فلورانس

فلورانس Firenze
شهر
کومونه دی فلورانس
Florence from Piazzale Michelangelo Palazzo Pitti Santa Croce Uffizi Gallery Palazzo Vecchio Florence Cathedral Ponte Vecchio
پرچم مهر
فلورانس
مختصات: ۴۳°۴۷′ شمالی ۱۱°۱۵′ شرقی
کشور	ایتالیا
ناحیه	توسکانی
استان	فلورانس
حکومت
• شهردار	ماتئو رنتسی
مساحت
• کل	۱۰۲٫۴۱ کیلومتر مربع (۳۹٫۵۴ مایل مربع)
ارتفاع	۱۶۴ متر (۵۳۸ فوت)
جمعیت  (۲۰۱۳)
• کل	۳۸۳۰۸۳
• تراکم	۳۷۰۰/کیلومتر مربع (۹۷۰۰/مایل مربع)
منطقهٔ زمانی	یوتی‌سی ۱+ (CET)
• تابستانی (DST)	یوتی‌سی ۲+ (CEST)
کد پستی	۵۰۱۲۱–۵۰۱۴۵
کد منطقه	۰۵۵
وبگاه	www.comune.fi.it

فلورانس پایتخت منطقه توسکانی ایتالیا است. همچنین با ۳۶۲،۳۵۳ نفر جمعیت، پرجمعیت‌ترین شهر توسکانی و ۹۸۹،۴۶۰ نفر جمعیت در استان کلان‌شهری آن تا سال ۲۰۲۵ است. فلورانس مرکز تجارت و امور مالی اروپای قرون وسطی و یکی از ثروتمندترین شهرهای آن دوران بود. بسیاری از دانشگاهیان آن را زادگاه رنسانس می‌دانند و آن را به یک مرکز بزرگ هنری، فرهنگی، تجاری، سیاسی، اقتصادی و مالی تبدیل کرده‌اند. در این مدت، فلورانس به جایگاهی با نفوذ عظیم در ایتالیا، اروپا و فراتر از آن رسید. تاریخ سیاسی آشفته آن شامل دوره‌های حکومت خانواده قدرتمند مدیچی و انقلاب‌های مذهبی و جمهوری‌خواهانه متعدد است. از سال 1865 تا 1871، این شهر به عنوان پایتخت پادشاهی ایتالیا خدمت می‌کرد. گویش فلورانسی پایه ایتالیایی استاندارد را تشکیل می‌دهد و به دلیل اعتبار شاهکارهای دانته آلیگیری، پترارچ، جووانی بوکاچیو، نیکولو ماکیاولی و فرانچسکو گوئیچاردینی، به زبان فرهنگ در سراسر ایتالیا تبدیل شد.

واقع در حدود ۲۷۵ کیلومتر (۱۷۱ مایل)فلورانس که در شمال غربی رم واقع شده است، هر ساله میلیون‌ها گردشگر را به خود جذب می‌کند و یونسکو در سال ۱۹۸۲ مرکز تاریخی فلورانس را به عنوان میراث جهانی اعلام کرد. این شهر به خاطر فرهنگ، هنر رنسانس، معماری و بناهای تاریخی‌اش شناخته می‌شود. این شهر همچنین شامل موزه‌ها و گالری‌های هنری متعددی مانند گالری اوفیتزی و کاخ پیتی است و هنوز هم در زمینه‌های هنر، فرهنگ و سیاست تأثیرگذار است. به دلیل میراث هنری و معماری فلورانس، فوربس آن را در سال ۲۰۱۰ به عنوان یکی از زیباترین شهرهای جهان رتبه‌بندی کرد فلورانس نقش مهمی در مد ایتالیا ایفا می‌کند، و توسط Global Language Monitor در بین ۱۵ پایتخت برتر مد جهان قرار گرفته است. علاوه بر این، یک مرکز اقتصادی ملی بزرگ، و همچنین یک قطب گردشگری و صنعتی است.گالری اوفیتزی، گالری آکادمیا، موزه ملی سن مارکو، کاسا بوناروتی، موزه ملی بارجلو و موزه گالیله ازجمله مهم‌ترین موزه‌های فلورانس هستند.

ریشه‌شناسی

نام «فیرنزه» (Firenze) از واژه لاتین Florentiae گرفته شده که شکل مکانی (locative) واژه Florentia است. این نام در اصل معنای خوش‌یمنی و سعادت را منتقل می‌کند و ریشه آن از فعل لاتین florēre به‌معنای «شکوفا شدن» یا «گل دادن» گرفته شده است. به‌عبارتی، فلورانس در زبان لاتین شهری است که «در حال شکوفایی» یا «گل‌باران» تصور می‌شده—نامی که با روح هنری و فرهنگی این شهر کاملاً هم‌خوانی دارد.

