شهر را به رخ هر بازدیدکننده‌ای می‌کشد.

حوض‌ها و آب انبارهای تاریخی شهر هرات نیز از مظاهر مهم معماری و تمدن این شهر به حساب می‌آمده‌اند. از نظر فن معماری و ارزشهای تاریخی، آب انبارهای هرات، به مهم‌ترین بناهای تاریخی این شهر، همچون مساجد و مزارهای آن پهلو می‌زند.

از دیگر آثار تاریخی هرات پل مالان است که یکی از بناهای تاریخی هرات و از پل‌های زیبا و تاریخی افغانستان می‌باشد که بر روی رودخانه هریرود در منطقه مالان ساخته شده‌است. این پل در سال ۵۰۵ هجری قمری (برابر با ۱۱۱۰ میلادی) و در زمان سلطان سنجر سلجوقی به همین شکلی که اکنون هست، با اندک تفاوت، ساخته شد.

در سال ۱۹۷۸ میلادی به دنبال حفاری‌های باستان‌شناسی که در هرات جریان داشت، چهار کنیسه بنام ملا آشور، غول، یوآو و چهارمی بدون نام، کشف شد که همه آن‌ها در قسمت‌های قدیمی شهر باردورانی و مُهمندها قرار داشتند. بعدها کنیسه ملا آشور تبدیل به مکتب و کنیسه غول به عنوان مسجد حضرت بلال نام گرفت، ولی کنیسه یوآو هنوز با مشخصات اصلی‌اش باقی‌مانده. هرات بزرگ‌ترین جامعه یهودی افغانستان را دارا بوده‌است و یهودیان محلی به شکل فرهنگی با یهودیان ایران در ارتباط بودند. یهودیان افغانستان که بیشتر در هرات، کابل، بلخ و بعضاً در غزنی می‌زیسته‌اند، پیشینه طولانی در این کشور دارند. بودوباش یهودیان در هرات بیشتر در شهر قدیم هرات و در محدوده بازار عراق و محلهٔ مُهمندها بوده و اکثریت آنان به فعالیت‌های تجارتی اشتغال داشتند. مهاجرت یهودیان هرات به دیگر کشورها، با تشکیل دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ میلادی و هم‌زمان با آغاز جنگ اعراب و اسرائیل و تشدید مخالفت‌ها با یهودیان شروع شد که با کودتای ثور سال ۱۳۵۷ و جنگ‌های داخلی، آخرین بازماندگان یهودی از هرات خارج گردیدند.[۳۰]

برخی از آثار تاریخی این شهر به دستور مقامات طالبان ویران شد. برخی دیگر در اثر جنگ‌های بیست سال اخیر و بی‌توجهی لطمه دیده‌است.

در سال ۲۰۰۸ شهر قدیم هرات برندهٔ جایزه میراث فرهنگی آسیا-اقیانوسیه در سازمان علمی فرهنگی آموزشی (یونسکو) سازمان ملل شد.[۳۱]

پارک‌های شهر

شهر هرات دارای چند پارک است که بزرگترین و معروفترین آن پارک تخت صفر است. تخت صفر در دامنه‌های نسبتاً هموار شمالشرق شهر هرات واقع شدهو از فراز تپه‌های آن منظره شهر را به خوبی می‌توان تماشا کرد، اولین تهداب و نام گذاری آن به زمان تیموریان هرات. روایت برفراز تپه‌ای که اکنون بلندترین نقطه و شامل باغ تخت صفر است، گوهرشاد بیگم ملکه مشهور، بخواهش پدرش ملاصفرگاوچران تختی ساخته بوده تا ملاصفر برآن بنشیند و چریدن گله گاو را مراقبت نماید و چون منطقه‌ای مرتفع ودارای چشم‌انداز وسیع می‌باشد.

پارکهای ملت، شیدایی، فرهنگ، میر داوود و مجتمع تفریحی استقلال از جمله پارکهای دیگر معروف هرات هستند. پارک اکو که به تازگی توسط اعضای اکو تهداب گذاری شده‌است مورد استقبال زیاد مردم قرار گرفت.

هتل ۵ ستاره که میان تخت صفر و باغ ملت است منظره زیبایی را در بالای شهر هرات به وجود آورده‌است.

روزهای تعطیل عمومی، و همچنین جمعه‌ها و چهارشنبه‌ها تعدادی از مردم بیرون از خانه غذا می‌خورند.

مردم هرات نسبت به مردم سایر ولایت افغانستان به تفریح و گردشگری علاقه بیشتری دارند.

هتل‌ها

شهر هرات دارای چندین هتل معروف است. زیباترین و مجلل‌ترین هتل هرات هتل پنج ستاره‌است، پنج ستاره میزبان وزاری خارجه کشورهای عضو اکو بود، هتل پنج ستاره با نمای دلچسب توسط مهندسان خارجی و تمویل از بودجه گمرک هرات توسط محمد اسماعیل‌خان استاندار پیشین هرات در سال ۱۳۸۵ ساخته شده‌است.

هتل پنج ستاره مجلل ارگ که آن هم در نزدیکی هتل پنج ستاره می‌باشد قرار دارد و در سال ۱۳۹۵افتتاح شد و یکی از بهترین هتل‌های افغانستان می‌باشد که داری رستورانت فضای بزرگ می‌باشد.

هتل تجارت یکی از امن‌ترین هتل‌های افغانستان می‌باشد ویکی از مجلل‌ترین هنل‌های افغانستان است و در سال ۱۳۸۵توسط ریاست تجارت اعمار شد.

هتل نظری هتل چهار ستاره در مرکز شهر هرات قرار دارد و در سال۱۳۸۹اعمار گردید.

هتل موفق که دارای چهار منزل است بیش از پنج دهه است که در وقت ظاهر شاه اعمار گردید و با تخریبی‌های جنگ‌های داخلی و شوروی دوباره اعمار گردید.

