سلطان حسین بایقرا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
سلطان حسین بایقرا
Behhzad 001.jpg
سلطان حسین بایقرا، اثر کمال‌الدین بهزاد، دهه ۱۴۹۰ میلادی
دوران ۸۴۸ - ۸۴۸ خورشیدی (۳۷ سال)
تاجگذاری ۸۴۸ هجری خورشیدی
نام کامل سلطان بایقرا حسین میرزا پسر منصور پسر بایقرا پسر عمرشیخ پسر تیمور
لقب(ها) خاقان منصور، معزالسلطنه، ابوالغازی
زادروز خرداد ۸۱۷ هجری خورشیدی
زادگاه هرات، امپراتوری تیموری، افغانستان امروزی
درگذشت ۱۳ اردیبهشت ۷۸۳ هجری خورشیدی
محل درگذشت روستای بابااِلهی، نزدیک هرات، امپراتوری تیموری، افغانستان کنونی
آرامگاه هرات، امپراتوری تیموری، افغانستان امروزی
پیش از بدیع‌الزمان میرزا، مظفرحسین میرزا
پس از ابوالقاسم بابر، ابوسعید میرزا، یادگار محمد میرزا
دودمان Timurid.svg تیموریان
پدر منصور تیموری
مادر فیروزه سلطان بیگم
فرزندان
  • بدیع‌الزمان میرزا
  • مظفرحسین میرزا
  • شاه قریب میرزا
  • ابوالحسن میرزا
  • محمدمحسن میرزا
  • ابوتراب میرزا
  • محمدحسین میرزا
  • فریدون‌حسین میرزا
  • حیدر میرزا
  • محمدمعصوم میرزا
  • فرخ‌حسین میرزا
  • ابراهیم‌حسین میرزا
  • ابن‌حسین میرزا
  • محمدقاسم میرزا
  • سلطانم بیگم
  • آغ بیگم
  • کچک بیگم
  • بگا بیگم
  • آغا بیگم
  • فاطمه سلطان بیگم
  • نیژد سلطان بیگم
  • سعادت بخت بیگم
  • عایشه سلطان بیگم
  • مریم سلطان بیگم
  • منَوَر سلطان بیگم
دین اسلام، حنفی

سلطان حسین بایقرا (محرم ۸۴۲/می-جون ۱۴۳۸ در هرات - ۱۰ ذی‌الحجه ۹۱۱ ه‍. ق. /۴ می ۱۵۰۶ م. در روستای بابااِلهی در نزدیکی هرات) پسر امیر منصور پسر بایقرا پسر عمر شیخ پسر تیمور گورکانی معروف به «خاقان منصور» و معزالسلطنه و ابوالغازی آخرین سلطان بزرگ از امرای تیموری (فرمانروایی: ۷۵–۸۷۳ ه.ق. /۷۰–۱۴۶۹ م؛ و ۹۱۱–۸۷۵ ه.ق. /۱۵۰۶–۱۴۷۰ م) بود.

زندگی‌نامه[ویرایش]

سلطان حسین بایقرا در سال ۸۶۱ ه‍. ق که خراسان آشفته شده بود، در شهر مرو به پادشاهی نشست و در ذی‌حجهٔ ۸۶۲ ه‍. ق/۱۴۵۹ میلادی استرآباد را فتح کرد و در سال ۸۷۳ ه‍. ق. /۱۴۶۹ میلادی هرات را تسخیر نمود و در ۸۷۴ با میرزا یادگار محمد جنگید و در اواخر سال ۸۷۵ ه‍. ق. با میرزا سلطان محمود جنگید و تا سال ۹۰۲ه‍. ق در غایت دولت و اقبال حکومت کرد؛ و در سال ۹۱۱ ه‍. ق/۱۵۰۶ م درگذشت.

آثار[ویرایش]

او پادشاهی ادب‌پرور و هنردوست بود و وزیر معروفش امیر علیشیر نوایی موجب شهرت دربار او و آبادانی پایتختش هرات شده بود. میر علی هروی از خوشنویسان مهم سده دهم مدتی در دربار وی بوده‌است.

اثری موسوم به مجالس‌العشاق و اشعاری به فارسی و ترکی دارد و تخلصش حسینی بوده‌است.

سلف:
میرزا یادگار محمد
سلسلهٔ تیموریان (در هرات) جانشین:
بدیع‌الزمان میرزا

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]