تاریخچه

کلیسای جامع فلورانس، واقع در میدان پیاتزا دل دومو - Piazza del Duomo

فلورانس در سال ۵۹ پیش از میلاد به عنوان یک پادگان رومی در منطقه‌ای که قبلاً محل سکونت اتروسک‌ها بود، تأسیس شد. نام این شهر ناشناخته است. نام لاتین فلورانس، Florentia بود. به معنی «شهر شکوفا»، از لاتین: florēre « شکوفا شدن یا شکوفه دادن » . Florentia و نوع قومی Florentini در کتاب «خلاصه تاریخ روم» نوشته فلوروس و در کتاب «تاریخ طبیعی» نوشته پلینی بزرگ به آنها اشاره شده است. نام قدیمی ایتالیایی Fiorenza و نام مدرن ایتالیایی Firenze از این نام‌های باستانی گرفته شده است. Fiorenza تغییر هجای پروتونیک از flo به fio از طریق l تیره‌ی واسطه [ɫ]، و Firenze کاهش هجای پروتونیک از fio به fi، از ویژگی‌های زبان ایتالیایی توسکانی هستند. به گفته زبان‌شناسانی مانند جیوان باتیستا پلگرینی، نام ایتالیایی مدرن فلورانس (Firenze) شکل مکانی کلمه Florentiae را پیش‌فرض می‌گیرد.، دیدگاهی که توسط گرهارد رولفز مورد مناقشه قرار گرفته است.

شهر فلورانس از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۰ پایتخت پادشاهی ایتالیا بوده‌است. در سده‌های میانه فلورانس کانون بازرگانی و امور مالی اروپا بوده و بعدها رنسانس ایتالیا از این شهر آغاز شد. خاندان مدیچی سال‌های طولانی در شهر فلورانس فرمان‌روایی داشتند.

انواع هنر به‌ویژه هنر معماری و مجسمه‌سازی در شهر فلورانس جایگاه ویژه‌ای داشته و دارد به طوری که این شهر را به یکی از مهم‌ترین مراکز هنری اروپا تبدیل کرده‌است. فلورانس هم چنین دارای بیش از چهل موزه و نگارخانهٔ هنری می‌باشد که مهم‌ترین آن‌ها گالری اوفیتزی^∗ و پالاتزو پیتی به‌شمار می‌آید.

رومی فلورانس

فلورانس در سال ۵۹ میلادی توسط رومی‌ها تأسیس شد. پیش از میلاد به عنوان مستعمره ای برای سربازان کهنه کار ساخته شده و به سبک اردوگاه ارتش ساخته شده بود. این شهرک که در امتداد ویا کاسیا، مسیر اصلی بین روم و شمال، و در دره حاصلخیز آرنو واقع شده بود، به سرعت به یک مرکز تجاری مهم تبدیل شد و در سال 285 میلادی پایتخت منطقه توسیا شد.

به‌دلیل موقعیت جغرافیایی ممتاز و دسترسی به منابع طبیعی، این سکونت‌گاه به‌سرعت به یک مرکز تجاری مهم تبدیل شد. در سال ۲۸۵ میلادی، فلورانس به‌عنوان پایتخت منطقه توسکیا (Tuscia) انتخاب گردید، که نشان‌دهنده رشد و اهمیت روزافزون آن در ساختار اداری و اقتصادی امپراتوری روم بود.

ظهور خاندان مدیچی

در اوج گسترش جمعیتی در حدود سال ۱۳۲۵، جمعیت شهری ممکن است به ۱۲۰۰۰۰ نفر رسیده باشد و جمعیت روستایی اطراف شهر احتمالاً نزدیک به ۳۰۰۰۰۰ نفر بوده است. مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ این جمعیت را بیش از نصف کاهش داد. گفته می‌شود حدود ۲۵۰۰۰ نفر توسط صنعت پشم شهر حمایت می‌شدند: در سال ۱۳۴۵، فلورانس صحنه‌ی تلاش برای اعتصاب کارگران پشم‌چینی ( ciompi ) بود که در سال ۱۳۷۸ در شورشی کوتاه علیه حکومت الیگارشی در شورش Ciompi قیام کردند. پس از سرکوب آنها، فلورانس تحت سلطه (۱۳۸۲-۱۴۳۴) خانواده‌ی آلبیزی قرار گرفت که به رقبای سرسخت مدیچی تبدیل شدند.

در قرن پانزدهم، فلورانس یکی از بزرگ‌ترین شهرهای اروپا با جمعیتی حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر بود و به‌عنوان شهری ثروتمند و موفق از نظر اقتصادی شناخته می‌شد. کوزیمو دی مدیچی نخستین عضو خاندان مدیچی بود که عملاً کنترل شهر را در پشت صحنه به‌دست گرفت. اگرچه فلورانس به‌طور رسمی نوعی دموکراسی داشت، قدرت واقعی کوزیمو از شبکه گسترده حمایت مالی و اتحادش با مهاجران جدید (gente nuova) ناشی می‌شد. همچنین، اینکه خاندان مدیچی بانکدار پاپ بودند، به قدرت‌گیری آن‌ها کمک زیادی کرد. پس از کوزیمو، پسرش پیرو و سپس نوه‌اش لورنتسو در سال ۱۴۶۹ به قدرت رسیدند. لورنتسو یکی از بزرگ‌ترین حامیان هنر بود و سفارش آثار بزرگی از هنرمندانی چون میکل‌آنژ، لئوناردو داوینچی و بوتیچلی را داد. او همچنین شاعر و موسیقی‌دانی برجسته بود و آهنگ‌سازان و خوانندگانی مانند الکساندر آگریکولا، یوهانس گیسلین و هاینریش ایزاکرا به فلورانس آورد. مردم فلورانس در آن زمان و پس از آن، او را با لقب «لورنتسو باشکوه» (Lorenzo il Magnifico) می‌شناختند.