هتل دریا که دارای پنج منزل است در منطقه مرکزی ولایت هرات موقعیت دارد و در سال۱۳۹۴ اعمار گردید. هتل صدف که در اواخر ۱۳۹۵اعمار گردید و در یکی از بلند منزل‌های شهر با یازده منزل در جنوب شهر هرات موقعیت دارد… ساخت هتل پنج ستاره با هزینه زیاد پس از برکناری اسماعیل خان، برای شهردار هرات مشکل آفرین شد. عبدالجبار ثابت دادستان کل افغانستان شهردار هرات را به اتهام ساختن این هتل به دادگاه کشاند، اما پس از مدتی جنجال آن پایان گرفت. پس از آن هتل موفق در قلب شهر هرات میزبان میهمانان خارجی و داخلی هرات است.

نگارخانه

پانویس

  1. «هِرات باستان». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۶ آوریل ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۵ آوریل ۲۰۱۲.
  2. "Settled Population of Herat province by Civil Division, Urban, Rural and Sex-2012-13" (PDF). Islamic Republic of Afghanistan, Central Statistics Organization. Retrieved 2013-10-24.
  3. دانشگاه فرانکفورت آلمان. "Old Persian Corpus, Part No. 8, Text: DB1". http://titus.uni-frankfurt.de. External link in |وبگاه= (help)
  4. «هِرات قطب صنعتی افغانستان». دریافت‌شده در ۰۴-۱۰-۲۰۰۷. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  5. «پایتخت تمدن اسلام در آسیا!». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۷ آوریل ۲۰۱۰. دریافت‌شده در ۰۴-۱۰-۲۰۰۷. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  6. «هِرات در ردیف هزار شهر برتر دنیا». دریافت‌شده در ۰۴-۱-۲۰۰۹. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  7. "ARYANS". Retrieved 5 April 2009.[پیوند مرده]
  8. دانشنامه ایرانیکا، سرواژه هرات[پیوند مرده]
  9. https://www.vajehyab.com/dehkhoda/هرات-2. پارامتر |عنوان= یا |title= ناموجود یا خالی (کمک)به علایم ثبت تلفظ توجه شود
  10. «جاده ابریشم گردشی آرام در امتداد بیابان». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۰۴-۱۰-۲۰۰۷. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  11. «هِرات مروارید جهان». دریافت‌شده در ۰۴-۱۰-۲۰۰۷. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  12. «سفر به هِرات». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۰۴-۱۰-۲۰۰۷. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  13. «وبگاه آریابوم، مِهریَشت». دریافت‌شده در ۸ آوریل ۲۰۰۹.
  14. "وبگاه اوستا، ۱۰. MIHR YASHT ("Hymn to Mithra»)". Retrieved 8 April 2009.
  15. Bijan Omrani, Matthew Leeming, Elizabeth Chatwin, 'Afghanistan: A Companion and Guide (Herat Area Guide, p. 349), Odyssey Publications,Hong Kong, 2011
  16. تارنمای بی‌بی‌سی فارسی، 'هنر معماری دوره تیموریان در شهر هرات'، محمد قاضی‌زاده، بازیابی در ۰۸ مه ۲۰۱۱
  17. "HERAT, ii.HISTORY, PRE-ISLAMIC PERIOD، وبگاه دانشنامه ایرانیکا". Retrieved 30 March 2009.[پیوند مرده]
  18. «جایزه یونسکو برای مرمت شهر تاریخی هرات». دریافت‌شده در ۰۴-۱۰-۲۰۰۷. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  19. «جغرافیای تاریخی هرات به روایت جغرافی نویسان مسلمان». دریافت‌شده در ۰۴-۱۰-۲۰۰۷. تاریخ وارد شده در |تاریخ بازدید= را بررسی کنید (کمک)
  20. Musée du Louvre, Calligraphy in Islamic Art
  21. «ناصرالدین شاه و استخاره و یادی از شادروان ایرج افشار/دکتر ابراهیم تیموری». مجله بخارا. ۱۰ مهر ۱۳۹۰.
  22. "آب و هوای هرات". وبگاه ودربیس. Retrieved 1 October 2008.
  23. UNDSS Provincial Profile, Afghanistan's "Ministry of Rural Rehabilitation and development (MRRD)", 2009
  24. H. F. Schurmann, The Mongols of Afghanistan: an Ethnography of the Moghols and Related Peoples of Afghanistan. The Hague: Mouton, 1962: Jstor.org; p. 75: "... the Tajiks of Western Afghanistan [are] roughly the same as the Khûrâsânî Persians on the other side of the line ..."
  25. Afghanistan's Provinces– Herat at NPS.edu
  26. "2003 National Geographic Population Map" (PDF). Thomas Gouttierre, Center For Afghanistan Studies, University of Nebraska at Omaha; Matthew S. Baker, Stratfor. انجمن جغرافیای ملی. 2003. Archived from the original (PDF) on 2017-09-12. Retrieved 2011-04-11.
  27. «گروه تحقیقی دانشجویان دانشکده انجنیری هرات». گروه تحقیقی دانشجویان دانشکده انجنیری هرات. ۷ ثور ۱۳۸۹.
  28. +
  29. «بدن سازی دختران و زنان در هرات». سایت آتش. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ فوریه ۲۰۰۸. دریافت‌شده در ۵ دی ۱۳۸۶.
  30. «یهودیان افغانستان، وبگاه فارسی انجمن کلیمیان تهران». دریافت‌شده در ۱۸ ژانویهٔ ۲۰۰۹.
  31. «هرات برنده جایزه میراث فرهنگی یونسکو شد، وبگاه فارسی بی‌بی‌سی». دریافت‌شده در ۱۸ ژانویهٔ ۲۰۰۹.

