زبان انگلیسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
انگلیسی

English 

تلفظ: /ˈɪŋɡlɪʃ/[۱]
گویشگاه‌ها: — 
منطقه:
شمار گویشوران: — 
فهرست زبان‌ها برحسب تعداد سخن‌گویان:
خانواده: هندواروپایی
زبان‌های ژرمنی
ژرمنی غربی
   آنگلو-فریسی
    آنگلیک
     انگلیسی 
سیستم نوشتاری: لاتین (انگلیسی
زبان رسمی
زبان رسمی در: ۵۳ کشور
سازمان ملل
اتحادیه اروپا
ملت‌های همسود
مرجع رسمی: No official regulation
کد زبان
ISO 639-1: en
ISO 639-2: eng
ISO 639-3: eng
EN: انگلیسی نماد کد زبان ایزو ۶۳۹-۱

زبان انگلیسی یکی از زبان‌های هندواروپایی از شاخهٔ زبان‌های ژرمنی غربی است. این زبان در انگلستان و جنوب شرقی اسکاتلند تکامل یافته‌است. از دیگر زبان‌های ژرمنی می‌توان به آلمانی، هلندی، دانمارکی، سوئدی و نروژی اشاره کرد. امروزه نزدیک به نیمی از مجموعه واژگان و دستور زبان انگلیسی از زبان‌های ژرمنی است و نیمی دیگر را وامواژه تشکیل می‌دهد. بیشتر این وام‌واژه‌ها از زبان‌های لاتین، فرانسوی، بخشی از یونانی و دیگر زبان‌ها وارد انگلیسی شده‌اند.

زبان انگلیسی باستان شباهت بسیار زیادی به زبان آلمانی باستان داشته‌است چون انگلیسی زبان‌ها عمدتاً اقوام ژرمنی بودند که از آلمان وارد بریتانیا شدند و به نوعی زبان آلمانی را می‌توان مادر زبان انگلیسی دانست.

به دلیل تأثیر بالای نظامی، اقتصادی، علمی، سیاسی و فرهنگی بریتانیا بر جهان پس از سدهٔ هجدهم و تأثیر ایالات متحده آمریکا از سدهٔ بیستم میلادی به این سو، این زبان در سطح جهان گسترش یافته و به عنوان زبان دوم، زبان میانجی و زبان اداری در بسیاری نقاط جهان کاربرد پیدا کرده‌است.

زبان انگلیسی به عنوان زبان مادری در کشورهای انگلستان، آمریکا، کانادا، استرالیا، ایرلند، نیوزلند، آفریقای جنوبی، غنا و بسیاری کشورهای دیگر کاربرد دارد. انگلیسی امروزه از نظر تعداد گویشوَر، پس از چینی و اسپانیایی، سومین زبان جهان است.[۴] تعداد کسانی که زبان مادری‌شان انگلیسی است امروزه بیش از ۳۸۰ میلیون نفر است. انگلیسی در بسیاری از کشورها زبان میانجی است و مهم‌ترین زبان دنیا در زمینه‌های سیاسی، اقتصادی، نظامی، صنعت، فرهنگی و علمی در روابط بین‌الملل به‌شمار می‌آید. این زبان از زبان‌های بین‌المللی است که در همه کشورها مشغول به تدریس آن هستند.

پیشینه[ویرایش]

انگلیسی کهن[ویرایش]

در قرنِ پنجم میلادی، مردمانی از سه قبیله «جوت»، «انگِل» و «ساکسون» که در «شمال‌غرب آلمان»، «دانمارک» و «هلند» امروزی ساکن بودند،[۵] به انگلستان یورش بردند و آن سرزمین را تصرف کردند. تا آن زمان مردم بریتانیا یا به عبارت بهتر بریتانیای روم به زبان سِلتی سخن می‌گفتند و البته زبان سِلتی مردم آن به دلیل ۴۰۰ سال اشغال این سرزمین توسط رومی‌ها با لاتین آمیخته شده بود و بسیاری از واژگان لاتین در آن کاربرد داشت.[۶]

پس از اشغال بریتانیا توسط ژرمن‌ها، جوت‌ها در جنوبِ شرقی خاک آن ساکن شدند و در تعامل با زبان‌های محلی، گویش «کِنتی» را به وجود آوردند. ساکسون‌ها هم که در جنوب و جنوبِ غربی سکنا گزیده بودند، گویش «ساکسونِ غربی» را ایجاد کردند.

اَنگل‌هایی[۷] که در شمال و مرکزِ انگلستان اقامت گزیده بودند، به ترتیب، گویش‌های «آمبِریای شمالی» و «مِرسیایی» را به وجود آوردند. سینت بید بر این باور بود که انگل‌ها منطقهٔ گسترده‌تری از خاک بریتانیا (نزدیک به تمامی خاک آن) را از آن خود کردند[۸] و نام «اِنگلند» (England) از نام همین قبیله گرفته شده‌است. واژهٔ "England" از Engla land به «معنی سرزمین انگل‌ها»[۹] (به انگلیسی: Land of the Angles) گرفته شده و English در انگلیسی کهن Englisc بوده‌است.[۱۰] افزون بر قبیله‌های یادشده، دسته‌هایی از مردمان ساکن فریزیا، نیدرزاکسن، یوتلاند و جنوب سوئد نیز در آن دوران به بریتانیا آمدند.[۱۱][۱۲][۱۳]

زبان انگلیسی باستان نخستین برگرفته از چندین گویش بود که این بازتاب‌کنندهٔ داشتن چندین سرچشمه برای انگلستان در عهد آنگلوساکسون‌ها است. یکی از این گویش‌ها، ساکسون غربی کهن بود که کم‌کم بر دیگر گویش‌ها برتری یافت. رزم نامهٔ بئوولف مال همین دوران است. گمان می‌رود که از سدهٔ نهمِ میلادی، گویش ساکسونی، به دلیلِ سلطهٔ پادشاه آلفرد (نخستین شاهِ انگلستان که فردی از قبیلهٔ ساکسون بود)، بر دیگر گویش‌ها برتری یافته باشد و از آن پس به عنوان زبان رسمی این کشور شناخته شده‌باشد.

انگلیسی باستان، از نظر گویش، بسیار متفاوت از انگلیسی امروزی است. برای نمونه، واژه‌های light و drought، به ترتیب به صورت «لیخت» و «دراخت» تلفظ می‌شد یا جملهٔ Will you give me your jacket, good man?، چنین ادا می‌شد: Wilt ðu sellan me ðin clæð, godman min? در این دوره شماری واژه، از زبان لاتین، وارد انگلیسی شد که واژگانی چون: altar, mass, priest, psalm, temple, kitchen, palm, pear,... از آن جمله‌اند. شمار کمتری واژه هم از زبان اسکاندیناوی، بوسیلهٔ وایکینگ‌ها که از اواخر سدهٔ هشتم به بعد، کم‌کم یورش‌هایی به انگلستان نموده و بخش‌هایی را تصرف کرده بودند، وارد این زبان شد. از جملهٔ این واژگان، می‌توان به law, take, cut, both, ill, ugly، اشاره کرد.

انگلیسیِ کهن، گنجینه واژگان غنی نداشت اما، همچون دیگر زبان‌های هند و اروپایی، دستور زبان پیچیده‌ای داشت.

انگلیسی میانه[ویرایش]

تعدادی واژه‌نامهٔ انگلیسی

انگلیسی کهن یا باستان با دو دوره یورش روبرو شد. نخست از سوی سخنوران زبان‌های ژرمنی شمالی، در سدهٔ هشت و نه میلادی، هنگامی که هالفن رگناسن و ایوار رگناسن شناخته شده با نام ایوار بی‌استخوان تصمیم به گرفتن و استعمار منطقه‌های شمالی جزیره‌های بریتانیا گرفتند. بار دوم یورش از سوی سخنوران زبان‌های رومی‌تبار بود. پس از تصرفِ انگلستان به وسیلهٔ نورمن‌ها که در سال ۱۰۶۶ صورت گرفت، کم‌کم دگرگونی شگرفی در زبان پدید آمد. نورمن کهن در سدهٔ ۱۱ میلادی با یورش نورمن‌ها به انگلستان به آنگلو-نورمن و پس از آن به آنگلو- فرنچ تغییر یافت و دستهٔ نویی از واژگان را وارد زبان کرد، واژگانی که در دولت و دادگاه‌ها کاربرد داشتند.

