ناتو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۵۰°۵۲′۳۴.۱۶″ شمالی ۴°۲۵′۱۹.۲۴″ شرقی / ۵۰.۸۷۶۱۵۵۶°شمالی ۴.۴۲۲۰۱۱۱°شرقی / 50.8761556; 4.4220111

سازمان پیمان آتلانتیک شمالی یا ناتو[۳] (به انگلیسی: North Atlantic Treaty Organization با مخفف NATO)(به فرانسوی:Organisation du traité de l'Atlantique Nordبا مخفف OTAN) در ۴ آوریل ۱۹۴۹ میلادی (۱۵ فروردین ۱۳۲۸) با هدف دفاع جمعی در واشینگتن دی.سی. پایه‌گذاری شد و هم‌اکنون ۲۸ عضو دارد.[۴]

قلب پیمان ناتو ماده ۵ آن است که در آن کشورهای امضا کننده توافق کرده‌اند حمله نظامی علیه یک یا چند کشور عضو در اروپا یا آمریکای شمالی را به عنوان حمله به تمامی کشورهای عضو تلقی کنند و به مقابله آن برخیزند.[۵] مطابق ماده ۱۴ و پایانی این پیمان، متون انگلیسی و فرانسوی آن هر دو معتبر هستند، پیمان نزد دولت ایالات متحده آمریکا سپرده می‌شود و مطابق وظیفه دولت ایالات متحده نیز نسخه‌های مورد تأیید آن را برای دولت‌های امضا کننده پیمان می‌فرستد.[۶] این پیمان در حال حاضر بزرگترین پیمان نظامی در جهان است و با پیوستن مونته نگرو به این پیمان دارای ۲۹ عضو خواهد شد.[۷]

تأسیس[ویرایش]

پیمان واشینگتن که بعدها به پیمان آتلانتیک شمالی شناخته شد پس از مذاکراتی که از ژوئیه ۱۹۴۸ در واشینگتن آغاز شده بود در ۴ آوریل ۱۹۴۹ میان آمریکا، اعضای پیمان بروکسل (بریتانیا، فرانسه، هلند، بلژیک و لوکزامبورگ) و دیگر کشورهای بلوک سرمایه‌داری که به این پیمان دعوت شده بودند(کانادا، دانمارک، ایسلند، ایتالیا، نروژ و پرتغال) به امضا رسید.

پیش از آن سنای آمریکا در پاسخ به دخالت شوروی در کودتای چکسلواکی با تصویب قطعنامه واندنبرگ-کنالی در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۸ به دولت آمریکا اجازه پذیرفتن تعهداتی در خارج از مرزهای آمریکا را داده بود.

شوروی در پاسخ به ناتو پیمان ورشو را تشکیل داد.[۸]

گسترش اولیه[ویرایش]

به منظور جلوگیری از حمله نیروهای آلمان شرقی و شوروی به آلمان غربی، نه تنها تقویت پیمان ناتو بلکه سپردن امور آن به دست ایالات متحده آمریکا نیز ضرورت یافته بود. در دسامبر ۱۹۵۰ ژنرال آیزنهاور به فرماندهی نیروهای ناتو در اروپا منصوب شد و در سال پس از آن فرماندهی ناتو به وجود آمد و در فوریه ۱۹۵۲ در نشست لیسبون که مهمترین گردهمایی اعضای ناتو پس از نشست واشینگتن بود ضرورت تقویت و الحاق آلمان به ناتو مطرح شد. همچنین قرار شد نیروهای ناتو طی دو سال از ۲۵ هنگ به ۹۶ هنگ افزایش یابد و اروپا به پنج ناحیه تقسیم شود.[۹]

در همین سال ترکیه و یونان به ناتو پیوستند و طرحی برای الحاق آلمان پیشنهاد شد (طرح پلون جامعه دفاع اروپا). این طرح با مخالفت فرانسه در ۱۹۵۴ شکست خورد و آلمان در ۱۹۵۵ از طریق اتحادیه اروپای غربی وارد ناتو شد.[۱۰]

گسترش پس از جنگ سرد[ویرایش]

از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ میلادی، ۱۰ کشور کمونیستی سابق به عضویت ناتو درآمدند و شمار اعضای ناتو به ۲۶ کشور افزایش یافت.[۱۱] در سال ۲۰۰۸ تلاش‌هایی برای گسترش ناتو به حوزه بالتیک و پیشروی مرزهای ناتو به نزدیکی مرزهای روسیه انجام گرفت که در این بین با شروع مذاکرات برای عضویت سه کشور آلبانی، کرواسی و مقدونیه در ناتو موافقت شد[۱۲] ولی درابتدا مخالفت‌هایی با عضویت گرجستان و اکراین که هم‌مرز با روسیه می‌باشند صورت گرفت در نهایت پس از شروع جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸ حمایت‌ها برای عضویت گرجستان افزایش یافت[۱۳]

پیوستن مونته نگرو[ویرایش]

روز دوشنبه ۵ ژوئن ۲۰۱۷ توماس شانون معاون وزیر امورخارجه آمریکا سند ورود مونته نگرو برای الحاق به پیمان آتلانتیک شمالی را خواهد پذیرفت. دوسکو مارکویچ نخست وزیر مونته نگرو رسماً این سند را به ناتو ارائه خواهد کرد. به این ترتیب مونته نگرو بیست و نهمین عضو ناتو خواهد شد دبیرکل ناتو ینس استولتنبرگ برای استقبال از مونته نگرو به عنوان جدیدترین عضو این معاهده در این مراسم شرکت خواهد کرد. روز ۷ ژوئن پرچم مونته نگرو بر فراز مرکز فرماندهی ناتو برای اولین بار برافراشته خواهد شد.[۷]