منابع

پیوند به بیرون

Herat

هرات
Overview of Herat City
Mosque
Citadel of Herat
From top: Overview of Herat city; The Friday Mosque; Citadel of Herat
Nickname(s): 
The Pearl of Khorasan
Herat is located in Afghanistan
Herat
Herat
Location in Afghanistan
Coordinates: 34°20′31″N 62°12′11″E / 34.34194°N 62.20306°E / 34.34194; 62.20306Coordinates: 34°20′31″N 62°12′11″E / 34.34194°N 62.20306°E / 34.34194; 62.20306
Country Afghanistan
ProvinceHerat
Area
 • Total182 km2 (70 sq mi)
 [1]
Elevation
920 m (3,020 ft)
Population
 • Total436,300
 • Density2,400/km2 (6,200/sq mi)
Time zoneUTC+4:30 (Afghanistan Standard Time)
ClimateBSk

Herāt (/hɛˈrɑːt/;[3] Persian/Pashto: هرات) is the third-largest city of Afghanistan. It has a population of about 436,300,[2] and serves as the capital of Herat Province, situated in the fertile valley of the Hari River in the western part of the country. It is linked with Kandahar, Kabul, and Mazar-i-Sharif via Highway 1 or the ring road. It is further linked to the city of Mashhad in neighboring Iran through the border town of Islam Qala, and to Mary in Turkmenistan to the north through the border town of Torghundi.

Herat dates back to Avestan times and was traditionally known for its wine. The city has a number of historic sites, including the Herat Citadel and the Musalla Complex. During the Middle Ages Herat became one of the important cities of Khorasan, as it was known as the Pearl of Khorasan.[4] It has been governed by various Afghan rulers since the early 18th century.[5] In 1717, the city was invaded by the Hotaki forces until they were expelled by the Afsharids in 1729. After Nader Shah's death and Ahmad Shah Durrani's rise to power in 1747, Herat became part of Afghanistan.[5] It witnessed some political disturbances and military invasions during the early half of the 19th century but the 1857 Treaty of Paris ended hostilities of the Anglo-Persian War.[6]

Herat lies on the ancient trade routes of the Middle East, Central and South Asia, and today is a regional hub in western Afghanistan. The roads from Herat to Iran, Turkmenistan, and other parts of Afghanistan are still strategically important. As the gateway to Iran, it collects high amount of customs revenue for Afghanistan.[7] It also has an international airport. The city has high residential density clustered around the core of the city. However, vacant plots account for a higher percentage of the city (21%) than residential land use (18%) and agricultural is the largest percentage of total land use (36%).[8] Today the city is considered to be relatively safe.[9]

History

Reconstruction of Ptolemy's map (2nd century AD) of Aria (Herat) and neighbouring states by the 15th century German cartographer Nicolaus Germanus

Herat dates back to ancient times (its exact age remains unknown). During the period of the Achaemenid Empire (ca. 550-330 BC), the surrounding district was known as 𐏃𐎼𐎡𐎺 Haraiva (in Old Persian), and in classical sources the region was correspondingly known as Aria (Areia). In the Zoroastrian Avesta, the district is mentioned as Haroiva. The name of the district and its main town is derived from that of the chief river of the region, the Herey River (Old Dari Hereyrud, "Silken Water"), which traverses the district and passes some 5 km (3.1 mi) south of modern Herāt. Herey is mentioned in Sanskrit as yellow or golden color equivalent to Persian "Zard" meaning Gold (yellow). The naming of a region and its principal town after the main river is a common feature in this part of the world—compare the adjoining districts/rivers/towns of Arachosia and Bactria.

Part of a series on the
History of Afghanistan
"Interior of the palace of Shauh Shujah Ool Moolk, Late King of Cabul"
Timeline
Associated Historical Names for the Region

The district Aria of the Achaemenid Empire is mentioned in the provincial lists that are included in various royal inscriptions, for instance, in the Behistun inscription of Darius I (ca. 520 BC).[10] Representatives from the district are depicted in reliefs, e.g., at the royal Achaemenid tombs of Naqsh-e Rustam and Persepolis. They are wearing Scythian-style dress (with a tunic and trousers tucked into high boots) and a twisted Bashlyk that covers their head, chin and neck.[11]

Hamdallah Mustawfi, composer of the 14th century work The Geographical Part of the Nuzhat-al-Qulub writes that:

Herāt was the name of one of the chiefs among the followers of the hero Narīmān, and it was he who first founded the city. After it had fallen to ruin Alexander the Great rebuilt it, and the circuit of its walls was 9000 paces.[4]

Herodotus described Herat as the bread-basket of Central Asia. At the time of Alexander the Great in 330 BC, Aria was obviously an important district. It was administered by a satrap called Satibarzanes, who was one of the three main Persian officials in the East of the Empire, together with the satrap Bessus of Bactria and Barsaentes of Arachosia. In late 330 BC, Alexander captured the Arian capital that was called Artacoana. The town was rebuilt and the citadel was constructed. Afghanistan became part of the Seleucid Empire after Alexander died, which formed an alliance with the Indian Maurya Empire. Roman Historian Strabo writes that the Seleucids later gave the area south of the Hindu Kush to the Mauryas after a treaty was made.

Alexander took these away from the Aryans and established settlements of his own, but Seleucus Nicator gave them to Sandrocottus (Chandragupta), upon terms of intermarriage and of receiving in exchange 500 elephants.[12]

However, most sources suggest that Herat was predominantly Zoroastrian. It became part of the Parthian Empire in 167 BC. In the Sasanian period (226-652), 𐭧𐭥𐭩𐭥‎ Harēv is listed in an inscription on the Ka'ba-i Zartosht at Naqsh-e Rustam; and Hariy is mentioned in the Pahlavi catalogue of the provincial capitals of the empire. In around 430, the town is also listed as having a Christian community, with a Nestorian bishop.[13]

In the last two centuries of Sasanian rule, Aria (Herat) had great strategic importance in the endless wars between the Sasanians, the Chionites and the Hephthalites who had been settled in the northern section of Afghanistan since the late 4th century.

Islamization

Inside the famous Friday Mosque of Herat or Masjid Jami, which is one of the oldest mosques in Afghanistan.

