الفبای انگلیسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
الفبای انگلیسی
Dax sample.png
نوعالفبا
زبان‌ها
دورهٔ زمانیح.1500 to present
سامانهٔ مادر
سامانهٔ فرزند
ISO 15924Latn, 215
جهتچپ به راست
مخفف یونیکدLatin
دامنه یونیکدU+0000 to U+007E Basic Latin and punctuation

الفبای انگلیسی (انگلیسی: English alphabet) یک الفبا مبتنی‌بر الفبای لاتین است و ٢۶ حرف (دستور زبان) دارد که بسیاری از این حروف در الفبای بسیاری از زبان‌های اروپایی مانند فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی و ... مشترک هستند. حروف A-E-I-O-U مصوت و بقیه صامت هستند.

این الفبا در حدود قرن هفتم میلادی از خط لاتین سرچشمه گرفته است.[۱] از آن زمان، حروف متعددی به این الفبا اضافه یا حذف شده است تا اینکه امروز در الفبای انگلیسی مدرن فعلی ۲۶ حرف داریم. این الفبا با دو حرف ابتدایی یونانی آلفا و بتا آغاز می‌شود.

جدول[ویرایش]

شماره حرف بزرگ حرف کوچک تلفظ
1 A a اِی
2 B b بی
3 C c سی
4 D d دی
5 E e ئی
6 F f اِف
7 G g جی
8 H h اِیْچ (اِچ نادرست است)
9 I i آی
10 J j جِی
11 K k کِی
12 L l اِل
13 M m اِم
14 N n اِن
15 O o اُ
16 P p پی
17 Q q کیو
18 R r آر
19 S s اِس
20 T t تی
21 U u یو
22 V v وْی
23 W w دابِل یو
24 X x اِکس
25 Y y وای
26 Z z زِد[نکته ۱]
زی[نکته ۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع و پانویس[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی
  1. «The New Yorker's odd mark — the diaeresis». web.archive.org. ۲۰۱۰-۱۲-۱۶. دریافت‌شده در ۲۰۲۰-۰۳-۳۰.