زبان فرانسوی - به واسطهٔ حکومتِ نورمن‌ها - زبانِ بزرگان و بلندپایگانِ جامعه، و انگلیسیِ کهن، زبانِ عوام و دونپایگان به‌شمار می‌رفت، زبان فرانسوی اثر چشمگیری بر انگلیسی گذاشت. تا پیش از سال ۱۲۵۰، تنها ۹۵۰ واژهٔ نو، بیشتر به دلیل ارتباط انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها، وارد زبان انگلیسی شد. اما ناگهان، چون فرانسویان شروع به یادگیری زبان انگلیسی نمودند و واژگانی از زبان خود را وارد زبان مقصد کردند، تعداد بی‌شماری واژه از زبان فرانسوی قرض گرفته شد؛ به گونه‌ای که اکنون یک سوم واژگان زبان انگلیسی، ریشهٔ فرانسوی دارند. گسترش دامنهٔ واژگان با کمک واژه‌های اسکاندیناویایی و نورمنی رویدادی بود که باعث ساده‌تر شدن دستور زبان انگلیسی شد و این زبان را به زبانی وام‌گیرنده تبدیل کرد (چیزی بیش از پذیرش معمول واژه‌های دیگر زبان‌ها توسط یک زبان).

گویش midland، از سدهٔ چهاردهم، یعنی زمانی که مناطق زیر پوشش این گویش، به مراکز توسعهٔ دانشگاهی، پیشرفت اقتصادی و زندگی اشرافی در انگلستان تبدیل شد، جای خود را به عنوان مهم‌ترین گویش در این دوران، باز کرد و میدلند شرقی گویش مسلط شهر لندن شد. یکی از عواملی که موجب برتری مطلق این گویش شد؛ به گونه‌ای که انگلیسی امروزی، تقریباً شکل تکامل یافتهٔ میدلند شرقی است، نفوذ این گویش به دستگاه‌های حکومتی و مکاتبه‌های دولتی است.

از نوشته‌های پرآوازهٔ دوران انگلیسی میانه می‌توان به حکایت‌های کنتربری از جفری چاوسر اشاره کرد.

انگلیسی مدرن[ویرایش]

تأثیر لاتین و نئولاتین (اکثراً فرانسوی و ایتالیایی) در واژگان زبان انگلیسی به ۵۸٪ درصد می‌رسد.

انگلیسی مدرن با تجدیدنظر اساسی در دستگاه واژگانی و دستوری خود به زبانی بسیار ساده‌تر از نظر دستوری بدل شده و به سبب وام‌گیری بی‌حد و مرز از واژگان لاتینی و فرانسه و سپس یونانی، بخش عمده‌ای از واژگان کهن آنگلوساکسون خود از ریشهٔ ژرمنی را وانهاده و بر روی هم نسبت به زبان آلمانی، از همه جهت (آوایی، واژگانی، دستوری) چهرهٔ دیگری یافته‌است. در انگلیسی مدرن نه تنها اسم، که فعل و حرف و نیز بخش عمدهٔ حالت‌های صرفی خود را از دست داده‌اند و از یک زبان صرفی ترکیب‌گر (به انگلیسی: synthetic inflecting) به زبانی در اساس تحلیلی (به انگلیسی: analytic) بدل شده‌است.[۱۴]

دسته‌بندی و زبان‌های مرتبط[ویرایش]

زبان انگلیسی به گروه آنگلو-فریسی تعلق دارد. خود آنگلو-فریسی زیرگروهی از شاخهٔ غربی زبان‌های ژرمنی و عضو زبان‌های هند-اروپایی است. انگلیسی امروزی به‌طور مستقیم از انگلیسی میانه و خود آن به‌طور مستقیم از انگلیسی باستان گرفته شده‌است و انگلیسی باستان از نسل زبان نیا-ژرمنی (Proto-Germanic) است. مانند بیشتر زبان‌های ژرمنی، انگلیسی به خاطر داشتن فعل‌های کمکی از دیگر زبان‌ها متمایز می‌شود. تقسیم فعل‌ها به دو گروه قوی و ضعیف و نوع آواهایی که در آن به کار رفته، این زبان را از دیگر زبان‌های نیا-هندواروپایی جدا می‌کند، به این مطلب قانون گریم گفته می‌شود. نزدیک‌ترین زبان‌های زندهٔ موجود به انگلیسی عبارتند از: اسکاتس (که در اسکاتلند و بخش‌هایی از ایرلند شمالی صحبت می‌شود) و زبان‌های فریسی (که در کناره‌های جنوبی دریای شمال در دانمارک، هلند و آلمان صحبت می‌شود)

پس از زبان‌های اسکاتس و فریسی، زبان‌های مرتبط با انگلیسی که نسبت دورتری دارند قرار می‌گیرد. این زبان‌های غیر آنگلو-فریسی عبارتند از:

به غیر از زبان اسکاتس، هیچ‌یک از زبان‌های دیگر نسبت به انگلیسی برای دو کاربر آن قابل فهم نیست حتی با وجود اینکه در نحو، معناشناسی و واج‌شناسی آن‌ها می‌توان نقاط مشترک پیدا کرد. جدا قرار گرفتن جزیره‌های بریتانیا باعث شده انگلیسی و اسکاتس مستقل از زبان‌های ژرمنی توسعه یابند و از تأثیرها و تغییرهای آن‌ها به دور بمانند. در نتیجه با آنکه ارتباط قوی میان زبانی‌هایی مانند هلندی و انگلیسی وجود دارد، به ویژه با انگلیسی باستان اما این دو زبان برای کاربران آن‌ها به صورت متقابل قابل فهم نیست.[۱۵]

علاوه بر جدا ماندن انگلیسی از زبان‌های ژرمنی، عامل دیگری که این شکاف را بیشتر می‌کند وجود حجم زیادی از واژگان لاتین و فرانسه در زبان انگلیسی است که باعث شده این قدر دایرهٔ واژگان انگلیسی از زبان‌های ژرمنی فاصله بگیرد. برای نمونه واژهٔ لاتین "exit «به معنی «خروج» در برابر واژهٔ هلندی»uitgang" قرار می‌گیرد که نزدیک به عبارت انگلیسی «out-going» است همچنین خود عبارت "outgang" نیز در انگلیسی کاربرد دارد.[۱۶] یا واژهٔ فرانسوی "change" به معنی «تغییر» در برابر واژهٔ آلمانی «Änderung"[۱۷] قرار می‌گیرد که عیناً می‌شود «alteration, othering». یا "movement «(فرانسوی) در برابر»Bewegung" (آلمانی)[۱۸] قرار می‌گیرد، شبیه به عبارت «be-way-ing» در انگلیسی به معنی «پیش رفتن در طول مسیر».

