الفبای انگلیسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
الفبای انگلیسی
Dax sample.png
نوعالفبا
زبان‌ها
دورهٔ زمانیح. ۱۵۰۰ تا حال حاضر
سامانهٔ مادر
سامانهٔ فرزند
ایزو ۱۵۹۲۴Latn, 215
جهتچپ به راست
مخفف یونیکدLatin
دامنه یونیکدU+0000 تا U+007E زبان اصلی و علائم نگارشی

الفبای انگلیسی مدرن یک الفبا مبتنی بر الفبای لاتین است و ٢۶ حرف دارد که بسیاری از این حروف در بسیاری از الفباهای زبان‌های اروپایی مانند فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی و غیره مشترک هستند. حروف A-E-I-O-U مصوت و بقیه صامت هستند.

این الفبا در حدود قرن هفتم میلادی از خط لاتین سرچشمه گرفته است.[۱] از آن زمان، حروف متعددی به این الفبا اضافه یا حذف شده است تا اینکه در الفبای انگلیسی معاصر ۲۶ حرف وجود دارد. این الفبا با دو حرف ابتدایی یونانی آلفا و بتا آغاز می‌شود.

جدول[ویرایش]

شماره حرف بزرگ حرف کوچک تلفظ
1 A a اِی
2 B b بی
3 C c سی
4 D d دی
5 E e ئی
6 F f اِف
7 G g جی
8 H h اِیْچ (اِچ نادرست است)
9 I i آی
10 J j جِی
11 K k کِی
12 L l اِل
13 M m اِم
14 N n اِن
15 O o اُ
16 P p پی
17 Q q کیو
18 R r آر
19 S s اِس
20 T t تی
21 U u یو
22 V v وْی
23 W w دابِل یو
24 X x اِکس
25 Y y وای
26 Z z

جستار های وابسته[ویرایش]

منابع و پانویس[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی
  1. «The New Yorker's odd mark — the diaeresis». web.archive.org. ۲۰۱۰-۱۲-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۳۰.