خربزه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

خَربُزه گیاهی از تیره کدوییان که میوه‌اش درشت و شیرین و آب‌دار است. بوتهٔ آن کوتاه و ساقه‌هایش روی زمین می‌خوابد. خربزه گیاهی از خانوادهٔ Cucurbitaceae با نام علمی Cucumis melo var.inodorus است. خربزه جزو صیفی‌جات به‌شمار می‌آید.

خربزه دارای مقدار زیادی ویتامین A,C و سلولز است. به‌طورکلی، خانوادهٔ خربزه شامل انواع گرمک و طالبی نیز می‌شود که البته این دو نوع کم‌آب‌تر و شیرینی کمتری نسبت به خربزه دارند. معمولاً هرچه رنگ خربزه زرد تیره مایل به نارنجی و خطوط سفید رنگ روی آن بیشتر باشد، شیرین‌تر است.

نحوه و محل کاشت خربزه[ویرایش]

توصیه شده‌است که این گیاهان بر ردیف‌هایی از برآمدگی‌های خاکی و به صورت گروهی یا دسته‌ای کاشته شود. کاشت به صورت جوی و پشته‌ای و توسط بذر یا نشا انجام می‌شود.

خربزه حاوی مقدار زیادی ویتامین A , C , E, K و همچنین آهن و روی است.[۱]خربزه در درمان سنگ کلیه و بیماری‌های مثانه و مجاری ادرار مفید است.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]


پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • سیستماتیک گیاهی، جلد ۱.