انگلیسی شکسته

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

انگلیسی شکسته به شکلِ گفتاری غیرمعیار و غیرسنتی زبان انگلیسی یا صورت نوشتاریِ آن اطلاق می‌شود. این صورت‌های زبان انگلیسی اگر در بافتی که بیش از یک زبان در آن استفاده شده است ، به کار رود، بعنوان پیجین نظر گرفته شود. بر اساس رایج‌ترین تعریف پذیرفته شده از این اصطلاح ، انگلیسی شکسته شامل واژگان انگلیسی است که تحت تأثیر نحوِ زبانِ بومی یک فرد غیرانگلیسی‌زبان قرار گرفته است از جمله ترتیب کلمات ، سایر جنبه های ساختار جمله و وجود یا عدم وجود حرف تعریف در زبان اصلی گویش‌ور.

در برخی جوامع ، جوانان ممکن است عمداً نسخه هایی از زبان انگلیسی را که افراد مسن آن را انگلیسی شکسته می دانند ، اتخاذ کنند. به عنوان مثال ، در میان مائوری های نیوزیلند ، نسل جوان مهارت بیشتری در زبان انگلیسی نسبت به نسل قبلی داشت ، اما عمداً تغییراتی را در این زبان انجام می‌داد تا احساس هویت فرهنگی خود را تأیید کند. [۱]

در ادبیات ، انگلیسی شکسته غالباً برای به تصویر کشیدنِ خارجی بودن یک شخصیت یا کمبود هوش یا تحصیلات آن شخصیت استفاده می شود. با این حال ، شاعران نیز به عمد از انگلیسی شکسته استفاده کرده اند تا برداشت هنری مطلوبی ایجاد کنند یا به‌طور آزمایشی به نوشتاری خلاقانه که بین انگلیسی استاندارد و زبان یا گویش محلی است، بپردازند. [۲]

به عنوان مثال ، در هنری پنجم ، ویلیام شکسپیر از انگلیسی شکسته برای نشان دادن غرور ملی متحدان اسکاتلندی و ایرلندی در حمله پادشاه به نرماندی استفاده کرد. [۳] هنگامی که هنری خود از کاترین ، پرنسس فرانسوی ، می‌خواهد با او ازدواج کند، از آنجا که می‌داند که تسلط وی به زبان انگلیسی محدود است ، به او می‌گوید: "بیا ، پاسخ تو در موسیقی شکسته است ؛ زیرا صدای تو موسیقی است و انگلیسی تو شکسته است ؛ بنابراین ، ملکهٔ همگان، کاترین ، با انگلیسی شکسته ذهنت را به من بسپار. " [۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Raymond Hickey, Standards of English: Codified Varieties Around the World (2012), p. 347.
  2. Peter France, The Oxford Guide to Literature in English Translation (2001), p. 34.
  3. Paula Blank, Broken English: Dialects and the Politics of Language in Renaissance Writings (2002), p. 136.
  4. Paula Blank, Broken English: Dialects and the Politics of Language in Renaissance Writings (2002), p. 167, quoting Henry V, Act V, scene ii.