At the time of the Arab invasion in the middle of the 7th century, the Sasanian central power seemed already largely nominal in the province in contrast with the role of the Hephthalites tribal lords, who were settled in the Herat region and in the neighboring districts, mainly in pastoral Bādghis and in Qohestān. It must be underlined, however, that Herat remained one of the three Sasanian mint centers in the east, the other two being Balkh and Marv. The Hephthalites from Herat and some unidentified Turks opposed the Arab forces in a battle of Qohestān in 651-52 AD, trying to block their advance on Nishāpur, but they were defeated

When the Arab armies appeared in Khorāsān in the 650s AD, Herāt was counted among the twelve capital towns of the Sasanian Empire. The Arab army under the general command of Ahnaf ibn Qais in its conquest of Khorāsān in 652 seems to have avoided Herāt, but it can be assumed that the city eventually submitted to the Arabs, since shortly afterwards an Arab governor is mentioned there. A treaty was drawn in which the regions of Bādghis and Bushanj were included. As did many other places in Khorāsān, Herāt rebelled and had to be re-conquered several times.[14]

Another power that was active in the area in the 650s was Tang dynasty China which had embarked on a campaign that culminated in the Conquest of the Western Turks. By 659-661, the Tang claimed a tenuous suzerainty over Herat, the westernmost point of Chinese power in its long history. This hold however would be ephemeral with local Turkish tribes rising in rebellion in 665 and driving out the Tang.[15]

In 702 AD Yazid ibn al-Muhallab defeated certain Arab rebels, followers of Ibn al-Ash'ath, and forced them out of Herat. The city was the scene of conflicts between different groups of Muslims and Arab tribes in the disorders leading to the establishment of the Abbasid Caliphate. Herat was also a centre of the followers of Ustadh Sis.

In 870 AD, Yaqub ibn Layth Saffari, a local ruler of the Saffarid dynasty conquered Herat and the rest of the nearby regions in the name of Islam.

...Arab armies carrying the banner of Islam came out of the west to defeat the Sasanians in 642 AD and then they marched with confidence to the east. On the western periphery of the Afghan area the princes of Herat and Seistan gave way to rule by Arab governors but in the east, in the mountains, cities submitted only to rise in revolt and the hastily converted returned to their old beliefs once the armies passed. The harshness and avariciousness of Arab rule produced such unrest, however, that once the waning power of the Caliphate became apparent, native rulers once again established themselves independent. Among these the Saffarids of Seistan shone briefly in the Afghan area. The fanatic founder of this dynasty, the coppersmith's apprentice Yaqub ibn Layth Saffari, came forth from his capital at Zaranj in 870 AD and marched through Bost, Kandahar, Ghazni, Kabul, Bamiyan, Balkh and Herat, conquering in the name of Islam.[16]

— N. Dupree

Pearl of Khorasan

The region of Herāt was under the rule of King Nuh III, the seventh of the Samanid line—at the time of Sebük Tigin and his older son, Mahmud of Ghazni.[17] The governor of Herāt was a noble by the name of Faik, who was appointed by Nuh III. It is said that Faik was a powerful, but insubordinate governor of Nuh III; and had been punished by Nuh III. Faik made overtures to Bogra Khan and Ughar Khan of Khorasan. Bogra Khan answered Faik's call, came to Herāt and became its ruler. The Samanids fled, betrayed at the hands of Faik to whom the defence of Herāt had been entrusted by Nuh III.[17] In 994, Nuh III invited Alp Tigin to come to his aid. Alp Tigin, along with Mahmud of Ghazni, defeated Faik and annexed Herāt, Nishapur and Tous.[17]

Battleground of Timur and Egyptian King, by Kamāl ud-Dīn Behzād Herawī, a famous painter from Herat, c. 1494–1495, Timurid era
Page of calligraphy in nasta'liq script by the 16th century master calligrapher Mir Ali Heravi[18]
Brass cup or tankard, Timurid period, 15th century A.D., from Herāt.

Herat was a great trading centre strategically located on trade routes from Mediterranean to India or to China. The city was noted for its textiles during the Abbasid Caliphate, according to many references by geographers. Herāt also had many learned sons such as Ansārī. The city is described by Estakhri and Ibn Hawqal in the 10th century as a prosperous town surrounded by strong walls with plenty of water sources, extensive suburbs, an inner citadel, a congregational mosque, and four gates, each gate opening to a thriving market place. The government building was outside the city at a distance of about a mile in a place called Khorāsānābād. A church was still visible in the countryside northeast of the town on the road to Balkh, and farther away on a hilltop stood a flourishing fire temple, called Sereshk, or Arshak according to Mustawfi.[4][19][20][21][22]

Herat was a part of the Taherid dominion in Khorāsān until the rise of the Saffarids in Sistān under Ya'qub-i Laith in 861, who, in 862, started launching raids on Herat before besieging and capturing it on 16 August 867, and again in 872. The Saffarids succeeded in expelling the Taherids from Khorasan in 873.

The Sāmānid dynasty was established in Transoxiana by three brothers, Nuh, Yahyā, and Ahmad. Ahmad Sāmāni opened the way for the Samanid dynasty to the conquest of Khorāsān, including Herāt, which they were to rule for one century. The centralized Samanid administration served as a model for later dynasties. The Samanid power was destroyed in 999 by the Qarakhanids, who were advancing on Transoxiana from the northeast, and by the Ghaznavids, former Samanid retainers, attacking from the southeast.

Sultan Maḥmud of Ghazni officially took control of Khorāsān in 998. Herat was one of the six Ghaznavid mints in the region. In 1040, Herat was captured by the Seljuk Empire. Yet, in 1175, it was captured by the Ghurids of Ghor and then came under the Khawarazm Empire in 1214. According to the account of Mustawfi, Herat flourished especially under the Ghurid dynasty in the 12th century. Mustawfi reported that there were "359 colleges in Herat, 12,000 shops all fully occupied, 6,000 bath-houses; besides caravanserais and mills, also a darwish convent and a fire temple". There were about 444,000 houses occupied by a settled population. The men were described as "warlike and carry arms", and they were Sunni Muslims.[4] The great mosque of Herāt was built by Ghiyas ad-Din Ghori in 1201. In this period Herāt became an important center for the production of metal goods, especially in bronze, often decorated with elaborate inlays in precious metals.

