گزاره (دستور زبان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

گزاره (به انگلیسی: Predicate) در دستور زبان پارسی خبری است که دربارهٔ نهاد داده می‌شود. هر جمله را می‌توان به دو بخشِ نهاد و گزاره تقسیم کرد. گزاره حداقل یک فعل دارد که هستهٔ جمله می‌باشد. هر فعل یک شناسه دارد که همانند نهاد، شخص فعل را مشخص می‌کند.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. زبان فارسی 1، ص8