پس از مرگ لورنتسو دِ مدیچی در سال ۱۴۹۲، پسرش پیرو دوم جانشین او شد. زمانی که پادشاه فرانسه، شارل هشتم، به شمال ایتالیا حمله کرد، پیرو تصمیم گرفت در برابر ارتش او مقاومت کند. اما هنگامی که با بزرگی و قدرت ارتش فرانسه در دروازه‌های شهر پیزا روبه‌رو شد، ناچار شد شرایط تحقیرآمیز پادشاه فرانسه را بپذیرد. این اقدام موجب خشم مردم فلورانس شد و آنان علیه پیرو شورش کردند و او را از شهر بیرون راندند. با تبعید پیرو در سال ۱۴۹۴، نخستین دوره حکومت خاندان مدیچی پایان یافت و نظام جمهوری‌خواهی در فلورانس دوباره برقرار شد.

ساونارولا، ماکیاولی و پاپ‌های خاندان مدیچی

Palazzo Vecchio

در این دوره، راهب دومینیکن جیورلامو ساونارولا در سال ۱۴۹۰ به مقام ریاست صومعه سن مارکو در فلورانس رسید. او به‌خاطر خطابه‌های توبه‌محور خود شهرت داشت و به‌شدت از آن‌چه فساد اخلاقی گسترده و دلبستگی افراطی به ثروت‌های مادی می‌دانست، انتقاد می‌کرد. ساونارولا تبعید خاندان مدیچی را نشانه‌ای از اراده الهی می‌دانست و آن را مجازاتی برای تجمل‌گرایی و فساد آنان تلقی می‌کرد. او از این فرصت استفاده کرد تا اصلاحات سیاسی‌ای را به اجرا بگذارد که به حکومتی دموکراتیک‌تر منجر شد. اما زمانی که ساونارولا به‌طور علنی پاپ الکساندر ششم را به فساد متهم کرد، از سخنرانی عمومی منع شد. با نقض این ممنوعیت، او تکفیر شد. مردم فلورانس که از آموزه‌های او خسته شده بودند، علیه‌اش شوریدند و او را دستگیر کردند. ساونارولا به‌عنوان یک مرتد محکوم شد و در تاریخ ۲۳ مه ۱۴۹۸ در میدان پیاتزا دلا سینیوریا به دار آویخته و سپس سوزانده شد. خاکسترهای او را در رودخانه آرنو پراکنده کردند.

یکی دیگر از چهره‌های برجسته فلورانس در این دوره، نیکولو ماکیاولی بود—اندیشمندی سیاسی که توصیه‌هایش برای بازسازی فلورانس تحت رهبری قدرتمند، اغلب به‌عنوان توجیهی برای سیاست‌ورزی مصلحت‌گرایانه و حتی سوء‌استفاده از قدرت تلقی شده‌اند. ماکیاولی به‌خاطر اثر معروف خود، «شهریار» (The Prince) شناخته می‌شود؛ کتابی راهبردی درباره شیوه‌های حکومت‌داری و اعمال قدرت. او همچنین به سفارش خاندان مدیچی، کتاب «تاریخ فلورانس» (Florentine Histories) را نوشت که به بررسی تاریخ سیاسی و اجتماعی این شهر می‌پردازد.

در سال ۱۵۱۲، خاندان مدیچی با کمک نیروهای اسپانیایی و پاپی، کنترل فلورانس را دوباره به دست گرفتند. رهبری آنها بر عهده دو پسرعمو، جیووانی و جولیو دِ مدیچی بود که هر دو بعداً پاپ کلیسای کاتولیک شدند (به ترتیب لئو دهم و کلمنت هفتم). هر دو از حامیان سخاوتمند هنر بودند و سفارش ساخت آثاری مانند کتابخانه لورنتی میکل آنژ و کلیسای کوچک مدیچی در فلورانس را دادند که تنها دو نمونه از آنها هستند. دوران سلطنت آنها با تحولات سیاسی در ایتالیا همزمان شد و بنابراین در سال ۱۵۲۷، فلورانسی‌ها برای بار دوم مدیچی‌ها را بیرون راندند و در ۱۶ مه ۱۵۲۷ یک جمهوری تئوکراتیک را دوباره تأسیس کردند (عیسی مسیح پادشاه فلورانس نامگذاری شد). مدیچی‌ها در سال ۱۵۳۰ با ارتش امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم، و با دعای خیر پاپ کلمنت هفتم (جولیو دِ مدیچی)، به قدرت در فلورانس بازگشتند.

فلورانس رسماً در سال ۱۵۳۱ به یک کشور سلطنتی تبدیل شد، زمانی که امپراتور چارلز و پاپ کلمنت، آلساندرو دِ مدیچی را به عنوان دوک جمهوری فلورانس منصوب کردند. سلطنت مدیچی بیش از دو قرن دوام آورد. جانشین آلساندرو، کوزیمو اول دِ مدیچی، در سال ۱۵۶۹ به عنوان دوک بزرگ توسکانی منصوب شد؛ در تمام توسکانی، تنها جمهوری لوکا (که بعدها به دوک‌نشین تبدیل شد) و شاهزاده‌نشین پیومبینو از فلورانس مستقل بودند.