با وجود تمام واژه‌هایی که انگلیسی از دیگر زبان‌ها قرض گرفته با این حال هنوز این زبان به عنوان یک زبان ژرمنی شناخته می‌شود و این به دلیل ساختار و دستور زبانش است. به این ترتیب واژه‌هایی وجود دارند که بومی نیستند ولی با دستور و قانون‌های صرف و نحو ژرمنی کاربرد دارند و چنان رفتار می‌کنند که گمان می‌کنیم این‌ها واژه‌های بومی ژرمنی گرفته شده از انگلیسی باستان‌اند. برای نمونه فعل reduce که در انگلیسی به صورت I reduce - I reduced - I will reduce به کار می‌رود، از واژهٔ لاتین redūcere گرفته شده‌است اما خود واژهٔ لاتین در کاربردش به صورت redūcō - redūxī - redūcam رفتار می‌کند که با انگلیسی تفاوت دارد. اما در مقابل عبارت انگلیسی John's life insurance company اگر بخواهد به هلندی برگردد می‌شود Johns levensverzekeringsmaatschappij که به ترتیب ترجمهٔ آن چنین است: leven (life) + verzekering (insurance) + maatschappij (company). همچنین عبارت انگلیسی the company of insurance life of John در برگردان فرانسه می‌شود la compagnie d'assurance-vie de John. به صورت کلی در زبان انگلیسی پسوندهای دستوری که به اسم، فعل، صفت و قید افزوده می‌شود همگی ژرمنی‌اند. در انگلیسی پسوندی که به اسم می‌چسبد پسوند جمع معمولی است: s- و es- مانند apple - apples برابر آن در دیگر زبان‌ها عبارت است از: در فریسی appel - appels و در هلندی appel - appels. نشان مالکیت در انگلیسی -'s و -s' است مانند Brad's hat به آلمانی Brads Hut به هلندی Brads hat. در فعل‌ها پسوندهایی که افزوده می‌شوند در حال سادهٔ سوم شخص مفرد عبارتند از -s و -es مانند he stands یا he reaches در حال استمراری عبارت است از ing- با برابر هلندی ende- و برابر آلمانی -end(e) و در گذشته ساده و گذشتهٔ نقلی (ماضی نقلی) عبارت است از ed- با برابر سوئدی -ade یا -ad. مصدر فعل در انگلیسی با پیشوند to ساخته می‌شود مانند to drive که برابر آن در انگلیسی باستان drīfenne در هلندی te drijven در آلمانی سفلا to drieven و در آلمانی zu treiben می‌شود. قیدها در انگلیسی معمولاً با ly- به پایان می‌رسند که این در آلمانی به صورت lich- و در سوئدی به صورت ligt- است. صفت‌ها و قیدهای برتر و برترین در انگلیسی با استفاده more و most یا er- و est- ساخته می‌شوند مانند hard/harder/hardest با برابر هلندی hard/harder/hardst. در انگلیسی امروزی تمامی پیشوندها و پسوندهایی که گفته شد آزادانه و بدون توجه به ریشهٔ واژه‌ها بسته به کاربرد آن‌ها به آغاز یا پایان واژه‌ها اضافه می‌شوند مانند: tsunamis; communicates; to buccaneer; during; calmer; bizarrely دلیل این آزادی عمل این است که سرچشمهٔ تمام این‌ها به انگلیسی باستان بازمی‌گردد. بسیاری از پسوندها و بخش‌های پایانی فعل که در انگلیسی باستان وجود داشته‌اند مانند -e,a،u,o،an با گذر زمان کم رنگ و در نهایت حذف شده‌اند (zero or null (-Ø) affixes) و گاهی تنها تلفظ آن‌ها باقی‌ماند. برای نمونه جملهٔ ic singe در انگلیسی باستان به I singe تبدیل شد و در نهایت بخش پایانی در انگلیسی امروزی حذف شد I sing-Ø و به شکل «I sing» باقی‌ماند. نمونهٔ دیگر: wē þōhton انگلیسی باستان به we thoughte(n) سپس با حذف بخش پایانی we thought-Ø به «we thought» دگرگون شد.

گسترهٔ جغرافیایی[ویرایش]

نمودار کیفی کشورهایی که انگلیسی زبان نخست آن‌ها است بر پایهٔ تعداد سخنوران.

انگلیسی، زبان مادری نزدیک به ۳۷۵ میلیون نفر در دنیا است.[۱۹] پس از زبان چینی ماندارین و اسپانیایی، انگلیسی سومین زبان دنیا از نظر تعداد سخنوران است.[۲۰][۲۱] اما اگر تعداد کسانی که زبان مادری آن‌ها انگلیسی است و کسانی که تنها به این زبان سخن می‌گویند را با هم بشماریم، آنگاه می‌توان گفت که انگلیسی پرکاربردترین زبان در سطح جهان است. البته اگر با مجموعهٔ زبان‌های چینی مقایسه شود ممکن است که در جایگاه دوم قرار گیرد. (این بسته به این است که در دسته‌بندی میان گویش و زبان تفاوت در نظر بگیریم یا خیر)[۳][۲۲]

برآوردها از سخنوران زبان دوم نشان داده‌است که آن‌ها شماری میان ۴۷۰ میلیون تا بیش از یک میلیارد می‌توانند داشته باشند بسته به اینکه تنها به این زبان صحبت می‌کنند (بدون نوشتار) یا بر آن تسلط کامل دارند.[۲۳][۲۴] دیوید کریستال، دانشمند زبان‌شناس، حساب کرده‌است که شمار کسانی که زبان مادری شان انگلیسی نیست از کسانی که انگلیسی زبان مادری شان است بسیار بیشتر است و این دو نسبت ۱ به ۳ دارند.[۲۵]

بر پایهٔ آمار سال ۲۰۰۶ کشورهای با بیشترین جمعیت سخنوران مادری انگلیسی از جمعیت بیشتر به کمتر عبارتند از: ایالات متحدهٔ آمریکا ۲۵۱ میلیون،[۲۶] بریتانیا ۶۱ میلیون،[۲۷] کانادا ۱۸٫۲ میلیون،[۲۸] استرالیا ۱۵٫۵ میلیون،[۲۹] نیجریه ۴ میلیون،[۳۰] ایرلند ۳٫۸ میلیون،[۲۷] آفریقای جنوبی ۳٫۷ میلیون[۳۱] و زلاندنو ۳٫۶ میلیون نفر.[۳۲]

همچنین کشورهایی مانند فیلیپین، نیجریه و جامائیکا دارای میلیون‌ها سخنور با زنجیرهٔ گویشی از کریول با پایه انگلیسی تا انگلیسی استاندارد است. در میان کشورهایی که انگلیسی زبان دومشان است، هند بیشترین شمار از این‌گونه سخنوران را دارد (انگلیسی هندی). کریستال ادعا می‌کند که اگر شمار انگلیسی زبانان مادری و غیر مادری را با هم در نظر بگیریم هند نسبت به دیگر کشورها بیشترین تعداد مردمی را دارد که انگلیسی را می‌فهمند یا سخن می‌گویند.[۳۳][۳۴]

کشورها به ترتیب شُمار سخنوران[ویرایش]