Herat was invaded and destroyed by Genghis Khan's Mongol army in 1221. The city was destroyed a second time and remained in ruins from 1222 to about 1236. In 1244 a local prince Shams al-Din Kart was named ruler of Herāt by the Mongol governor of Khorāsān and in 1255 he was confirmed in his rule by the founder of the Il-Khan dynasty Hulagu. Shams al-Din founded a new dynasty and his successors, especially Fakhr-al-Din and Ghiyath al-Din, built many mosques and other buildings. The members of this dynasty were great patrons of literature and the arts. By this time Herāt became known as the pearl of Khorasan.

If any one ask thee which is the pleasantest of cities, Thou mayest answer him aright that it is Herāt. For the world is like the sea, and the province of Khurāsān like a pearl-oyster therein, The city of Herāt being as the pearl in the middle of the oyster.[4]

— Rumi, 1207–1273 A.D.

Timur took Herat in 1380 and he brought the Kartid dynasty to an end a few years later. The city reached its greatest glory under the Timurid princes, especially Sultan Husayn Bayqara who ruled Herat from 1469 until May 4, 1506. His chief minister, the poet and author in Persian and Turkish, Mir Ali-Shir Nava'i was a great builder and patron of the arts. Under the Timurids, Herat assumed the role of the main capital of an empire that extended in the West as far as central Persia. As the capital of the Timurid empire, it boasted many fine religious buildings and was famous for its sumptuous court life and musical performance and its tradition of miniature paintings. On the whole, the period was one of relative stability, prosperity, and development of economy and cultural activities. It began with the nomination of Shahrokh, the youngest son of Timur, as governor of Herat in 1397. The reign of Shahrokh in Herat was marked by intense royal patronage, building activities, and promotion of manufacturing and trade, especially through the restoration and enlargement of the Herat's bāzār. The present Musallah Complex, and many buildings such as the madrasa of Gawhar Shad, Ali Shir mahāl, many gardens, and others, date from this time. The village of Gazar Gah, over two km northeast of Herat, contained a shrine which was enlarged and embellished under the Timurids. The tomb of the poet and mystic Khwājah Abdullāh Ansārī (d. 1088), was first rebuilt by Shahrokh about 1425, and other famous men were buried in the shrine area. Herat was shortly captured by Kara Koyunlu between 1458–1459.[23]

Afghan royal soldiers of the Durrani Empire.

In 1507 Herat was occupied by the Uzbeks but after much fighting the city was taken by Shah Isma'il, the founder of the Safavid dynasty, in 1510 and the Shamlu Qizilbash assumed the governorship of the area. Under the Safavids, Herat was again relegated to the position of a provincial capital, albeit one of a particular importance. At the death of Shah Isma'il the Uzbeks again took Herat and held it until Shah Tahmasp retook it in 1528. The Persian king, Abbas was born in Herat, and in Safavid texts, Herat is referred to as a'zam-i bilād-i īrān, meaning "the greatest of the cities of Iran".[24] In the 16th century, all future Safavid rulers, from Tahmasp I to Abbas I, were governors of Herat in their youth.[25]

Modern history

By the early 18th century Herat was governed by various Hotaki and Abdali Afghans. After Nader Shah's death in 1747, Ahmad Shah Durrani took possession of the city and became part of the Durrani Empire.[5]

In 1824, Herat became independent for several years when the Afghan Empire was split between the Durranis and Barakzais. The Persians invaded the city in 1838, but the British helped the Afghans in repelling them. In 1856, they invaded again, and briefly managed to retake the city; it led directly to the Anglo-Persian War. In 1857 hostilities between the Persians and the British ended after the Treaty of Paris was signed, and the Persian troops withdrew from Herat.[26] Afghanistan reconquered Herat in 1863 under Dost Muhammad Khan, two weeks before his death.[27]

One of the greatest tragedies for the Afghans and Muslims was the British invasion of, and subsequent destruction of the Islamic Musallah complex in Herat in 1885. The officially stated reason was to get a good line of sight for their artillery against Russian invaders who never came. This was but one small sidetrack in the Great Game, a century-long conflict between the British Empire and the Russian Empire in the 19th century.

A truck in Herat in 1969
View of Herat, 2011
Afghan rugs in Herat, 1977
Afghan and U.S. government officials along with members of the International Security Assistance Force (ISAF) at Herat International Airport in 2012.
Minarets visible from the distance, 1975

In the 1960s, engineers from the United States built Herat Airport, which was used by the Soviet forces during the Democratic Republic of Afghanistan in the 1980s. Even before the Soviet invasion at the end of 1979, there was a substantial presence of Soviet advisors in the city with their families.

Between March 10 and March 20, 1979, the Afghan Army in Herāt under the control of commander Ismail Khan mutinied. Thousands of protesters took to the streets against the Khalq communist regime's oppression led by Nur Mohammad Taraki. The new rebels led by Khan managed to oust the communists and take control of the city for 3 days, with some protesters murdering any Soviet advisers. This shocked the government, who blamed the new administration of Iran following the Iranian Revolution for influencing the uprising.[28] Reprisals by the government followed, and between 3,000 and 24,000 people (according to different sources) were killed, in what is called the 1979 Herat uprising, or in Persian as the Qiam-e Herat.[29] The city itself was recaptured with tanks and airborne forces, but at the cost of thousands of civilians killed. This massacre was the first of its kind since the country's independence in 1919, and was the bloodiest event preceding the Soviet–Afghan War.[30]

Herat received damage during the Soviet–Afghan War in the 1980s, especially its western side. The province as a whole was one of the worst-hit. In April 1983, a series of Soviet bombings damaged half of the city and killed around 3,000 civilians, described as "extremely heavy, brutal and prolonged".[31] Ismail Khan was the leading mujahideen commander in Herāt fighting against the Soviet-backed government.