فرهنگ

هنر

فلورانس زادگاه هنر رنسانس والا بود که از حدود 1500 تا 1527 ادامه داشت. هنر رنسانس تأکید بیشتری بر طبیعت‌گرایی و احساسات انسانی داشت. هنر قرون وسطی اغلب فرمولی و نمادین بود؛ آثار باقی‌مانده عمدتاً مذهبی هستند و موضوعات آنها توسط روحانیون انتخاب می‌شد. در مقابل، هنر رنسانس عقلانی‌تر، ریاضی‌تر و فردگرایانه‌تر شد و توسط هنرمندان شناخته‌شده‌ای مانند دوناتلو، میکل‌آنژ و رافائل تولید شد که شروع به امضا کردن آثار خود کردند. دین مهم بود، اما با این عصر جدید، انسانی‌سازی چهره‌های مذهبی در هنر، مانند اخراج از باغ عدن اثر ماساچو و مدونا دلا سگیولا اثر رافائل، آغاز شد. مردم این عصر شروع به درک خود به عنوان انسان کردند که در هنر منعکس شد. رنسانس با مطالعه استادان باستانی جهان یونانی-رومی، تولد دوباره ارزش‌های کلاسیک در هنر و جامعه را رقم زد؛ هنر بر واقع‌گرایی در مقابل ایده‌آلیسم متمرکز شد.

مجسمه داوود میکل‌آنژ

در فلورانس، چهره‌هایی چون چیمابوئه و جوتو—پدران نقاشی ایتالیایی—زندگی می‌کردند، همچنین آرنولفو دی کامبیو و آندره‌آ پیسانو، نوسازان معماری و مجسمه‌سازی. پیشگامان رنسانس مانند فیلیپو برونلسکی، دوناتلو و ماساچیو، لورنزو گیبرتی و خانواده دلا روبیا، فیلیپو لیپی و فرا آنجلیکو؛ ساندرو بوتیچلی، پائولو اوچلو و نابغه جهانی لئوناردو داوینچی و میکل آنژ.

آثار آنها، همراه با آثار بسیاری از نسل‌های دیگر هنرمندان، در موزه‌های متعدد شهر گردآوری شده‌اند: گالری اوفیتزی، گالری پالاتینا با نقاشی‌های «عصر طلایی»، بارجلو با مجسمه‌های رنسانس، موزه سن مارکو با آثار فرا آنجلیکو، گالری آکادمیا، کلیساهای کوچک مدیچی، موزه اورسانمیکله، کازا بوناروتی با مجسمه‌هایی از میکل‌آنژ، موزه باردینی، موزه هورن، موزه استیبرت، کاخ کورسینی، گالری هنر مدرن، موزه اپرای دومو، تسورو دی گراندوچی و موزه اوپیفیسیو دله پیتر دور . چندین بنای تاریخی در فلورانس واقع شده است: تعمیدگاه با موزاییک‌هایش ؛ کلیسای جامع با مجسمه‌هایش، کلیساهای قرون وسطایی با نقاشی‌های دیواری؛ کاخ‌های عمومی و خصوصی - کاخ وکیو، کاخ پیتی، کاخ مدیچی ریکاردی، کاخ داوانزاتی و کازا مارتلی ؛ صومعه‌ها، صومعه‌ها، سفره‌خانه‌ها؛ چرتوزا . موزه باستان‌شناسی ملی، تمدن اتروسک را مستند می‌کند. این شهر از نظر هنری چنان غنی است که برخی از بازدیدکنندگان هنگام مواجهه با هنر آن برای اولین بار، سندرم استاندال را تجربه می‌کنند.

معماران فلورانسی مانند فیلیپو برونلسکی (۱۳۷۷–۱۴۶۶) و لئون باتیستا آلبرتی (۱۴۰۴–۱۴۷۲) از بنیان‌گذاران معماری رنسانس بودند. کلیسای جامع با گنبد مشهور برونلسکی، چشم‌انداز فلورانس را تحت سلطه دارد. ساخت این کلیسا در اواخر قرن سیزدهم آغاز شد، بدون آن‌که طرحی برای گنبد داشته باشند. طرح پیشنهادی برونلسکی در قرن چهاردهم، بزرگ‌ترین گنبد ساخته‌شده در آن زمان بود و نخستین گنبد بزرگ اروپا پس از دو گنبد عظیم دوران روم—یعنی پانتئون در رم و ایاصوفیه در قسطنطنیه—محسوب می‌شد. گنبد کلیسای سانتا ماریا دل فیوره همچنان بزرگ‌ترین سازه آجری از نوع خود در جهان است. فلورانس دارای تعداد زیادی کلیسا پر از هنر است، مانند سان مینیاتو آل مونته، سن لورنزو، سانتا ماریا نوولا، سانتا ترینیتا، سانتا ماریا دل کارمین، سانتا کروچه، سانتو اسپیریتو، سانتیسیما آنونزیاتا، اوگنیسانتی و بسیاری دیگر.

هنرمندان مرتبط با فلورانس از آرنلفو دی کامبو و سیمابو تا جیوتو نانی دی بانکو و پاولو اوکللو از لورنسو گیبرتی و دوناتلو و ماساچوی و خانواده دلا رابیا از فرا آنجیلیکو و ساندرو بوتیچیلی و پیرو دلا فرانچسکا و از لئوناردو دا ونچی و میکلانجیلو می باشند. دیگران شامل بنوینوتو سیلینی آندریا دل سارتو بنوزو گوزولی دومینیکو گیرلاندایو Filippo Lippiفیلیپینو لیپی برناردو بونتالنتی آرکانیا انتونیو و پیرو دل پوللایوولو فیلیپینو لیپپی، آندریا دل وروککو برونزینو دیسیدیریو دا سیتیگنانو، میچلوزو کوزیمو راسلی سانگالو و پونتورمو هستند. هنرمندان از مناطق دیگر که در فلورانس کار کردند، شامل رافائل آندریا پیسانو جیامبولوگانا، "ایل سدوم" و پیتر پل روبنز هستند.

