زبان‌شناسی پویا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

زبان‌شناسی پویا (انگلیسی: Evolutionary linguistics) یا زبان‌شناسی داروینی (انگلیسی: Darwinian linguistics) رویکردی زیست‌جامعه‌شناسانه در بررسی زبان دارد.[۱][۲] زبان‌شناسان پویا زبان‌شناسی را زیرشاخه‌ای از زیست‌شناسی تکاملی و روان‌شناسی فرگشتی در نظر می‌گیرند. این رویکرد همچنین ارتباط نزدیکی با انسان‌شناسی تکاملی، زبان‌شناسی شناختی و زبان‌شناسی زیستی دارد. زبان‌شناسی پویا که زبان‌ها را به عنوان حاصلی از سرشت بررسی می‌کند، گرایش به منشا و شکوفایی بیولوژیکی زبان دارد.[۳] زبان‌شناسی پویا در تضاد با رویکردهای انسان‌گرایانه، به خصوص زبان‌شناسی ساخت‌گرا است.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Gontier, Nathalie (2012). "Selectionist approaches in evolutionary linguistics: an epistemological analysis". International Studies in the Philosophy of Science. 26 (1): 67–95. doi:10.1080/02698595.2012.653114.
  2. McMahon, April; McMahon, Robert (2012). Evolutionary Linguistics. Cambridge University Press. ISBN 978-0521891394.
  3. Croft, William (October 2008). "Evolutionary Linguistics". Annual Review of Anthropology. 37: 219–234. doi:10.1146/annurev.anthro.37.081407.085156.
  4. Croft, William (1993). "Functional-typological theory in its historical and intellectual context". STUF – Language Typology and Universals. 46 (1–4): 15–26. doi:10.1524/stuf.1993.46.14.15.