نخجوان

مختصات: ۳۹°۱۲′۳۲″ شمالی ۴۵°۲۴′۴۴″ شرقی / ۳۹٫۲۰۸۸۹°شمالی ۴۵٫۴۱۲۲۲°شرقی / 39.20889; 45.41222
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نخجوان

Naxçıvan
شهر
Montage of Naxçıvan 2019.jpg
نشان رسمی نخجوان
مهر
نخجوان در جمهوری آذربایجان واقع شده
نخجوان
نخجوان
مختصات: ۳۹°۱۲′۵۸″ شمالی ۴۵°۲۴′۳۸″ شرقی / ۳۹٫۲۱۶۱۱°شمالی ۴۵٫۴۱۰۵۶°شرقی / 39.21611; 45.41056
کشور جمهوری آذربایجان
تقسیمات کشوریجمهوری خودمختار نخجوان
مساحت
 • کل۱۵ km۲ (۶ sq mi)
 • خشکی۱۴٫۲ km۲ (۵٫۵ sq mi)
 • آب۰٫۸ km۲ (۰٫۳ sq mi)
جمعیت
 (۲۰۱۷)سرشماری[۱]
 • کل۹۲٬۱۰۷
نام اهلیت(ها)Naxçıvanli
منطقه زمانییوتی‌سی +۴ (ساعت گرینویچ)
نخچوان (تلفظ با حرف «چ»، نخجوان کنونی) در استان آذربایجان در دوره خلفای عباسی

نخجوان (به ترکی آذربایجانی: Naxçıvan) یکی از برون‌بوم‌های جمهوری آذربایجان است که از توابع جمهوری خودمختار نخجوان است. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۷ میلادی، ۹۲۱۰۷ نفر بود.[۲] این کشور در سده‌های ۹ و ۸ پیش از میلاد زیر سلطه دولت «اورارتو» قرارگرفت. در زمان پادشاهی «منوئه» (۸۱۰–۷۷۸ پیش از میلاد مسیح) لشکریان «اورارتو» با گذشتن از رود ارس به سوی شمال و جلگه ایروان تاختند؛ و قسمت‌هایی از این سرزمین را به تصرف خود درآوردند. «منوئه» برای حفظ نواحی تسخیر شده، در ساحل راست شمالی رود ارس نزدیک روستایی که اکنون به نام ترکی «داش‌بورون» معروف است مرکز اداری تأسیس کرد و آن را «منوآهینیلی» نامید.

در سده هفتم پیش از میلاد بخشی از اراضی تابع دولتهای «ماننا» و ماد بود؛ ولی در سده هشتم پیش از میلاد بخشی از شاهنشاهی (امپراتوری) هخامنشیان شد. از آن پس فرمانروایان ارمنی از دودمان اَروَندی بر نخجوان حکم راندند.

اولیاء چلبی دربارهٔ نخجوان می‌گوید: «رعایا و مردم آن به زبان دهقانی گفتگو می‌کنند، اما عارفان و شاعران و ندیمان ظریفشان با ظرافت و نزاکت به زبان پهلوی و مغولی که زبانهای قدیمی است سخن می‌گویند. شهرنشینان‌شان نیز به زبان‌های دهقانی، دری، فارسی، غازی (تازی ؟) و پهلوی گفتگو می‌کنند… ترکمانانی که در نواحی مختلف آن ساکنند، لهجه‌های مختلف مغولی دارند».[۳]

نگارخانه

پانویس

  1. The State Statistical Committee of the Azerbaijan Republic
  2. Tim Bespyatov. "Cities & towns of Azerbaijan". Archived from the original on 20 May 2012. Retrieved 20 May 2012.
  3. اولیاء چلبی، سیاحتنامه. به کوشش احمد جودت و نجیب عاصم، ج ۲، استانبول، مطبعهٔ اقدام. ص ۲۳۹–۲۳۸. ذکر شده در: صادقی، علی‌اشرف: مجله زبانشناسی، سال هجدهم، شمارهٔ اول (پیاپی ۳۵)، بهار و تابستان ۱۳۸۲، ص ۱–۱۲.

منابع