زبان

مقاله اصلی: گویش فلورانسی

 همچنین ببینید: زبان توسکانی

گویش فلورانسی (fiorentino) که توسط ساکنان فلورانس و مناطق اطراف آن صحبت می‌شود، یکی از گویش‌های زبان توسکانی است و به‌عنوان زبان مادر مستقیم ایتالیایی مدرن شناخته می‌شود.

اگرچه واژگان و تلفظ آن تا حد زیادی با زبان ایتالیایی معیار یکسان است، تفاوت‌هایی نیز وجود دارد. فرهنگ واژگان فلورانسی معاصر (Vocabolario del fiorentino contemporaneo) تفاوت‌های واژگانی را در زمینه‌های مختلف زندگی نشان می‌دهد.

دانته، پترارک و بوکاچیو پیشگامان استفاده از زبان محلی به جای زبان لاتین مورد استفاده در بیشتر آثار ادبی آن زمان بودند.

ادبیات

با وجود اینکه لاتین زبان اصلی دربار و کلیسا در قرون وسطی بود، نویسندگانی مانند دانته آلیگیری و بسیاری دیگر از زبان خود، یعنی زبان بومی فلورانس که از لاتین سرچشمه گرفته بود، در نگارش بزرگترین آثار خود استفاده کردند. قدیمی‌ترین آثار ادبی نوشته شده به زبان فلورانس به قرن سیزدهم برمی‌گردد. ادبیات فلورانس در قرن چهاردهم به طور کامل شکوفا شد، زمانی که نه تنها دانته با کمدی الهی (1306-1321) و پترارک، بلکه شاعرانی مانند گویدو کاوالکانتی و لاپو جیانی نیز مهمترین آثار خود را سرودند. شاهکار دانته کمدی الهی است که عمدتاً به خود شاعر می‌پردازد که در سفری تمثیلی و اخلاقی به جهنم، برزخ و در نهایت بهشت می‌رود و در طی آن با شخصیت‌های اسطوره‌ای یا واقعی متعددی از عصر خود یا قبل از آن ملاقات می‌کند. او ابتدا توسط شاعر رومی ویرژیل راهنمایی می‌شود که باورهای غیرمسیحی او را به جهنم محکوم کرده است. بعداً بئاتریس به او می‌پیوندد که او را در بهشت راهنمایی می‌کند.

در قرن چهاردهم، پترارک و جووانی بوکاچیو پس از مرگ دانته در سال 1321، صحنه ادبی فلورانس را رهبری می‌کردند. پترارک نویسنده، مصنف و شاعری همه‌جانبه بود، اما به ویژه به خاطر کتاب «کانزونیر» یا «کتاب ترانه‌ها» شناخته می‌شد، جایی که عشق بی‌وقفه خود را به لورا منتقل می‌کرد. سبک نویسندگی او از آن زمان به عنوان پترارشیسم شناخته شده است. بوکاچیو بیشتر به خاطر «دکامرون» خود شناخته می‌شد، داستانی کمی تلخ از فلورانس در طول طاعون خیارکی دهه 1350، معروف به مرگ سیاه، زمانی که برخی از مردم از شهر ویران شده به یک عمارت روستایی دورافتاده فرار کردند و وقت خود را در آنجا صرف بازگویی داستان‌ها و رمان‌های کوتاه برگرفته از سنت قرون وسطایی و معاصر کردند. همه اینها در مجموعه‌ای از 100 رمان کوتاه مجزا نوشته شده است.

در قرن شانزدهم، در دوران رنسانس، فلورانس زادگاه نویسنده و فیلسوف سیاسی، نیکولو ماکیاولی، بود که ایده‌هایش در مورد چگونگی حکومت حاکمان بر سرزمین، که در کتاب «شهریار» به تفصیل شرح داده شده است، در دربارهای اروپایی گسترش یافت و قرن‌ها از محبوبیت پایداری برخوردار بود. این اصول به عنوان ماکیاولیسم شناخته شدند.

موسیقی

فلورانس در قرون وسطی به یک مرکز موسیقی تبدیل شد و موسیقی و هنرهای نمایشی همچنان بخش مهمی از فرهنگ آن هستند. رشد شهرهای شمالی ایتالیا در دهه ۱۵۰۰ احتمالاً به افزایش اهمیت آن کمک کرده است. در طول رنسانس، چهار نوع حمایت از موسیقی در شهر در رابطه با موسیقی مذهبی و سکولار وجود داشت: دولتی، شرکتی، کلیسایی و خصوصی. در اینجا بود که کامراتا فلورانس در اواسط قرن شانزدهم تشکیل جلسه داد و با تنظیم داستان‌های اساطیر یونانی به موسیقی و اجرای نتیجه - به عبارت دیگر، اولین اپراها - آزمایش‌هایی انجام داد و چرخ‌ها را نه تنها برای توسعه بیشتر فرم اپرا، بلکه برای تحولات بعدی فرم‌های "کلاسیک" جداگانه مانند سمفونی و کنسرتو به حرکت درآورد. پس از سال ۱۶۰۰، روندهای ایتالیایی در سراسر اروپا غالب شد، تا سال ۱۷۵۰ زبان اصلی موسیقی بود. ژانر مادریگال، که در ایتالیا متولد شد، در بریتانیا و جاهای دیگر محبوبیت پیدا کرد. چندین شهر ایتالیایی «روی نقشه موسیقی بزرگتر از اندازه واقعی قدرتشان بودند.» فلورانس، زمانی چنین شهری بود که در اوایل قرن هفدهم دوره‌ای خارق‌العاده از نوآوری‌های موسیقی-تئاتری، از جمله آغاز و شکوفایی اپرا را تجربه کرد.