کشورهایی که در آن زبان انگلیسی زبان رسمی-قانونی یا دوژور است.
کشور منطقه جمعیت آیا زبان اصلی است؟
 آنتیگوا و باربودا کارائیب 85,000 بله
 باهاما کارائیب 331,000 بله
 باربادوس کارائیب 294,000 بله
 بلیز آمریکای مرکزی 288,000 بله
 بوتسوانا آفریقا 1,882,000 خیر
 بوروندی آفریقا 10,114,505 خیر
 کامرون آفریقا 22,534,532 خیر
 کانادا آمریکای شمالی 35,985,751 بله
 جزایر کوک14 اقیانوسیه 20,000 بله
 دومینیکا کارائیب 73,000 بله
 ایالات فدرال میکرونزی اقیانوسیه 111,000 خیر
 فیجی اقیانوسیه 828,000 خیر
 گامبیا آفریقا 1,709,000 خیر
 غنا آفریقا 27,000,000 بله
 گرنادا کارائیب 106,000 بله
 گویان آمریکای جنوبی / کارائیب 738,000 بله
 هند آسیا 1,247,540,000 خیر
 جمهوری ایرلند اروپا 4,581,000 بله
 جامائیکا کارائیب 2,714,000 بله
 کنیا آفریقا 45,010,056 بله
 کیریباتی اقیانوسیه 95,000 خیر
 لسوتو آفریقا 2,008,000 خیر
 لیبریا آفریقا 3,750,000 خیر
 مالاوی آفریقا 16,407,000 خیر
 مالت اروپا 430,000 خیر
 جزایر مارشال اقیانوسیه 59,000 خیر
 موریس آفریقا/ اقیانوس هند 1,262,000 خیر
 نامیبیا آفریقا 2,074,000 خیر
 نائورو اقیانوسیه 10,000 خیر
 نیجریه آفریقا 182,202,000 بله
 نیووی14 اقیانوسیه 1,600 خیر
 پاکستان آسیا 199,085,847 خیر
 پالائو اقیانوسیه 20,000 خیر
 پاپوآ گینه نو اقیانوسیه 7,059,653 خیر
 فیلیپین آسیا 102,885,100 بله
 رواندا آفریقا 11,262,564 خیر
 سنت کیتس و نویس کارائیب 50,000 بله
 سنت لوسیا کارائیب 165,000 خیر
 سنت وینسنت و گرنادین‌ها کارائیب 120,000 بله
 ساموآ اقیانوسیه 188,000 خیر
 سیشل آفریقا/ اقیانوس هند 87,000 خیر
 سیرالئون آفریقا 6,190,280 بله
 سنگاپور آسیا 5,469,700 بله
 جزایر سلیمان اقیانوسیه 507,000 خیر
 آفریقای جنوبی آفریقا 54,956,900 خیر
 سودان جنوبی آفریقا 12,340,000 خیر
 سودان آفریقا 40,235,000 خیر
 اسواتینی آفریقا 1,141,000 خیر
 تانزانیا آفریقا 51,820,000 خیر
 تونگا اقیانوسیه 100,000 خیر
 ترینیداد و توباگو کارائیب 1,333,000 بله
 تووالو اقیانوسیه 11,000 بله
 اوگاندا آفریقا 37,873,253 خیر
 وانواتو اقیانوسیه 226,000 خیر
 زامبیا آفریقا 16,212,000 خیر
 زیمبابوه آفریقا 13,061,239 خیر
کشورهایی که در آن انگلیسی زبان اصلی و کاربردی یا دفاکتو است.
کشور منطقه جمعیت آیا زبان اصلی است؟
 استرالیا اقیانوسیه 24,520,000 بله
 نیوزیلند اقیانوسیه 4,294,000 بله
 بریتانیا اروپا 66,705,000 بله
 ایالات متحده آمریکا آمریکای شمالی 324,224,000 بله

[۳۵]

کشورهایی که انگلیسی زبان اصلی آن‌ها است[ویرایش]

کشورهایی که انگلیسی زبان اصلی آن‌ها است عبارتند از:آنگویلا، آنتیگوا و باربودا، استرالیا، باهاما، باربادوس، بلیز، برمودا، قلمرو بریتانیا در اقیانوس هند، جزایر ویرجین بریتانیا، بخش انگلیسی زبان کانادا، جزایر کیمن، دومینیکا، جزایر فالکلند، جبل طارق، گرنادا، گوآم، جزایر چنل، گویان، بخش‌های انگلیسی ایرلند، جزیرهٔ من، جامائیکا، جرزی، مونتسرات، نائورو، بخش انگلیسی زبان زلاند نو، جزایر پیت‌کرن، سنت هلن، سنت کیتس و نویس، سنت وینسنت و گرنادین‌ها، سنگاپور، جزایر جورجیای جنوبی و ساندویچ جنوبی، ترینیداد و توباگو، جزایر تورکس و کایکوس، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا.

در برخی کشورها انگلیسی زبان اصلی مردمانشان نیست ولی زبان کارهای اداری و مدارک رسمی آن‌ها است. این کشورها عبارتند از: بوتسوانا، کامرون، ایالات فدرال میکرونزی، فیجی، گامبیا، غنا، هند، کنیا، کیریباتی، لسوتو، لیبریا، ماداگاسکار، مالت، جزایر مارشال، موریس، نامیبیا، نیجریه، پاکستان، پالائو، پاپوآ گینه‌نو، بخش انگلیسی فیلیپین، رواندا، سنت لوسیا، ساموآ، سیشل، سیرالئون، جزایر سلیمان، سری‌لانکا، سودان، سودان جنوبی، اسواتینی، تانزانیا، اوگاندا، زامبیا و زیمبابوه. همچنین کشورهایی وجود دارند که انگلیسی در بخش‌هایی از خاک آن‌ها زبان اداری دوم (به عنوان مکمل) کاربرد دارد؛ سن اندرسی پروویدنسیا در کلمبیا و ساحل موسکیتو (Mosquito Coast) در نیکاراگوآ از این دسته‌اند. این‌گونه نفوذ زبان انگلیسی به دلیل دوران استعمار بریتانیا در این منطقه‌ها است.

همچنین انگلیسی یکی از ۱۱ زبان رسمی در آفریقای جنوبی است. در منطقه‌های وابستهٔ استرالیا مانند جزیرهٔ نورفک، جزیرهٔ کریسمس و جزیرهٔ کوکوس و بخش‌های متعلق به آمریکا مانند ساموآی آمریکا، گوآم، جزایر ماریانای شمالی، پورتوریکو و جزایر ویرجین[۳۶] و بخش‌های بریتانیایی هنگ کنگ، انگلیسی زبان رسمی است.

انگلیسی زبان رسمی ایالات متحده نیست[۳۷] و دولت فدرال آمریکا هیچ زبان رسمی را معرفی نکرده‌است ولی ۳۰ ایالت از ۵۰ ایالت آن انگلیسی را به عنوان زبان رسمی پذیرفته‌اند.[۳۸] در کشورهای تحت حمایت بریتانیا مانند بحرین، بنگلادش، برونئی، قبرس، مالزی و امارات متحده عربی انگلیسی زبان مهمی به‌شمار می‌رود.

نقشهٔ کشورهایی که انگلیسی زبان رسمی یا غالب آن‌ها است.

آواشناسی[ویرایش]

واکه‌ها در انگلیسی از منطقه‌ای به منطقه‌ای دیگر متفاوت است؛ ولی معمولاً طول و کشیدگی آواها در معنی واژه تفاوتی ایجاد نمی‌کند به ویژه در انگلیسی آمریکای شمالی.

حروف بی‌صدا[ویرایش]

بیشتر لهجه‌های زبان انگلیسی ۲۴ حرف بی‌صدا دارند.

دولبی دندانی،
لثوی
پشت لثوی کامی نرم‌کامی حلقی
خیشومی ŋ
انسدادی،
انسایشی
قوی p t t͡ʃ k
ضعیف b d d͡ʒ ɡ
سایشی صفیری قوی s ʃ
ضعیف z ʒ
غیر صفیری قوی f θ (x) h
ضعیف v ð
ناسوده l ɹ,r j w

[۳۹]

حروف صدادار[ویرایش]

نحوه تلفظ حروف صدادار در زبان انگلیسی در لهجه‌های متفاوت بسیار متغیر است. این تفاوت در نحوه ادا کردن حروف صدادار یکی از عمیق‌ترین تفاوت‌های لهجه‌های متفاوت زبان انگلیسی است.

دستور زبان[ویرایش]

اسم[ویرایش]

جدول صرف اسم در زبان انگلیسی (توضیح: اسم در زبان انگلیسی کهن، جنسیت داشت. یعنی مؤنث، مذکر یا خنثی بود. اسم مذکر، می‌توانست با قاعده یا بی‌قاعده باشد)

جنسیت اسامی[ویرایش]

زبان انگلیسی با توجه به ریشه آلمانی‌اش در گذشته دارای جنسیت برای اسامی بوده‌است. این جنسیت در طول زمان از بین رفته و امروزه تنها تأثیر آن بر روی ضمایر سوم شخص مفرد (He, She, it) دیده می‌شود. در زبان انگلیسی امروزی جنسیت گرامری تقریباً همه اسامی با جنسیت طبیعی آن‌ها یکسان است، این یعنی وقتی مثلاً دربارهٔ یک مرد صحبت می‌شود همیشه ضمیر مذکر برای اشاره به آن استفاده می‌شود. البته با توجه به تأثیر اندک جنسیت در زبان انگلیسی، تقریباً دانستن جنسیت اسامی در این زبان اهمیتی ندارد.[۴۰]

فعل[ویرایش]

فعل‌ها را از جنبه‌های گوناگون می‌توان طبقه‌بندی کرد ضمن اینکه بعضی فعل‌ها می‌توانند نقش‌های گوناگون و متضادی را بازی کنند (مانند افعال to be و to have). مثلاً می‌توان افعالی که صورتهای صرفی ناقص دارند (مانند اکثر افعال کمکی و افعالی که برای آب و هوا به کار می‌روند) را تحت عنوان افعال ناقص در مقابل سایر افعال که صورتهای صرفی کامل دارند قرار داد. یا می‌توان افعالی که صرفاً جنبه پیوند دهندگی بخش نهاد جمله با قسمت غیر فعلی گزاره را دارند (مانند افعال to be(وقتی به عنوان فعل اصلی بیاید) , to become , to seem را تحت عنوان افعال ربطی از سایر افعال که جنبه کنشی دارند (افعال تام) جدا کرد. یا می‌توان افعالی که در جمله صرفاً جنبه نقشی (functional) دارند و برای فراداد مقوله‌های دستوری نمود، زمان دستوری، وجهیت یا جهت فعل به کار می‌روند را با عنوان افعال کمکی از سایر افعال که به عنوان فعل اصلی یا قاموسی هستند جدا کرد.