After the communist government's collapse in 1992, Khan joined the new government and he became governor of Herat Province. The city was relatively safe and it was recovering and rebuilding from the damage caused in the Soviet–Afghan War.[32] However, on September 5, 1995, the city was captured by the Taliban without much resistance, forcing Khan to flee. Herat became the first Persian-speaking city to be captured by the Taliban. The Taliban's strict enforcement of laws confining women at home and closing girls' schools alienated Heratis who are traditionally more liberal and educated, like the Kabulis, than other urban populations in the country. Two days of anti-Taliban protests occurred in December 1996 which was violently dispersed and led to the imposition of a curfew.[33]

After the U.S. invasion of Afghanistan, on November 12, 2001, it was captured from the Taliban by forces loyal to the Northern Alliance and Ismail Khan returned to power (see Battle of Herat). In 2004, Mirwais Sadiq, Aviation Minister of Afghanistan and the son of Ismail Khan, was ambushed and killed in Herāt by a local rival group. More than 200 people were arrested under suspicion of involvement.[34]

In 2005, the International Security Assistance Force (ISAF) began establishing bases in and around the city. Its main mission was to train the Afghan National Security Forces (ANSF) and help with the rebuilding process of the country. Regional Command West, led by Italy, assisted the Afghan National Army (ANA) 207th Corps. Herat was one of the first seven areas that transitioned security responsibility from NATO to Afghanistan. In July 2011, the Afghan security forces assumed security responsibility from NATO.

Due to their close relations, Iran began investing in the development of Herat's power, economy and education sectors.[35] In the meantime, the United States built a consulate in Herat to help further strengthen its relations with Afghanistan. In addition to the usual services, the consulate works with the local officials on development projects and with security issues in the region.[36]

Geography

Climate

Herat has a cold semi-arid climate (Köppen climate classification BSk). Precipitation is very low, and mostly falls in winter. Although Herāt is approximately 240 m (790 ft) lower than Kandahar, the summer climate is more temperate, and the climate throughout the year is far from disagreeable, although winter temperatures are comparably lower. From May to September, the wind blows from the northwest with great force. The winter is tolerably mild; snow melts as it falls, and even on the mountains does not lie long. Three years out of four it does not freeze hard enough for the people to store ice. The eastern reaches of the Hari River, including the rapids, are frozen hard in the winter, and people travel on it as on a road.

Climate data for Herāt
Month Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec Year
Record high °C (°F) 24.4
(75.9)
27.6
(81.7)
31.0
(87.8)
37.8
(100.0)
39.7
(103.5)
44.6
(112.3)
50.0
(122.0)
42.7
(108.9)
39.3
(102.7)
37.0
(98.6)
30.0
(86.0)
26.5
(79.7)
50.0
(122.0)
Average high °C (°F) 9.1
(48.4)
11.9
(53.4)
17.9
(64.2)
24.0
(75.2)
29.6
(85.3)
35.0
(95.0)
36.7
(98.1)
35.1
(95.2)
31.4
(88.5)
25.0
(77.0)
17.8
(64.0)
12.0
(53.6)
23.8
(74.8)
Daily mean °C (°F) 2.9
(37.2)
5.5
(41.9)
10.2
(50.4)
16.3
(61.3)
22.1
(71.8)
27.2
(81.0)
29.8
(85.6)
28.0
(82.4)
22.9
(73.2)
16.1
(61.0)
8.8
(47.8)
4.7
(40.5)
16.2
(61.2)
Average low °C (°F) −2.9
(26.8)
−0.6
(30.9)
3.8
(38.8)
9.1
(48.4)
13.3
(55.9)
18.2
(64.8)
21.2
(70.2)
19.2
(66.6)
13.2
(55.8)
7.4
(45.3)
1.0
(33.8)
−1.4
(29.5)
8.5
(47.2)
Record low °C (°F) −26.7
(−16.1)
−20.5
(−4.9)
−13.3
(8.1)
−2.3
(27.9)
0.8
(33.4)
9.7
(49.5)
14.7
(58.5)
8.4
(47.1)
1.3
(34.3)
−5.6
(21.9)
−12.8
(9.0)
−22.7
(−8.9)
−26.7
(−16.1)
Average precipitation mm (inches) 51.6
(2.03)
44.8
(1.76)
55.1
(2.17)
29.2
(1.15)
9.8
(0.39)
0.0
(0.0)
0.0
(0.0)
0.0
(0.0)
0.0
(0.0)
1.7
(0.07)
10.9
(0.43)
35.8
(1.41)
238.9
(9.41)
Average rainy days 6 8 8 7 2 0 0 0 0 1 3 5 40
Average snowy days 2 2 1 0 0 0 0 0 0 0 0 1 6
Average relative humidity (%) 72 69 62 56 45 34 30 30 34 42 55 67 50
Mean monthly sunshine hours 149.3 153.5 202.5 235.7 329.6 362.6 378.6 344.8 323.2 274.0 235.0 143.1 3,131.9
Source: NOAA (1959–1983)[37]

Places of interest

An area of Herat
  • Foreign consulates

India, Iran and Pakistan operate their consulate here for trade, military and political links.

Herat is located in Afghanistan
Kabul
Kabul
Herat
Herat
Jalalabad
Jalalabad
Kandhar
Kandhar
Mazar-e-Sharif
Mazar-e-Sharif
Farkhor Indian Airbase
Farkhor Indian Airbase
Uzbekistan
Uzbekistan
Zaranj
Zaranj
Quetta
Quetta
Indian and Pakistani embassy and consulates in Afghanistan in red
  • Neighborhoods
    • Shahr-e Naw (Downtown)
    • Welayat (Office of the governor)
    • Qol-Ordue (Army's HQ)
    • Farqa (Army's HQ)
    • Darwaze Khosh
    • Chaharsu
    • Pul-e rangine
    • Sufi-abad
    • New-abad
    • Pul-e malaan
    • Thakhte Safar
    • Howz-e-Karbas
    • Baramaan
    • Darwaze-ye Qandahar
    • Darwaze-ye Iraq
    • Darwaze Az Kordestan
Museum inside the Herat Citadel, locally referred to as Qala Ikhtyaruddin or Arg.
The Information Technology and Engineering Facility at Herat University.
Section of Herat