اپرا در اواخر قرن شانزدهم در فلورانس ابداع شد، زمانی که دافنه، اپرایی به سبک مونودی اثر یاکوپو پری، برای اولین بار اجرا شد. اپرا از فلورانس در سراسر ایتالیا و در نهایت اروپا گسترش یافت. موسیقی آوازی در محیط گروه کر نیز در این زمان هویت جدیدی به خود می‌گرفت. در آغاز قرن هفدهم، دو شیوه برای نوشتن موسیقی ابداع شد، یکی شیوه اول یا Stile Antico / Prima Prattica و دیگری Stile Moderno / Seconda Prattica . Stile Antico در شمال اروپا رایج‌تر بود و Stile Moderno بیشتر توسط آهنگسازان ایتالیایی آن زمان اجرا می‌شد. پیانو در سال 1709 توسط بارتولومئو کریستوفوری در فلورانس اختراع شد. آهنگسازان و نوازندگانی که در فلورانس زندگی کرده‌اند عبارتند از پیرو استروزی (1550 - پس از 1608)، جولیو کاچینی (1551-1618) و مایک فرانسیس (1961-2009). کتاب «موسیقی نو» اثر جولیو کاچینی در آن زمان در آموزش تکنیک‌های تمرین اجرا اهمیت داشت. این کتاب اصطلاح جدیدی را که تا دهه 1630 مورد استفاده قرار می‌گرفت، به نام «مونودی» مشخص کرد که ترکیبی از صدا و باسو کنتینوئو را نشان می‌داد و به عملی اشاره داشت که متن را به شیوه‌ای آزاد، غنایی و در عین حال گفتارگونه بیان می‌کرد. این اتفاق در حالی رخ می‌داد که یک ساز، معمولاً از نوع کیبوردی مانند هارپسیکورد، آکوردها را می‌نواخت و نگه می‌داشت، در حالی که خواننده خط مونودی را می‌خواند/بیان می‌کرد.

سینما

فلورانس محل وقوع آثار داستانی و سینمایی متعددی از جمله رمان‌ها و فیلم‌های مرتبط با آن، مانند «نوری در میدان»، «دختری که نمی‌توانست نه بگوید»، «آپاسیوناتی کالمی کوری»، «هانیبال»، «اتاقی با چشم‌انداز »، «چای با موسولینی»، «سرزمین بکر» و «دوزخ» بوده است. این شهر محل زندگی بازیگران مشهور ایتالیایی مانند روبرتو بنینی، لئوناردو پیراچونی و ویتوریا پوچینی است.

آثار تاریخی، موزه ها و ساختمان های مذهبی

فلورانس دارای چندین قصر و ساختمان از دوران های مختلف است. پلازو ویکو، سالن شهر فلورانس و همچنین موزه هنری است. این قلعه بزرگ رومانسکی که با قلعه های بزرگ ساخته شده است، به "پلازو دلا سینوریا" با نسخه ای از مجسمه دیوید میکل آنژلو و همچنین گالری مجسمه ها در Loggia dei Lanzi در نزدیکی آن چشم انداز دارد. در اصل به عنوان پلازو دلا سینوریا، پس از "سیگوریا" فلورانس نهاد حاکم جمهوری فلورنس نامیده می شد، همچنین چندین نام دیگر نیز داده شد: "پلازو دل پوپولو" پلاسزو دی پریوری و "پلازو دوکال" مطابق با استفاده متفاوت از قصر در طول تاریخ طولانی آن. این ساختمان نام فعلی خود را هنگامی به دست آورد که اقامتگاه دوک مدیچی از طرف آرنو به پلازو پیتی منتقل شد. این ساختمان از طریق راهرو واسیاریانو به Uffizi و Palazzo Pitti متصل است.

Palazzo Pitti در سمت باغ Boboli

میدان اوفیتزی

کاخ مدیچی، که اکنون مدیچی ریکاردی نامیده می‌شود، توسط میکلوتزو دی بارتولومئو برای کوزیمو ایل وکیو، از خانواده مدیچی، طراحی شده است. این بنا یکی دیگر از بناهای بزرگ است که بین سال‌های ۱۴۴۵ تا ۱۴۶۰ ساخته شده است. این بنا به خاطر سنگ‌تراشی‌هایش که شامل روستیک و سنگ‌فرش می‌شود، بسیار مشهور بود. امروزه این بنا دفتر مرکزی شهر متروپولیتن فلورانس است و میزبان موزه‌ها و کتابخانه ریکاردیانا می‌باشد. کاخ استروزی، نمونه‌ای از معماری شهری با سنگ‌های روستیک خود، از کاخ مدیچی الهام گرفته شده است، اما با تناسبات هماهنگ‌تر. امروزه این کاخ برای نمایشگاه‌های بین‌المللی مانند نمایشگاه سالانه عتیقه‌جات (که در سال ۱۹۵۹ با نام دوسالانه آنتی‌کواریاتو تأسیس شد)، نمایش‌های مد و سایر رویدادهای فرهنگی و هنری مورد استفاده قرار می‌گیرد. در اینجا همچنین محل موسسه ملی ریناسیمنتو و گابینتو ویوسو معروف، با کتابخانه و اتاق مطالعه قرار دارد.