افعال کمکی[ویرایش]

افعال کمکی (auxiliary verbs) در زبان انگلیسی، افعالی هستند که برای سؤالی کردن، منفی کردن، ساختن زمان‌های خاص و حالت مجهول به جمله اضافه می‌شوند. این افعال عبارتند از be, do, have, will. هر یک از این افعال ممکن است شکل ساده یا گذشته داشته باشند که کاربردی مختص به خود دارد.[۴۱]

افعال کمکی وجهی[ویرایش]

افعال مدال (modal verbs) یا افعال کمکی وجهی، شامل افعال can, could, may, might, must, need not, shall/will, should/ought to می‌شوند. این افعال توانایی، اجازه، امکان انجام و … را در جمله نشان می‌دهند. شکل افعال مدال با توجه به زمان جمله تغییر می‌کند در نتیجه باید در زمان استفاده از آن‌ها به زمان جمله توجه کرد. این افعال ساختار و کاربردی متفاوت نسبت به افعال کمکی یا افعال اصلی دارند. در واقع افعال مدال بدون معنا نیستند اما برخی از نقش‌های افعال کمکی (مانند منفی کردن یا سؤالی کردن) را ایفا می‌کنند.[۴۲]

قید[ویرایش]

قید در انگلیسی شرایط و نحوه عمل صورت گرفته.[۴۳]

صفت[ویرایش]

صفت کلمه‌ای است که دربارهٔ اسم توضیحی می‌دهد و آن را توصیف می‌کند و معمولاً قبل از اسم می‌آید.

حرف[ویرایش]

حرف بزرکتر از فونیم یا صداست و دارای سمبول‌های خاص می‌باشد و در زبان انگلیسی ۲۶ حرف موجود است؛ و بدون شک بی‌شمار واژه دارد

واژگان[ویرایش]

واژگان انگلیسی به‌طور قابل توجهی در طول قرن‌ها دگرگون شده‌است.[۴۴]

تعداد واژه‌ها[ویرایش]

تعداد واژگان انگلیسی بسیار گسترده‌است و هیچ منبع رسمی مانند آنچه برای فرانسوی وجود دارد که تمام کلمات انگلیسی را پذیرفته و شمرده و ثبت کند وجود ندارد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. "English, a. and n." The Oxford English 22. 2nd ed. 1989. OED Online. Oxford University Press. 6 September 2007 http://dictionary.oed.com/cgi/entry/50075365
  2. «Ethnologue, 1999». بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۲۹ آوریل ۱۹۹۹. دریافت‌شده در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۱.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Languages of the World (Charts) بایگانی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine, Comrie (1998), Weber (1997), and the Summer Institute for Linguistics (SIL) 1999 Ethnologue Survey. Available at The World's Most Widely Spoken Languages بایگانی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine
  4. The World’s Top 20 Languages—And The Words English Has Borrowed From Them
  5. Blench, R.; Spriggs, Matthew (1999). Archaeology and language: correlating archaeological and linguistic hypotheses. Routledge. pp. ۲۸۵–۲۸۶. ISBN 9780415117616. Archived from the original on 28 January 2013.
  6. "The Roman epoch in Britain lasted for 367 years", Information Britain website
  7. "Anglik English language resource". Anglik.net. Archived from the original on 28 January 2013. Retrieved 21 April 2010.
  8. "Bede's Ecclesiastical History of England". Ccel.org. 1 June 2005. Archived from the original on 28 January 2013. Retrieved 2 January 2010. Text " Christian Classics Ethereal Library " ignored (help)
  9. Bosworth, Joseph. "Engla land". An Anglo-Saxon Dictionary (Online). Prague: Charles University in Prague. Archived from the original on 28 January 2013. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
  10. Bosworth, Joseph. "Englisc". An Anglo-Saxon Dictionary (Online). Prague: Charles University in Prague. Archived from the original on 28 January 2013. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
  11. Collingwood, R. G. (1936). "The English Settlements. The Sources for the period: Angles, Saxons, and Jutes on the Continent". Roman Britain and English Settlements. Oxford, England: Clarendon. pp. 325 et&nbsp, sec. ISBN 0819611603. Unknown parameter |coauthors= ignored (|author= suggested) (help)
  12. "Linguistics research center Texas University". Utexas.edu. 20 February 2009. Archived from the original on 20 February 2016. Retrieved 21 April 2010.
  13. "The Germanic Invasions of Western Europe, Calgary University". Ucalgary.ca. Archived from the original on 23 May 2007. Retrieved 21 April 2010.
  14. آشوری د. زبان باز. تهران. نشر مرکز. ۱۳۸۹. ص ۴۱
  15. A History of the English Language|Page: 336 | By: Albert C. Baugh and Thomas Cable | Publisher: Routledge; 5 edition (21 March 2002)
  16. outgang به معنی رها کردن مال یا ملک یا محل اشغال شده‌است.
  17. «واژه "Änderung" در دیکشنری آلمانی به فارسی». دریافت‌شده در ۲۲ مه ۲۰۱۷.
  18. «واژه "Bewegung" در دیکشنری آلمانی به فارسی». دریافت‌شده در ۲۲ مه ۲۰۱۷.
  19. Curtis, Andy. Color, Race, And English Language Teaching: Shades of Meaning. 2006, page 192.
  20. "Ethnologue, 1999". Archived from the original on 29 April 1999. Retrieved 31 October 2010.
  21. CIA World Factbook, Field Listing – Languages (World).
  22. Mair, Victor H. (1991). "What Is a Chinese "Dialect/Topolect"? Reflections on Some Key Sino-English Linguistic Terms". Sino-Platonic Papers. Archived from the original (PDF) on 28 January 2013.
  23. "English language". Columbia University Press. 2005. Archived from the original on 28 January 2013. Retrieved 26 March 2007.
  24. 20,000 Teaching
  25. Crystal, David (2003). English as a Global Language (2nd ed.). Cambridge University Press. p. ۶۹. ISBN 9780521530323. Archived from the original on 28 January 2013., cited in Power, Carla (7 March 2005). "Not the Queen's English". Newsweek. Archived from the original on 28 January 2013.
  26. "U.S. Census Bureau, Statistical Abstract of the United States: 2003, Section 1 Population". U.S. Census Bureau. pp. 59 pages. Archived from the original (PDF) on 28 January 2013. Table 47 gives the figure of 214,809,000 for those five years old and over who speak exclusively English at home. Based on the American Community Survey, these results exclude those living communally (such as college dormitories, institutions, and group homes), and by definition exclude native English speakers who speak more than one language at home.
  27. ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ "The Cambridge Encyclopedia of the English Language, Second Edition, Crystal, David; Cambridge, UK: Cambridge University Press, [1995] (3 August 2003)". Cambridge.org. Archived from the original on 28 January 2013. Retrieved 21 April 2010.
  28. Population by mother tongue and age groups, 2006 counts, for Canada, provinces and territories–20% sample data, Census 2006, اداره آمار کانادا.
  29. Census Data from Australian Bureau of Statistics Main Language Spoken at Home. The figure is the number of people who only speak English at home.
  30. Figures are for speakers of Nigerian Pidgin, an English-based pidgin or creole. Ihemere gives a range of roughly 3 to 5 million native speakers; the midpoint of the range is used in the table. Ihemere, Kelechukwu Uchechukwu. 2006. "A Basic Description and Analytic Treatment of Noun Clauses in Nigerian Pidgin." Nordic Journal of African Studies 15(3): 296–313.
  31. Census in Brief بایگانی‌شده در ۹ اوت ۲۰۰۷ توسط Wayback Machine, page 15 (Table 2.5), 2001 Census, Statistics South Africa
  32. "About people, Language spoken". Statistics New Zealand. 2006 census. Archived from the original on ۱۵ اکتبر ۲۰۰۹. Retrieved 28 September 2009. Check date values in: |date= (help) (links to Microsoft Excel files)
  33. Subcontinent Raises Its Voice, Crystal, David; Guardian Weekly: Friday 19 November 2004.
  34. Yong Zhao; Keith P. Campbell (1995). "English in China". World Englishes 14 (3): 377–390. Hong Kong contributes an additional 2.5 million speakers (1996 by-census).
  35. «List of territorial entities where English is an official language». ویکی‌پدیای انگلیسی. دریافت‌شده در ۲۲ مه ۲۰۱۷.
  36. Nancy Morris (1995). Puerto Rico: Culture, Politics, and Identity. Praeger/Greenwood. p. ۶۲. ISBN 0275952282. Archived from the original on 28 January 2013.
  37. Languages Spoken in the US بایگانی‌شده در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine, National Virtual Translation Center, 2006.
  38. "U.S. English, Inc". Us-english.org. Archived from the original on 6 January 2010. Retrieved 21 April 2010.
  39. «English phonology». ویکی‌پدیای انگلیسی. دریافت‌شده در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۷.
  40. یادکرد خالی (کمک)
  41. یادکرد خالی (کمک)
  42. یادکرد خالی (کمک)
  43. یادکرد خالی (کمک)
  44. For the processes and triggers of English vocabulary changes cf. English and General Historical Lexicology (by Joachim Grzega and Marion Schöner)