Of the more than dozen minarets that once stood in Herāt, many have been toppled from war and neglect over the past century. Recently, however, everyday traffic threatens many of the remaining unique towers by shaking the very foundations they stand on. Cars and trucks that drive on a road encircling the ancient city rumble the ground every time they pass these historic structures. UNESCO personnel and Afghan authorities have been working to stabilize the Fifth Minaret.[38][39]

Demography

School girls in Herat

The population of Herat numbered approximately 436,300 in 2013.[2] The city houses a multi-ethnic society and speakers of the Persian language are in the majority.[41] There is no current data on the precise ethnic composition of the city's population, but according to a 2003 map found in the National Geographic Magazine, Persian-speaking Tajik and Farsiwan peoples form the overwhelming majority of the city, comprising around 65% of the population. The remaining population comprises Pashtuns (30%), Hazaras (2%), Uzbeks (2%) and Turkmens (1%).[42]

Persian is the native language of Herat and the local dialect – known by natives as Herātī – belongs to the Khorāsānī cluster within Persian. It is akin to the Persian dialects of eastern Iran, notably those of Mashhad and Khorasan Province, which borders Herat. This Persian dialect serves as the lingua franca of the city. The second language that is understood by many is Pashto, which is the native language of the Pashtuns. The local Pashto dialect spoken in Herat is a variant of western Pashto, which is also spoken in Kandahar and southern and western Afghanistan. Religiously, Sunni Islam is practiced by the majority, while Shias make up the minority.

The city once had a Jewish community. About 280 families lived in Herat as of 1948, but most of them moved to Israel that year, and the community disappeared by 1992. There are four former synagogues in the city's old quarter, which were neglected for decades and fell into disrepair. In the late 2000s, the buildings of the synagogues were renovated by the Aga Khan Trust for Culture, and at this time, three of them were turned into schools and nurseries, the Jewish community having vanished. The Jewish cemetery is being taken care of by Jalil Ahmed Abdelaziz.[43]

Culture

Notable people from Herat

Economy and infrastructure

Transport

Air

Herat International Airport was built by engineers from the United States in the 1960s and was used by the Soviet Armed Forces during the Soviet–Afghan War in the 1980s. It was bombed in late 2001 during Operation Enduring Freedom but had been rebuilt within the next decade. The runway of the airport has been extended and upgraded and as of August 2014 there were regularly scheduled direct flights to Delhi, Dubai, Mashad, and various airports in Afghanistan. At least five airlines operated regularly scheduled direct flights to Kabul.

Rail

Rail connections to and from Herat were proposed many times, during The Great Game of the 19th century and again in the 1970s and 1980s, but nothing came to life. In February 2002, Iran and the Asian Development Bank[45][46] announced funding for a railway connecting Torbat-e Heydarieh in Iran to Herat. This was later changed to begin in Khaf in Iran, a 191 km (119 mi) railway for both cargo and passengers, with work on the Iranian side of the border starting in 2006.[47][48] Construction is underway in the Afghan side and it was estimated to be completed by March 2018.[49] There is also the prospect of an extension across Afghanistan to Sher Khan Bandar.

Road

The AH76 highway connects Herat to Maymana and the north. The AH77 connects it east towards Chaghcharan and north towards Mary in Turkmenistan. Highway 1 (part of Asian highway AH1) links it to Mashhad in Iran to the northwest, and south via the Kandahar–Herat Highway to Delaram.