چندین مکان قابل توجه دیگر نیز وجود دارد، از جمله کاخ روچلای، که توسط لئون باتیستا آلبرتی بین سال‌های ۱۴۴۶ تا ۱۴۵۱ طراحی و حداقل تا حدودی توسط برناردو روسلینو اجرا شده است؛ کاخ داوانزاتی، که موزه خانه قدیمی فلورانس را در خود جای داده است؛ کاخ اسپینی فرونی، در میدان سانتا ترینیتا، یک کاخ خصوصی تاریخی قرن سیزدهمی که از دهه ۱۹۲۰ متعلق به طراح کفش، سالواتوره فراگامو، بوده است؛ و همچنین مکان‌های مختلف دیگر، از جمله کاخ بورگزه، کاخ بیانکا کاپلو، کاخ آنتینوری و کاخ آسیکورازیونی جنرالی، که در سال ۱۸۷۱ به سبک نئورنسانس طراحی شده‌اند.

فلورانس شامل موزه‌ها و گالری‌های هنری متعددی است که برخی از مهم‌ترین آثار هنری جهان در آنها نگهداری می‌شوند. این شهر یکی از بهترین مراکز هنر و معماری رنسانس در جهان است و تمرکز بالایی بر هنر، معماری و فرهنگ دارد. در فهرست رتبه‌بندی 15 موزه هنری پربازدید ایتالیا، دو سوم آنها توسط موزه‌های فلورانس ارائه می‌شوند. [ موزه اوفیتزی یکی از این موزه‌هاست که مجموعه بسیار بزرگی از هنر بین‌المللی و به ویژه فلورانس را در خود جای داده است. این گالری از سالن‌های زیادی تشکیل شده است که بر اساس مدارس و به ترتیب زمانی فهرست شده‌اند. این گالری که توسط مجموعه‌های هنری خانواده مدیچی در طول قرن‌ها ایجاد شده است، آثار هنری نقاشان و هنرمندان مختلف را در خود جای داده است. راهروی واساری گالری دیگری است که کاخ وکیو به کاخ پیتی از کنار اوفیتزی و بر فراز پونته وکیو می‌گذرد. گالری آکادمیا مجموعه‌ای از آثار میکل‌آنژ، از جمله مجسمه اصلی داوود، را در خود جای داده است. این گالری مجموعه‌ای از شمایل‌ها و آثار هنرمندان و نقاشان مختلف روسی را در خود جای داده است. موزه‌ها و گالری‌های دیگر شامل بارگلو، که بر آثار مجسمه‌سازی هنرمندانی از جمله دوناتلو، جامبولونیا و میکل‌آنژ تمرکز دارد؛ کاخ پیتی، که شامل بخشی از مجموعه خصوصی سابق خانواده مدیچی است، می‌شود. علاوه بر مجموعه مدیچی، گالری‌های کاخ شامل بسیاری از آثار رنسانس، از جمله چندین اثر رافائل و تیتیان، مجموعه‌های بزرگی از لباس‌ها، کالسکه‌های تشریفاتی، نقره، ظروف چینی و یک گالری از هنر مدرن مربوط به قرن ۱۸ است. در مجاورت کاخ، باغ‌های بوبولی قرار دارند که به طرز استادانه‌ای محوطه‌سازی شده‌اند و مجسمه‌های متعددی در آنها وجود دارد.

کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره

Florence Duomo as seen from Michelangelo hill. Tuscany, Italy.

گنبد برونلسکی

کلیسای جامع فلورانس، که پیش از این با نام کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره شناخته می‌شد، کلیسای جامع شهر فلورانس ایتالیا است. ساخت این بنا در سال ۱۲۹۶ به سبک گوتیک و با طرحی از آرنولفو دی کامبیو آغاز شد و از نظر سازه‌ای تا سال ۱۴۳۶ تکمیل شد و گنبد آن توسط فیلیپو برونلسکی طراحی شده است.

گردشگری

گردشگری مهم‌ترین صنعت در مرکز شهر فلورانس به‌شمار می‌رود. از ماه آوریل تا اکتبر، تعداد گردشگران از جمعیت محلی بیشتر می‌شود. بلیت‌های گالری‌های اوفیتزی (Uffizi) و آکادمیا (Accademia) اغلب به‌طور کامل فروخته می‌شوند و گروه‌های بزرگ گردشگری معمولاً کلیساهای سانتا کروچه و سانتا ماریا نوولا را پر می‌کنند—هر دو کلیسا برای ورود، هزینه دریافت می‌کنند. بلیت‌های اوفیتزی و آکادمیا را می‌توان پیش از بازدید، به‌صورت آنلاین خریداری کرد.

Tourists and restaurant on the Piazza del Duomo

The Uffizi Gallery is the 10th most visited art museum in the world.

