زبان عامیانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

زبان عامیانه شامل یک واژه‌نامه از واژگان و عباراتِ غیر استاندارد (غیر رسمی) در یک زبان و در زبان‌شناسی است. اینگونه زبان بیشتر در میان قشرهای بی سواد و کم سواد و دارای مشاغل کم اعتبار رواج دارد.[۱]

معنا شناسی[ویرایش]

تنها اندکی از زبان‌شناسان برای تعریف و توصیفی دقیق از آنچه به منزلهٔ زبان عامیانه شناخته می‌شود تلاش کرده‌اند..[۲] در تلاش برای تبیینِ این موضوع، بتانی کی دوما و جاناتان لایتر استدلال می‌کنند که یک عبارت در زبان عامیانهٔ واقعی حداقل باید دو شرط از شرایطِ زیر را داشته باشد:

  • شأن و منزلتِ گفتارهای رسمی و جدی را در سخن یا نوشته می‌کاهد.
  • استفاده از آن نشان می‌دهد که شخصِ بکار برندهٔ آن به هر آنچه که به آن اشاره می‌کند آشناست یا با گروهی سخن می‌گوید که با استفاده از آن واژه یا اصطلاح آشنا هستند.
  • در گفتار متعارفِ مردمی با موقعیت اجتماعی بالا یا مسئولیتِ بیشتر، یک اصطلاح ممنوعه (تابو) است.

مایکل آدامز اشاره می‌کند که "[زبان عامیانه] زبان آستانه‌ای (لب مرزی) است.[۳]

اغلب تشخیصِ تفاوتِ زبان عامیانه از عامیانه گرایی و حتی زبان استاندارد دشوار است، چرا که به طور کلی زبان عامیانه در طول زمان به واژگان استاندارد و قابل قبول بدل می‌شود.

نمونه‌ها[ویرایش]

سرچشمه‌های زبان عامیانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. درآمدی بر جامعه‌شناسی زبان، یحیی مدرسی، ۱۳۶۸
  2. Dumas, Bethany K.; Lighter, Jonathan (1978). "Is Slang a Word for Linguists?". American Speech 53 (5): 14–15. doi:10.2307/455336. 
  3. Adams, Michael (2009). Slang: The People's Poetry. 

پیوند به بیرون[ویرایش]