زبان رسمی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان رسمی به زبانی گفته می‌شود که به‌طور قانونی در کشور و یا منطقه‌ای از کشور که از توانایی وضع قوانین خاص آن منطقه برخوردار است، انتخاب شده‌است.

معمولاً زبانی به‌عنوان زبان رسمی انتخاب می‌شود که اکثریت جمعیت به آن سخن گویند (زبان ملی). اما به‌دلیل وجود جامعه‌های چندزبانه یا به‌دلیل حفظ وحدت ملیِ یک کشور ممکن است این دو بر هم منطبق نباشند و یا «زبان ملی» یکی از «زبان‌های رسمی» باشد.

همچنین، برخی سازمان‌های جهانی، جهت سامان‌دهی ارتباطات و جلسات، برای امور خود زبان رسمی تعریف می‌کنند. برای نمونه، سازمان ملل متحد، شش زبان (اسپانیایی، انگلیسی بریتانیایی، چینی، روسی، عربی، فرانسوی) به‌عنوان زبان رسمی تعریف کرده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • Dictionary of Language Teaching and Applied Linguistics, Jack C. Richards et. al., Longman