کشمکش با روسیه[ویرایش]

طرح گسترش ناتو به نزدیکی مرزهای روسیه باعث نگرانی دولت روسیه شد.[۱۴] پس از شروع جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸ و امضای قرارداد سپر موشکی آمریکا با لهستان این نگرانی‌ها افزایش پیدا کرد و در نهایت به کاهش روابط روسیه و ناتو در غالب شورای مشورتی و عدم شرکت روسیه در مانور مشترک نظامی با ناتو شد.[۱۵]

در افغانستان و عراق[ویرایش]

پس از آغاز جنگ افغانستان و جنگ عراق نیروهای ناتو حوزه فعالیت‌های خود را به داخل مرزهای این دوکشور نیز گسترش دادند. فعالیت ناتو در عراق منحصر به آموزش نظامی می‌شود. در افغانستان و در سال ۲۰۰۶ پس از درخواست هلند و آلمان نیروهای ناتو جایگزین نیروهای ایساف متعلق به سازمان ملل شدند. ناتو در سال ۲۰۰۸ رهبری ۴۷ هزار نیرو از ۴۰ کشور جهان را در افغانستان بر عهده داشت.[۱۱]

انتقادها[ویرایش]

حامد کرزای رئیس جمهور پیشین افغانستان از عدم هماهنگی بین نیروهای افغانستان و ناتو انتقاد کرده و اعلام کرده که این موضوع در مواردی باعث کشته شدن شهروندان غیرنظامی افغانستان در عملیات نیروهای ناتو شده‌است.[۱۶]

کشورهای سهیم[ویرایش]

نقشه وابستگی‌های ناتو در اروپا نقشه مشارکت ناتو در سطح جهان
A map of Europe with countries in blue, cyan, orange, and yellow based on their NATO affiliation. A world map with countries in blue, cyan, orange, yellow, purple, and green, based on their NATO affiliation.

پانویس[ویرایش]

  1. www.nato.int
  2. www.dw.de
  3. نام رسمی پیمان ناتو به زبان فرانسوی عبارت است از: Organization du Traité de l'Atlantique Nord با مخفف OTAN
  4. «متن کامل پیمان آتلانتیک شمالی». دیپلماسی ایرانی. بازبینی‌شده در ۸ مه ۲۰۰۸. 
  5. «آشنایی با ناتو». همشهری آنلاین. بازبینی‌شده در ۸ مه ۲۰۰۸. 
  6. «متن کامل پیمان آتلانتیک شمالی»(فارسی)‎. سایت دیپلماسی ایرانی. بازبینی‌شده در ۸ مه ۲۰۰۸. 
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ «مونته نگرو به پیمان ناتو ملحق می‌شود». 
  8. نقیب‌زاده، احمد، تاریخ دیپلماسی و روابط بین‌الملل، نشر قومس، ۱۳۸۸: تهران.
  9. نقیب‌زاده، احمد، تاریخ دیپلماسی و روابط بین‌الملل، نشر قومس، ۱۳۸۸: تهران. ص 258.
  10. نقیب‌زاده، احمد، تاریخ دیپلماسی و روابط بین‌الملل، نشر قومس، ۱۳۸۸: تهران. ص. 259
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ «بوش خواستار گسترش ناتو به حوزه بالکان شد»(فارسی)‎. وبگاه بی‌بی‌سی فارسی، چهارشنبه ۲ آوریل ۲۰۰۸–۱۴ فروردین ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۰ شهریور ۱۳۸۷. 
  12. «دو کشور دیگر اروپایی به عضویت ناتو درمی آیند»(فارسی)‎. وبگاه بی‌بی‌سی فارسی، پنج شنبه ۳ آوریل ۲۰۰۸–۱۵ فروردین ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۰ شهریور ۱۳۸۷. 
  13. «مرکل: گرجستان به عضویت ناتو در می‌آید»(فارسی)‎. وبگاه بی‌بی‌سی فارسی، = یکشنبه ۱۷ اوت ۲۰۰۸–۲۷ مرداد ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۰ شهریور ۱۳۸۷. 
  14. «آیا ناتو در پی حفظ امنیت است یا ایجاد نا امنی‌های تازه؟»(فارسی)‎. وبگاه بی‌بی‌سی فارسی. بازبینی‌شده در ۱۰ شهریور ۱۳۸۷. 
  15. «روسیه - ناتو همکاری‌های نظامی به حالت تعلیق درآمد»(فارسی)‎. خبرگزاری جمهوری اسلامی، ۳۱ مرداد ۱۳۸۷. بازبینی‌شده در ۱۰ شهریور ۱۳۸۷. 
  16. «ناتو به کوتاهی در افغانستان اعتراف کرد»(فارسی)‎. وبگاه بی‌بی‌سی فارسی، یکشنبه ۲۴ ژوئن ۲۰۰۷–۰۳ تیر ۱۳۸۶. بازبینی‌شده در ۱۰ شهریور ۱۳۸۷. 

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]