الفبا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

الفبا یا اَلفِبِت (به انگلیسی: Alphabet) مجموعه علامت‌هایی است که انسان‌ها برای نشان دادن اصواتِ زبان بین خود قرارداد می‌کنند. در خط‌های فارسی و عربی، الفبا معمولاً به نشانه‌های نوشتاری همخوان (صامت) گفته می‌شود که آن‌ها را حروف بی‌صدا هم می‌گویند و معمولاً واکه‌ها (مصوت) جزء حروف الفبا نیستند و به آن‌ها حروف صدادار می‌گویند. ولی برای مصوت‌های بلند سه‌گانه از سه تا از حروف الفبا استفاده می‌شود و مصوت‌های کوتاه بدون علامت یا در موارد ضروری با حرکت‌گذاری عربی و فارسی نشان‌داده می‌شوند، درحالیکه در الفبای لاتین بعضی حروف نماینده واکه‌ها نیز هستند.

انواع الفبا[ویرایش]

  • الفبای فونتیک: در این نوع از الفبا هر شکل تنها نشان دهندهٔ یک صدای خاص است مانند ب در الفبای فارسی. الفبای آوانگاری بین‌المللی از جمله الفباهای فونتیک است.
  • الفبای غیر فونتیک: در این نوع الفبا هیچ شکل نوشتاری تنها یک صدا را نشان نمی‌دهد.
  • الفبای نیمه فونتیک: در این نوع از الفبا، برخی شکلها تنها به یک صدا و بعضی به بیش از یک صدا اشاره دارند مانند شکل نوشتاری و در الفبای فارسی که هم صدای صامت و هم صدای مصوت می‌دهد. الفبای فارسی از این گروه است.

جستارهای وابسته[ویرایش]