زبان عامیانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان عامیانه شامل یک واژه‌نامه از واژگان و عباراتِ غیر استاندارد (غیر رسمی) در یک زبان و در زبان‌شناسی است. اینگونه زبان بیشتر در میان قشرهای بی سواد و کم سواد و دارای مشاغل کم اعتبار رواج دارد.[۱]

معنا شناسی[ویرایش]

تنها اندکی از زبان‌شناسان برای تعریف و توصیفی دقیق از آنچه به منزلهٔ زبان عامیانه شناخته می‌شود تلاش کرده‌اند..[۲] در تلاش برای تبیینِ این موضوع، بتانی کی دوما و جاناتان لایتر استدلال می‌کنند که یک عبارت در زبان عامیانهٔ واقعی حداقل باید دو شرط از شرایطِ زیر را داشته باشد:

  • شأن و منزلتِ گفتارهای رسمی و جدی را در سخن و یا نوشته می‌کاهد.
  • استفاده از آن نشان می‌دهد که شخصِ بکار برندهٔ آن به هر آنچه که به آن اشاره می‌کند آشناست و یا با گروهی سخن می‌گوید که با استفاده از آن واژه یا اصطلاح آشنا هستند.
  • در گفتار متعارفِ مردمی با موقعیت اجتماعی بالا و یا مسئولیتِ بیشتر، یک اصطلاح ممنوعه (تابو) است.

مایکل آدامز اشاره می‌کند که "[زبان عامیانه] زبان آستانه‌ای (لب مرزی) است.[۳]

اغلب تشخیصِ تفاوتِ زبان عامیانه از عامیانه گرایی و حتی زبان استاندارد دشوار است، چرا که به طور کلی زبان عامیانه در طول زمان به واژگان استاندارد و قابل قبول بدل می‌شود.

نمونه‌ها[ویرایش]

سرچشمه‌های زبان عامیانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. درآمدی بر جامعه‌شناسی زبان، یحیی مدرسی، ۱۳۶۸
  2. Dumas, Bethany K.; Lighter, Jonathan (1978). "Is Slang a Word for Linguists?". American Speech 53 (5): 14–15. doi:10.2307/455336. 
  3. Adams, Michael (2009). Slang: The People's Poetry. 

پیوند به بیرون[ویرایش]