نخجوان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۹°۱۲′۳۲″ شمالی ۴۵°۲۴′۴۴″ شرقی / ۳۹.۲۰۸۸۹° شمالی ۴۵.۴۱۲۲۲° شرقی / 39.20889; 45.41222

نخجوان
Naxçıvan
City and municipality
Palace of Nakhchivan Khans Mausoleum of Huseyn Javid بابک خرمدین Birdview of Nakhchivan downtown Facade of Momine Khatun MausoleumNakhchivan montage. Clicking on an image in the picture causes the browser to load the appropriate article.
دربارهٔ این تصویر
نشان رسمی نخجوان
نشان
نخجوان در جمهوری آذربایجان واقع شده‌است
نخجوان
نخجوان
مختصات: ۳۹°۱۲′۵۸″ شمالی ۴۵°۲۴′۳۸″ شرقی / ۳۹.۲۱۶۱۱° شمالی ۴۵.۴۱۰۵۶° شرقی / 39.21611; 45.41056
کشور  جمهوری آذربایجان
تقسیمات کشوری جمهوری خودمختار نخجوان
مساحت
 • کل ۱۵ کیلومتر مربع (۵٫۸ مایل مربع)
 • زمینی ۱۴٫۲ کیلومتر مربع (۵٫۵ مایل مربع)
 • آبی ۰٫۸ کیلومتر مربع (۰٫۳۱ مایل مربع)
جمعیت (۲۰۱۰)سرشماری[۱]
 • جمعیت ۷۴٬۵۰۰
نام اهلیت Naxçıvanli
منطقهٔ زمانی ساعت گرینویچ (یوتی‌سی +۴)
نخچوان (تلفظ با حرف «چ»، نخجوان کنونی) در استان آذربایجان در دوره خلفای عباسی

نخجوان (به ترکی آذربایجانی: Naxçıvan) یکی از شهرهای جمهوری آذربایجان است که از توابع جمهوری خودمختار نخجوان است. جمعیت این شهر در سرشماری سال ۲۰۱۱ میلادی، ۷۲۷۰۰ نفر بود.[۲] این کشور در سده‌های ۹ و ۸ پیش از میلاد زیر سلطه دولت «اورارتو» قرارگرفت. در زمان پادشاهی «منوئه» (۸۱۰–۷۷۸ پیش از میلاد مسیح) لشکریان «اورارتو» با گذشتن از رود ارس به سوی شمال و جلگه ایروان تاختند؛ و قسمت‌هایی از این سرزمین را به تصرف خود درآوردند. «منوئه» برای حفظ نواحی تسخیر شده، در ساحل راست شمالی رود ارس نزدیک روستایی که اکنون به نام ترکی «داش‌بورون» معروف است مرکز اداری تأسیس کرد، و آن را «منوآهینیلی» MENUAHINILI نامید.

در سده هفتم پیش از میلاد بخشی از اراضی تابع دولتهای «ماننا» و ماد بود؛ ولی در سده هشتم پیش از میلاد بخشی از شاهنشاهی (امپراتوری) هخامنشیان شد. از آن پس فرمانروایان ارمنی از دودمان اَروَندی بر نخجوان حکم راندند؛ و این کار با موافقت کوروش بزرگ پادشاه هخامنشی صورت گرفت.

اولیاء چلبی دربارهٔ نخجوان می‌گوید: رعایا و مردم آن به زبان دهقانی گفت‌وگو می‌کنند، اما عارفان و شاعران و ندیمان ظریفشان با ظرافت و نزاکت به زبان پهلوی و مغولی که زبانهای قدیمی است سخن می‌گویند. شهرنشینان‌شان نیز به زبان‌های دهقانی، دری، فارسی، غازی (تازی ؟) و پهلوی گفت‌وگو می‌کنند... ترکمانانی که در نواحی مختلف آن ساکنند لهجه‌های مختلف مغولی دارند.[۳]

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. The State Statistical Committee of the Azerbaijan Republic
  2. Tim Bespyatov. “Cities & towns of Azerbaijan”. Archived from the original on 20 May 2012. Retrieved 20 May 2012. 
  3. اولیاء چلبی، سیاحتنامه. به کوشش احمد جودت و نجیب عاصم، ج ۲، استانبول، مطبعهٔ اقدام. ص ۲۳۹–۲۳۸. ذکر شده در: صادقی، علی‌اشرف: مجله زبانشناسی، سال هجدهم، شمارهٔ اول (پیاپی ۳۵)، بهار و تابستان ۱۳۸۲، ص ۱–۱۲.

منابع[ویرایش]