Gallery

Herat in fiction

Sister cities

See also

References

  1. ^ http://samuelhall.org/wp-content/uploads/2015/09/State-of-Afghan-Cities-2015-Volume_1.pdf
  2. ^ a b c "Settled Population of Herat province by Civil Division, Urban, Rural and Sex-2012-13" (PDF). Islamic Republic of Afghanistan, Central Statistics Organization. Retrieved 2013-10-24.
  3. ^ Herat - Definition and More from the Free Merriam-Webster Dictionary. Merriam-webster.com (2012-08-31). Retrieved on 2013-07-12.
  4. ^ a b c d e Ḥamd-Allāh Mustawfī of Qazwīn (1340). "The Geographical Part of the NUZHAT-AL-QULŪB". Translated by Guy Le Strange. Packard Humanities Institute. Archived from the original on 2013-07-26. Retrieved 2011-08-19.
  5. ^ a b c Singh, Ganda (1959). Ahmad Shah Durrani, father of modern Afghanistan. Asia Publishing House, Bombay. (PDF version 66 MB Archived February 7, 2013, at the Wayback Machine)
  6. ^ Daniel Wagner and Giorgio Cafiero: The Paradoxical Afghan/Iranian Alliance. In: The Huffington Post: 11/15/2013.
  7. ^ "Bomb blast hits west Afghan city". BBC News. August 3, 2009. Retrieved March 26, 2010.
  8. ^ "The State of Afghan Cities 2015, Volume 2". Archived from the original on 2015-10-31. Retrieved 2015-10-11.
  9. ^ Hughes, Roland (4 August 2016). "Do tourists really go to Afghanistan?". BBC News – via www.bbc.co.uk.
  10. ^ Translated by Herbert Cushing Tolman. "The Behistan Inscription of King Darius". Vanderbilt University, Nashville, Tennessee.
  11. ^ electricpulp.com. "HERAT ii. HISTORY, PRE-ISLAMIC PERIOD – Encyclopædia Iranica". www.iranicaonline.org.
  12. ^ An Historical Guide to Kabul – The Story of Kabul by Nancy Hatch Dupree / Aḥmad ʻAlī Kuhzād.
  13. ^ The earliest recorded date of a bishop in Herat is 424. "ASP Test Page". Archived from the original on 2011-05-15. Retrieved 2011-04-01.
  14. ^ Abu Ja’far Muḥammad ibn Jarir Ṭabari, Taʾrikh al-rosul wa’l-moluk, pp. 2904-6
  15. ^ Warfare in Chinese History. Brill. 2000. p. 118.
  16. ^ Dupree, Nancy Hatch (1970). An Historical Guide to Afghanistan. First Edition. Kabul: Afghan Air Authority, Afghan Tourist Organization. p. 492. Retrieved 2012-06-17.
  17. ^ a b c Skrine, Francis Henry; Ross, Edward Denison (2004). The heart of Asia: a history of Russian Turkestan and the Central Asian Khanates from the earliest times. Routledge. p. 117. ISBN 0-7007-1017-5.
  18. ^ Musée du Louvre, Calligraphy in Islamic Art Archived 2011-11-10 at the Wayback Machine
  19. ^ The Encyclopaedia of Islam, Brill Publishers, Vol.3: H-Iram, 1986, Leiden, pp. 177
  20. ^ Eṣṭaḵri, pp. 263-65, tr. pp. 277-82
  21. ^ Ibn Ḥawqal, pp. 437-39, tr. pp. 424;
  22. ^ Moqaddasi (Maqdesi), Aḥsan al-taqāsim fi maʿrifat al-aqālim, ed. M. J. de Goeje, Leiden, 1906, p. 307;
  23. ^ Azerbaycan :: Karakoyunlu devleti. Azerbaijans.com. Retrieved on 2013-07-12.
  24. ^ Savory, Roger (2 January 2007). "The Safavid state and polity". Iranian Studies. 7 (1–2): 206. doi:10.1080/00210867408701463. Herat is referred to as a'zam-i bilād-i īrān (the greatest of the cities of Iran) and Isfahan as khulāsa-yi mulk-i īrān (the choicest part of the realm of Iran).
  25. ^ Szuppe, Maria. "HERAT iii. HISTORY, MEDIEVAL PERIOD". Encyclopædia Iranica. Retrieved 13 March 2017.
  26. ^ Avery, Peter; Hambly, Gavin; Melville, Charles, eds. (1991). The Cambridge History of Iran (Vol. 7): From Nadir Shah to the Islamic Republic. Cambridge University Press. pp. 183, 394–395. ISBN 978-0521200950.
  27. ^ Ewans (2002). Afghanistan: A short History of its People and Politics. Perennial. p. 77. ISBN 006-050508-7.
  28. ^ Revolution Unending: Afghanistan, 1979 to the Present by Gilles Dorronsoro, 2005
  29. ^ Joes, Anthony James (18 August 2006). Resisting Rebellion: The History and Politics of Counterinsurgency. University Press of Kentucky. ISBN 9780813191706 – via Google Books.
  30. ^ "Failings of Inclusivity: The Herat uprising of March 1979 - Afghanistan Analysts Network". www.afghanistan-analysts.org.
  31. ^ Afghanistan: The First Five Years of Soviet Occupation, by J. Bruce Amstutz – Page 133 & 145
  32. ^ War, Exile and the Music of Afghanistan: The Ethnographer's Tale by John Baily
  33. ^ https://www.justice.gov/sites/default/files/eoir/legacy/2014/01/16/Af_chronology_1995-.pdf
  34. ^ "More arrests after Herat killing". BBC News. London. 2004-03-25.
  35. ^ Motlagh, Jason.Iran's Spending Spree in Afghanistan. Time. Wednesday May 20, 2009. Retrieved on May 24, 2009.
  36. ^ "U.S. Ambassador Karl W. Eikenberry Remarks at the Lease-Signing Ceremony for U.S. Consulate Herat" Archived 2016-03-03 at the Wayback Machine
  37. ^ "Herat Climate Normals 1959-1983". National Oceanic and Atmospheric Administration. Retrieved December 25, 2012.
  38. ^ Bendeich, Mark (June 25, 2007). "Cars, Not War, Threaten Afghan Minarets". Islam Online. Retrieved 2009-09-24.[permanent dead link]
  39. ^ Podelco, Grant (July 18, 2005). "Afghanistan: Race To Preserve Historic Minarets of Herat, Jam". Radio Free Europe/Radio Liberty. Retrieved 2009-09-24.
  40. ^ A good description of the sites, including former afgahani jews who lived there, and of some locals, could be seen at "Quest for the lost tribes", a film by Simcha Jacobovici.
  41. ^ "Welcome – Naval Postgraduate School" (PDF). www.nps.edu.
  42. ^ "2003 National Geographic Population Map" (PDF). Thomas Gouttierre, Center For Afghanistan Studies, University of Nebraska at Omaha; Matthew S. Baker, Stratfor. National Geographic Society. 2003. Retrieved 2011-04-11.
  43. ^ "Relics of old Afghanistan reveal Jewish past". Reuters. 24 June 2009.
  44. ^ Alka Sadat Archived 2016-06-25 at the Wayback Machine, womensvoicesnow.org, Retrieved 7 June 2016
  45. ^ Khaf-Herat railway, http://www.raillynews.com/2013/khaf-herat-railway/ Archived 2017-12-20 at the Wayback Machine
  46. ^ afghanistan railways, 2014, http://www.andrewgrantham.co.uk/afghanistan/railways/iran-to-herat/
  47. ^ "Iran to Herat railway – Railways of Afghanistan". www.andrewgrantham.co.uk.
  48. ^ Opening up Afghan trade route to Iran Archived 2016-01-01 at the Wayback Machine Railway Gazette International 2008-01-29
  49. ^ "Rail Linkup With Afghanistan by March 2018". 25 February 2017.
  50. ^ columnist, Erin Grace / World-Herald. "Grace: Afghans arrive to embrace sister city Bluffs and to share their passion and hope".

Attribution

 This article incorporates text from a publication now in the public domainChisholm, Hugh, ed. (1911). "Herat". Encyclopædia Britannica. 13 (11th ed.). Cambridge University Press. pp. 330–332.

Bibliography

External links


Preceded by
Samarkand
Capital of Timurid dynasty
1505–1507
Succeeded by
-