پیوند به بیرون[ویرایش]

Englisch (English)

Gesprochen in

Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Vereinigte Staaten
Vereinigtes KonigreichVereinigtes Königreich Vereinigtes Königreich,
KanadaKanada Kanada,
AustralienAustralien Australien,
NeuseelandNeuseeland Neuseeland,
IrlandIrland Irland,
Sowie (als Nebensprache) in über 50 weiteren Ländern weltweit
Sprecher rund 340 Millionen Muttersprachler,[1]
mit Zweitsprachlern nach Schätzungen 510 Millionen[2] bis 1,75 Milliarden Sprecher[1]
Linguistische
Klassifikation
Offizieller Status
Amtssprache von Siehe: Amtssprache
Sprachcodes
ISO 639-1

en

ISO 639-2

eng

ISO 639-3

eng

Die englische Sprache (Eigenbezeichnung: English [ˈɪŋɡlɪʃ]) ist eine ursprünglich in England beheimatete germanische Sprache, die zum westgermanischen Zweig gehört. Sie entwickelte sich ab dem frühen Mittelalter durch Einwanderung nordseegermanischer Völker nach Britannien, darunter der Angeln – von denen sich das Wort Englisch herleitet – sowie der Sachsen. Die Frühformen der Sprache werden daher auch manchmal Angelsächsisch genannt.

Die am nächsten verwandten lebenden Sprachen sind die friesischen Sprachen und das Niederdeutsche auf dem Festland. Im Verlauf seiner Geschichte hat das Englische allerdings starke Sonderentwicklungen ausgebildet: Im Satzbau wechselte das Englische im Gegensatz zu allen westgermanischen Verwandten auf dem Kontinent in ein Subjekt-Verb-Objekt-Schema über und verlor die Verbzweiteigenschaft. Die Bildung von Wortformen (Flexion) bei Substantiven, Artikeln, Verben und Adjektiven wurde stark abgebaut. Im Wortschatz wurde das Englische in einer frühen Phase zunächst vom Sprachkontakt mit nordgermanischen Sprachen beeinflusst, der sich durch die zeitweilige Besetzung durch Dänen und Norweger im 9. Jahrhundert ergab. Später ergab sich nochmals eine starke Prägung durch den Kontakt mit dem Französischen aufgrund der normannischen Eroberung Englands 1066. Aufgrund der vielfältigen Einflüsse aus westgermanischen und nordgermanischen Sprachen, dem Französischen sowie den klassischen Sprachen besitzt das heutige Englisch einen außergewöhnlich umfangreichen Wortschatz.

Die englische Sprache wird mit dem lateinischen Alphabet geschrieben. Eine wesentliche Fixierung der Rechtschreibung erfolgte mit Aufkommen des Buchdrucks im 15./16. Jahrhundert, trotz gleichzeitig fortlaufenden Lautwandels.[3] Die heutige Schreibung des Englischen stellt daher eine stark historische Orthographie dar, die von der Abbildung der tatsächlichen Lautgestalt vielfältig abweicht.

Ausgehend von seinem Entstehungsort England breitete sich das Englische über die gesamten Britischen Inseln aus und verdrängte allmählich die zuvor dort gesprochenen (v. a. keltischen) Sprachen. In seiner weiteren Geschichte ist das Englische vor allem infolge der Besiedlung Amerikas sowie der Kolonialpolitik Großbritanniens in Australien, Afrika und Indien zu einer Weltsprache geworden, die heute (global) weiter verbreitet ist als jede andere Sprache (die Sprache mit der größten Zahl an Muttersprachlern ist jedoch Mandarin-Chinesisch). Englischsprachige Länder und Gebiete bzw. ihre Bewohner werden auch anglophon genannt.

Englisch wird in den Schulen vieler Länder als erste Fremdsprache gelehrt und ist offizielle Sprache der meisten internationalen Organisationen, wobei viele davon daneben noch andere offizielle Sprachen nutzen. In Westdeutschland verständigten sich die Länder 1955 im Düsseldorfer Abkommen darauf, an den Schulen Englisch generell als Pflichtfremdsprache einzuführen.

Die englischsprachige Welt

Heute sprechen weltweit etwa 330 Millionen Menschen Englisch als Muttersprache.[1] Die Schätzungen zur Zahl der Zweitsprachler schwanken je nach Quelle massiv, da unterschiedliche Grade des Sprachverständnisses herangezogen werden. Hier finden sich Zahlen von unter 200 Millionen[2] bis über 1 Milliarde Menschen.[1]

Geografische Verbreitung

Der englische Sprachraum:

  • Länder der Welt, in denen Englisch gesprochen wird als Amtssprache oder als Landes- und Verkehrssprache (dunkelblau): Britische Inseln, Vereinigte Staaten, Kanada, Australien und Neuseeland – Ausnahme: im östlichen Kanada hat die Provinz Québec Französisch als Amts- und Nationalsprache, in Nunavut werden überwiegend Sprachen der Ureinwohner gesprochen
  • Länder, in denen Englisch zwar Amts-, aber nur Nebensprache ist (hellblau)
  • Amtssprache

    Englisch ist Amtssprache in folgenden Staaten und Territorien:

    Staat Mutter-
    sprachler
    Status Staat Mutter-
    sprachler
    Status Staat Mutter-
    sprachler
    Status
    Europa Asien Afrika
    GibraltarGibraltar Gibraltar brit. Überseegebiet Andamanen und Nikobaren ind. Unionsterritorium Westafrika
    GuernseyGuernsey Guernsey brit. Kronbesitzung IndienIndien Indien 320.000 GhanaGhana Ghana
    IrlandIrland Irland 4 Mio. HongkongHongkong Hongkong chin. Sonderverwaltungszone KamerunKamerun Kamerun
    Isle of ManIsle of Man Isle of Man brit. Kronbesitzung KokosinselnKokosinseln Kokosinseln austr. Außengebiet LiberiaLiberia Liberia 69.000
    JerseyJersey Jersey brit. Kronbesitzung PhilippinenPhilippinen Philippinen 40.000 (meist US-Amerikaner) NigeriaNigeria Nigeria
    MaltaMalta Malta 2.400 PakistanPakistan Pakistan Sankt HelenaSankt Helena, Ascension und Tristan da Cunha St. Helena, Ascension und Tristan da Cunha brit. Überseegebiet
    Vereinigtes KonigreichVereinigtes Königreich Vereinigtes Königreich 60 Mio. SingapurSingapur Singapur 227.000 Sierra LeoneSierra Leone Sierra Leone
    Amerika WeihnachtsinselWeihnachtsinsel Weihnachtsinsel austr. Außengebiet Ostafrika
    Nordamerika Ozeanien KeniaKenia Kenia
    BermudaBermuda Bermuda 50.000 brit. Überseegebiet AustralienAustralien Australien 16 Mio. MalawiMalawi Malawi 16.000
    KanadaKanada Kanada 20 Mio. Flag of Chatham Islands.svg Chathaminseln neus. (quasi-)Region MauritiusMauritius Mauritius 3.000
    Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Vereinigte Staaten 210 Mio. In einigen Bundesstaaten (30),
    auf Bundesebene nur de facto
    CookinselnCookinseln Cookinseln neus. assoziiert RuandaRuanda Ruanda
    Karibik FidschiFidschi Fidschi 15.000 SeychellenSeychellen Seychellen 1.600
    AnguillaAnguilla Anguilla brit. Überseegebiet GuamGuam Guam amer. Außengebiet SudanSudan Sudan
    Antigua und BarbudaAntigua und Barbuda Antigua und Barbuda KiribatiKiribati Kiribati 340 SudsudanSüdsudan Südsudan
    BahamasBahamas Bahamas MarshallinselnMarshallinseln Marshallinseln TansaniaTansania Tansania (meist pro forma)
    BarbadosBarbados Barbados 13.000 Mikronesien Foderierte StaatenMikronesien Mikronesien 3.500 UgandaUganda Uganda 4.500.000
    BelizeBelize Belize [4] 170.000 NauruNauru Nauru 560 Südliches Afrika
    Cayman IslandsCayman Islands Cayman Islands brit. Überseegebiet NeuseelandNeuseeland Neuseeland 3 Mio. BotswanaBotswana Botswana
    DominicaDominica Dominica NiueNiue Niue neus. assoziiert LesothoLesotho Lesotho
    GrenadaGrenada Grenada NorfolkinselNorfolkinsel Norfolkinsel austr. Außengebiet NamibiaNamibia Namibia 11.000
    JamaikaJamaika Jamaika Marianen NordlicheNördliche Marianen Nördliche Marianen amer. Außengebiet SambiaSambia Sambia 41.000
    Jungferninseln AmerikanischeAmerikanische Jungferninseln Amerikanische Jungferninseln amer. Außengebiet PalauPalau Palau 20.000 SimbabweSimbabwe Simbabwe 375.000
    Jungferninseln BritischeBritische Jungferninseln Britische Jungferninseln brit. Überseegebiet Papua-NeuguineaPapua-Neuguinea Papua-Neuguinea 50.000 SudafrikaSüdafrika Südafrika 3,5 Mio.
    MontserratMontserrat Montserrat brit. Überseegebiet PitcairninselnPitcairninseln Pitcairninseln brit. Überseegebiet SwasilandSwasiland Swasiland
    Puerto RicoPuerto Rico Puerto Rico [5] 1,7 Mio. amer. Außengebiet SalomonenSalomonen Salomonen
    Saint Kitts NevisSt. Kitts und Nevis St. Kitts und Nevis SamoaSamoa Samoa
    Saint LuciaSt. Lucia St. Lucia Samoa AmerikanischAmerikanisch-Samoa Amerikanisch-Samoa amer. Außengebiet
    Saint Vincent GrenadinenSt. Vincent und die Grenadinen St. Vincent und die Grenadinen TokelauTokelau Tokelau neus. Besitzung
    Sint MaartenSint Maarten Sint Maarten nied. autonomes Land TongaTonga Tonga
    Trinidad und TobagoTrinidad und Tobago Trinidad und Tobago TuvaluTuvalu Tuvalu
    Turksinseln und CaicosinselnTurks- und Caicosinseln Turks- und Caicosinseln brit. Überseegebiet VanuatuVanuatu Vanuatu 1.900
    Südamerika
    GuyanaGuyana Guyana
    FalklandinselnFalklandinseln Falklandinseln brit. Überseegebiet

    Englisch ist zudem eine Amtssprache supranationaler Organisationen wie der Afrikanischen Union, der Organisation Amerikanischer Staaten, der UNASUR, der CARICOM, der SAARC, der ECO, der ASEAN, des Pazifischen Inselforums, der Europäischen Union, des Commonwealth of Nations und eine der sechs Amtssprachen der Vereinten Nationen.

    Auch die Einführung von Englisch als Verwaltungs- und anschließend als Amtssprache in den Teilstaaten der Europäischen Union wird diskutiert. Einer repräsentativen YouGov-Umfrage von 2013 zufolge würden es 59 Prozent der Deutschen begrüßen, wenn die englische Sprache in der gesamten Europäischen Union den Status einer Amtssprache erlangen würde (zusätzlich zu den bisherigen Sprachen), in anderen Ländern Europas liegen die Zustimmungsraten teilweise bei über 60 Prozent.[6]

    Sonstige Verwendung

    Die englische Sprache dient zudem als Verkehrs-, Handels-, Geschäfts- oder Bildungssprache[7] unterschiedlich intensiv in folgenden Ländern und Regionen:

    1 Ist de facto ein eigener Staat, wird aber offiziell zu Somalia gezählt.

    Sprachwissenschaftliche Einordnung

    Das Englische gehört zu den indogermanischen Sprachen, die ursprünglich sehr stark flektierende Merkmale aufwiesen. Alle indogermanischen Sprachen weisen diese Charakteristik bis heute mehr oder weniger auf. Allerdings besteht in allen diesen Sprachen eine mehr oder weniger starke Neigung von flektierenden zu isolierenden Formen. Im Englischen war diese Tendenz bislang besonders stark ausgeprägt. Heute trägt die englische Sprache überwiegend isolierende Züge und ähnelt strukturell teilweise eher isolierenden Sprachen wie dem Chinesischen als den genetisch eng verwandten Sprachen wie dem Deutschen.

    Zudem hat sich die englische Sprache heute durch die globale Verbreitung in viele Varianten aufgeteilt. Viele europäische Sprachen bilden auch völlig neue Begriffe auf Basis der englischen Sprache (Anglizismen, Scheinanglizismen). Auch in einigen Fachsprachen werden die Termini von Anglizismen geprägt, vor allem in stark globalisierten Bereichen wie z. B. Informatik oder Wirtschaft.

    Der Sprachcode ist en oder eng (nach ISO 639-1 bzw. 2). Der Code für Altenglisch bzw. Angelsächsisch (etwa die Jahre 450 bis 1100 n. Chr.) ist ang, jener für Mittelenglisch (etwa 1100 bis 1500) enm.

    Geschichte

    Die Sprachstufen des Englischen lassen sich wie folgt bestimmen:[8]

    Varietäten der englischen Sprache

    Durch die weltweite Verbreitung der englischen Sprache hat diese zahlreiche Varietäten entwickelt oder sich mit anderen Sprachen vermischt.

    Folgende Sprachvarietäten werden unterschieden:

    Für den raschen Erwerb des Englischen wurden immer wieder vereinfachte Formen konstruiert, so Basic English bzw. Simple English oder Einfaches Englisch (vorgestellt 1930, 850 Wörter), Globish (vorgestellt 1998, 1500 Wörter) und Basic Global English (vorgestellt 2006, 750 Wörter). Daneben hat sich eine Reihe von Pidgin- und Kreolsprachen1 auf englischem Substrat (vor allem in der Karibik, Afrika und Ozeanien) entwickelt.