در سال ۲۰۱۰، خوانندگان مجله Travel + Leisure فلورانس را به‌عنوان سومین مقصد گردشگری محبوب خود انتخاب کردند. در سال ۲۰۱۵، خوانندگان Condé Nast Traveler، فلورانس را بهترین شهر اروپا نامیدند. مطالعات مؤسسه Euromonitor International نشان داده‌اند که گردشگری فرهنگی و تاریخی باعث افزایش چشمگیر هزینه‌کرد گردشگران در سراسر اروپا شده است. گفته می‌شود که فلورانس، بیشترین تراکم آثار هنری نسبت به اندازه‌اش را در جهان دارد. از همین رو، گردشگری فرهنگی در این شهر بسیار پررونق است؛ به‌طوری‌که تنها گالری اوفیتزی در سال ۲۰۱۴ بیش از ۱٫۹۳ میلیون بلیت فروخته است. امکانات مرکز همایش‌های فلورانس در دهه ۱۹۹۰ بازسازی شد و اکنون میزبان نمایشگاه‌ها، کنفرانس‌ها، نشست‌ها، انجمن‌های اجتماعی، کنسرت‌ها و رویدادهای دیگر است. طبق گزارش Euromonitor، فلورانس در سال ۲۰۱۵ با بیش از ۴٫۹۵ میلیون ورود گردشگر، در رتبه سی‌وششم پربازدیدترین شهرهای جهان قرار گرفت.

گردشگری برای فلورانس درآمدزاست، اما مشکلاتی نیز به همراه دارد. مکان‌هایی مانند پل پونته وکیو، بازار سن لورنزو و کلیسای سانتا ماریا نوولا با مشکل جیب‌بری مواجه هستند. استان فلورانس سالانه حدود ۱۳ میلیون گردشگر دریافت می‌کند و در فصل‌های اوج سفر، مکان‌های محبوب ممکن است به‌شدت شلوغ و پرازدحام شوند.

در سال ۲۰۱۵، شهردار فلورانس، داریو ناردلا، نگرانی خود را نسبت به گردشگرانی ابراز کرد که با اتوبوس وارد شهر می‌شوند، تنها چند ساعت می‌مانند، پول زیادی خرج نمی‌کنند اما به ازدحام شدید دامن می‌زنند. او گفت:

«نه بازدید از موزه، فقط یک عکس در میدان، برگشت به اتوبوس و حرکت به سمت ونیز... ما گردشگرانی از این نوع نمی‌خواهیم.»

بر اساس گفته‌های شهردار فلورانس، داریو ناردلا، برخی گردشگران احترام کافی به میراث فرهنگی شهر نمی‌گذارند. در ژوئن ۲۰۱۷، او برنامه‌ای را اجرا کرد که طی آن پله‌های کلیساها با آب پاشیده می‌شدند تا از استفاده آن‌ها به‌عنوان محل پیک‌نیک توسط گردشگران جلوگیری شود. ناردلا با وجود ارزش‌گذاری برای منافع اقتصادی گردشگری، اظهار داشت که تعداد افرادی که «روی پله‌های کلیسا می‌نشینند، غذایشان را می‌خورند و زباله‌هایشان را همان‌جا رها می‌کنند» رو به افزایش است.

برای حمایت از فروش غذاهای سنتی توسکانی، شهردار قانونی را تصویب کرد که از سال ۲۰۱۶ اجرایی شد و رستوران‌ها را ملزم می‌کرد از محصولات بومی توسکانی استفاده کنند. همچنین، او درخواست شرکت مک‌دونالد برای افتتاح شعبه‌ای در میدان دومو را رد کرد.

در اکتبر ۲۰۲۱، فلورانس در کنار شهرهایی چون بوردو، کپنهاگ، دوبلین، لیوبلیانا، پالما دِ مایورکا و والنسیا در فهرست نهایی نامزدهای دریافت عنوان «پایتخت گردشگری هوشمند اروپا» در سال ۲۰۲۲ از سوی کمیسیون اروپا قرار گرفت.

پانوراما، نمای کلی از Firenze، برگرفته از دیدگاه Giardino Bardini

شهرهای خواهرخوانده

فلورانس با این شهرها خواهرخوانده است:

• Bethlehem, Palestine
• Budapest, Hungary
• Dresden, Germany
• Edinburgh, Scotland, United Kingdom
• Fez, Morocco
• Isfahan, Iran
• Kassel, Germany
• Kyiv, Ukraine
• Kuwait City, Kuwait
• Kyoto, Japan
• Nanjing, China
• Nazareth, Israel
• Philadelphia, United States
• Puebla, Mexico
• Reims, France
• Riga, Latvia
• Salvador, Brazil
• Sydney, Australia
• Tirana, Albania
• Turku, Finland
• Valladolid, Spain

اصفهان، ایران اسمره، اریتره آرکیپا، پرو بیت لحم، فلسطین بوداپست، مجارستان کمبریج، ماساچوست، ایالات متحده درسدن، آلمان ادینبورگ، اسکاتلند، پادشاهی متحده فاس، مراکش غازی عینتاب، ترکیه استانبول، ترکیه

کاسل، آلمان کیف، اوکراین شهر کویت، کویت کیوتو، ژاپن مالمو، سوئد نابلس، ساحل غربی نانجینگ، چین ناصره، اسرائیل پکانبارو، اندونزی فیلادلفیا، ایالات متحده پراویدنس، ایالات متحده

رنس، فرانسه سالوادور، برزیل سمرقند، ازبکستان سیدنی، استرالیا تیرانا، آلبانی تلمسان، الجزایر تورکو، فنلاند وایادولید، اسپانیا وزدواک، صربستان ایروان، ارمنستان

منابع

1. (Galleria degli Uffizzi) به معنی نگارخانهٔ دفترخانه‌ها
2. (Palazzo Pitti)