همخوان نرم‌کامی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
واجگاه (کارا و ناکارا): ۱. برون‌لبی، ۲. درون‌لبی، ۳. دندانی، ۴. لثه ای، ۵. پس‌لثه ای، ۶. پیش‌کامی، ۷. کامی، ۸. نرمکامی، ۹. زبانکی، ۱۰. گلویی، ۱۱. چاکنایی، ۱۲. برون‌چاکنایی، ۱۳. ریشه‌ای، ۱۴. پس‌پسینی، ۱۵. پیش‌پسینی، ۱۶. تیغه‌ای، ۱۷. نوکی و ۱۸. زیرنوکی

ناحیه نرم قسمت عقب سقف دهان را نرم‌کام می‌گویند. صامتهایی را که با قرار گرفتن زبان در این موقعیت تولید شوند همخوان نرمکامی (انگلیسی: Velar consonant‎) می‌گویند.

همخوان نرمکامی ویژگی همخوانی است که در تولید آن زبان به نرمکام نزدیک می‌شود یا در تماس با آن قرار می‌گیرد.

همخوان نرمکامی [k] پربسامدترین همخوان در زبان‌های بشری است.[۱]

از دیگر همخوان های نرمکامی واجی است که در پایان واژه هوشنگ و در آغاز واژه گیتا شنیده می شود.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Ian Maddieson and Sandra Ferrari Disner, 1984, Patterns of Sounds. Cambridge University Press
  2. درزی، علی. درآمدی بر زبانشناسی معاصر.تهران:انتشارات سمت(۱۳۹۴).صفحه ۳۶-۵۷.

منبع[ویرایش]