    Anglizismen

    In andere Sprachen eindringende Anglizismen werden manchmal mit abwertenden Namen wie „Denglisch“ (Deutsch und Englisch) oder „Franglais“ (Französisch und Englisch) belegt. Dabei handelt es sich nicht um Varianten des Englischen, sondern um Erscheinungen in der jeweils betroffenen Sprache. Der scherzhafte Begriff „Engrish“ wiederum bezeichnet keine spezifische Variante der englischen Sprache, sondern bezieht sich allgemein auf das in Ostasien und Teilen von Südostasien anzutreffende Charakteristikum, die Phoneme „l“ und „r“ nicht zu unterscheiden.

    Die Entwicklung des Englischen zur lingua franca im 20. Jahrhundert beeinflusst die meisten Sprachen der Welt. Mitunter werden Wörter ersetzt oder bei Neuerscheinungen ohne eigene Übersetzung übernommen. Diese Entwicklung wird von manchen skeptisch betrachtet, insbesondere dann, wenn es genügend Synonyme in der Landessprache gibt. Kritiker merken auch an, es handle sich des Öfteren (beispielsweise bei Handy im Deutschen) um Scheinanglizismen.

    Mitunter wird auch eine unzureichende Kenntnis der englischen Sprache für die Vermischung und den Ersatz bestehender Wörter durch Scheinanglizismen verantwortlich gemacht. So sprechen einer Studie der GfK zufolge nur 2,1 Prozent der deutschen Arbeitnehmer verhandlungssicher Englisch. In der Gruppe der unter 30-Jährigen bewerten jedoch über 54 Prozent ihre Englischkenntnisse als gut bis exzellent.[9] Zu besseren Sprachkenntnissen könne demzufolge effizienterer Englischunterricht beitragen, und statt der Ton-Synchronisation von Filmen und Serien solle eine Untertitelung der englischsprachigen Originale mit Text in der Landessprache erfolgen. Dies würde zugleich zu einer besseren Abgrenzung zwischen den Sprachen und einer Wahrung lokaler Sprachqualität beitragen.[10] Im Dezember 2014 forderte der Europapolitiker Alexander Graf Lambsdorff, neben Deutsch die englische Sprache als Verwaltungs- und später als Amtssprache in Deutschland zuzulassen, um die Bedingungen für qualifizierte Zuwanderer zu verbessern, den Fachkräftemangel abzuwenden und Investitionen zu erleichtern.[11]

    Grammatik

    Phonetik

    Ähnliche und verwandte Wörter im Hochdeutschen

    Herkunft englischer Wörter

    Eine große Klasse von Unterschieden zwischen der deutschen und der englischen Sprache sind auf die zweite Lautverschiebung zurückzuführen. Dabei liegt die Neuerung auf Seiten der deutschen Sprache; die englische Sprache bewahrt hier den altertümlichen germanischen Zustand. Beispiele sind:

    • engl. t zu hochdeutsch s in water bzw. Wasser (nach Vokal)
    • engl. t zu hochdeutsch z in two bzw. zwei (im Anlaut)
    • engl. p zu hochdeutsch f in ripe bzw. reif (nach Vokal)
    • engl. p zu hochdeutsch pf in plum bzw. Pflaume (im Anlaut)
    • engl. k zu hochdeutsch ch in break bzw. brechen (nach Vokal)
    • engl. d zu hochdeutsch t in bed bzw. Bett
    • engl. th zu hochdeutsch d in three bzw. drei

    Es gibt jedoch auch Unterschiede, bei denen die deutsche Sprache konservativer ist:

    • Geschwundenes englisches n, zu beobachten in Englisch us, goose oder five im Vergleich zu hochdeutsch uns, Gans bzw. fünf
    • englisch f oder v anstelle von germanischem und deutschem b, zu beobachten in Englisch thief oder have im Vergleich zu hochdeutsch Dieb bzw. haben
    • geschwundenes germanisches (und alt- und mittelenglisches) [x] (deutscher Ach-Laut) (mit dem Allophon [ç], deutscher Ich-Laut), teilweise zu [f] gewandelt, im Schriftbild noch an stummem (oder als f ausgesprochenem) gh zu erkennen, zu beobachten in Englisch night, right oder laugh im Vergleich zu hochdeutsch Nacht, Recht/richtig bzw. lachen

    Textsammlungen

    Beim Project Gutenberg stehen zahlreiche Texte frei zur Verfügung.

    Sprachfallen: „False friends“

    Mit den typischen Fehlern, die beim Erlernen und Übersetzen der englischen Sprache auftreten können, beschäftigen sich folgende Beiträge:

    Englischunterricht, Didaktik des Englischunterrichts

    vgl. Fremdsprachendidaktik

    Siehe auch

    Literatur

    Allgemeines

    • Hans-Dieter Gelfert: Englisch mit Aha. Beck, München 2008, ISBN 978-3-406-57148-0 (gemeinsame Wurzeln des Deutschen und Englischen sowie des Französischen und Englischen; Geschichtliches, Etymologisches).

    Literatur über Vokabular, Grammatik und Aussprache

    Literatur über Englisch als Weltsprache

    • Stefan Bauernschuster: Die englische Sprache in Zeiten der Globalisierung. Voraussetzung oder Gefährdung der Völkerverständigung? Tectum Verlag, Marburg 2006, ISBN 3-8288-9062-8.
    • Robert Phillipson: Linguistic Imperialism. Oxford University Press, 2000, ISBN 0-19-437146-8.
    • David Crystal: English as a Global Language. Cambridge University Press, 2012, ISBN 978-1-107-61180-1.

    Weblinks

    WiktionaryWiktionary: Englisch – Bedeutungserklärungen, Wortherkunft, Synonyme, Übersetzungen
    WiktionaryWiktionary: Kategorie:Englisch – Bedeutungserklärungen, Wortherkunft, Synonyme, Übersetzungen
     Commons: Englische Sprache – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien
     Commons: Englische Aussprache – Album mit Bildern, Videos und Audiodateien
     Wikiquote: Englisch – Zitate
    WikibooksWikibooks: Englisch – Lern- und Lehrmaterialien
    Wikisource: Englisch – Quellen und Volltexte
    Wikisource: Englische Wörterbücher – Quellen und Volltexte

    Sprachwissenschaftliche Datenbanken

    Einzelnachweise

    1. a b c d Zahl der Muttersprachler, Zugriff am 28. September 2018.
    2. a b Zahl der Zweitsprachler, Zugriff am 28. September 2018.
    3. Kristin Denham: Linguistics for Everyone: An Introduction. Cengage Learning, 2009. Siehe v. a. S. 89 und S. 439ff.
    4. Sprecherzahl Belize – Länderdaten, Zugriff am 21. März 2014.
    5. Sprecherzahl Puerto Rico – Länderdaten, Zugriff am 21. März 2014.
    6. Umfrage: Mehrheit der Deutschen für Englisch als zweite Amtssprache, YouGov Meinungsforschungsinstitut, 9. August 2013
    7. Verbreitung als Verkehrssprache, Zugriff am 21. März 2014.
    8. Zur Entwicklung des Wortschatzes vgl. man English and General Historical Lexicology (von Joachim Grzega und Marion Schöner) (PDF; 511 kB)
    9.  Tina Groll: Business-English: Deutsche sprechen schlecht Englisch. In: zeit.de. 18. Juni 2013, abgerufen am 25. Dezember 2014.
    10.  Jürgen Gerhards und Doris Hess: Sprachen lernen: Fernsehen auf Englisch. In: zeit.de. 9. April 2014, abgerufen am 25. Dezember 2014.
    11. Alexander Graf Lambsdorff: Englisch muss unsere Verwaltungssprache werden. In: welt.de. 15. Dezember 2014, abgerufen am 25. Dezember 2014.