توپاک شکور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
توپاک شکور
Tupac Amaru Shakur2.jpg
توپاک در ابتدای دورهٔ کاری هنری خود در شهر نیویورک
اطلاعات
نام اصلی توپاک آمارو شکور
نام مستعار توپاک، پاک، مکاولی
تولد ۱۶ ژوئن ۱۹۷۱(۱۹۷۱-06-۱۶)
هارلم شرقی، نیویورک
ملیت Flag of the United States.svg آمریکایی
مرگ ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۶ میلادی (۲۵ سال)
لاس‌وگاس، نوادا
سبک‌(ها) هیپ هاپ، رپ، گنگستا رپ، وست کوست رپ
سال‌های فعالیت ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶
ناشرین اینتراسکوپ، دث‌رو، مکاولی، آمارو
همکاری(‌های) مشترک موپریم‌شکور، دیجتال آندرگراند، دکتر دره، استرچ، داگ‌لایف، اوتلاز
وبگاه www.2pac.com
امضا
Tupac Shakur signature (1995-05-06).jpg

توپاک آمارو شکور (به انگلیسی: Tupac Amaru Shakur)‏ (۱۶ ژوئن ۱۹۷۱ – ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۶) خواننده نامدار و تأثیرگذار موسیقی رپ بود که بیشتر با نام هنری توپاک (2Pac) یا ماکاولی (Makaveli) شناخته می‌شد. میزان فروش آلبوم‌های وی تا به امروز ۷۵ میلیون نسخه بوده‌است، عنوانی که او را تبدیل به یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در جهان نموده‌است.[۱] شکور علاوه بر موسیقی و فروش بالای آثارش، هنرپیشه و فعال اجتماعی نیز بوده اس به‌طوری‌که از وی همچنین به عنوان یک مدافع برابری اجتماعی و حقوق بشر نیز یاد می‌شود.[۲] ترانه‌های او عمدتاً دربارهٔ مضامین گوناگونی مانند گذران زندگی در خشونت و فقر، سختی‌ها و شرایط زندگی در محله‌های فقیر و زاغه‌نشین، نژادپرستی علیه سیاه‌پوستان، مقابله با تبانی گروهی ثروتمندان و بیان مستدل تئوری توطئه، مشکلات اجتماعی و درگیری و رقابت هنری با سایر خوانندگان است.[۳] فعالیت او از سال ۱۹۹۰ به عنوان رقصنده و پشتیبان در گروه موسیقی رپ دیجیتال آندرگروند آغاز شد.[۴]

سوءقصدها و مشکلات قانونی[ویرایش]

او در سال ۱۹۹۳ به اتهام تجاوز جنسی به یک و نیم تا چهار و نیم سال زندان محکوم شد،[۵][۶] هرچند او صحت این اتهام را تکذیب می‌کرد. پس از گذشت یازده ماه از دورهٔ محکومیت، به یاری دادگاه تجدید نظر مالی از جانب شوگ نایت، مدیر عامل شرکت نشر موسیقایی دث رو، از زندان آزاد شد. او قبول کرد تا در ازای کمک شوگ نایت در پرداخت جریمه و آزادی او، برای شرکت دث رو سه آلبوم منتشر کند.

در سال ۱۹۹۴ در لابی استودیوی ضبط موسیقی به نام کواد واقع در نیویورک، شکور پنج بار هدف شلیک گلوله قرار گرفت. این چالش‌ها منجر به برقراری رقابت شدید موسیقایی میان ساحل شرقی و ساحل غربی در ایالات متحده شد.

شب ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۶ در محدوده شهر لاس وگاس، شکور در حالی که داخل ماشین نشسته بود، هفت بار متوالی هدف شلیک گلوله قرار گرفت. وی ۷ روز پس از نارسایی تنفسی و قلبی در دانشگاه پزشکی نوادا درگذشت.[۷]

در سال ۲۰۱۷، فیلم زندگی‌نامه‌ای او به نام همه نگاه‌ها به من (به انگلیسی: All eyez on me) اکران شد و دمتریوس شیپ جونیور (به انگلیسی: Demetrius Shipp Jr.) در آن نقش این هنرمند برجسته را ایفا کرد.

لوگو رسمی توپاک

دوره کاری[ویرایش]

۱۹۸۷–۱۹۹۳ شروع دوره کاری، به سوی شهرت[ویرایش]

در اواخر سال ۱۹۹۱ توپاک ۲۰ ساله، با آلبومش به نام "2Pacalypse Now" مشهور شد. خیلی از آهنگ‌ها مشکلات نژادپرستی و زندگی در حاشیهٔ شهرها را مطرح می‌کرد. این آلبوم پس از معرفی آن توسط جوانان به هم بسیار شهرت یافت. با این که توپاک قصد داشت تا در اثر خود سختی‌هایی که جوان‌های سیاه در ایالات متحده سپری می‌کردند، ولی این آلبوم با انتقادهای بسیاری رو به رو شد، علی‌الخصوص پس از این که پسر جوانی تحت تأثیر این آلبوم یک افسر پلیس را به قتل رساند بسیاری از تقصیرات متوجه توپاک شد.

در اکتبر ۱۹۹۱ در شهر اوکلند دو افسر پلیس به او به دلیل بی‌توجهی به چراغ راهنمائی و گذرگاه عابر پیاده از مسیر خیابان به او اخطار داد و متعاقباً به دلیل دلایل نژادپرستانه‌ای که غالباً در مورد اختلافات فرهنگی (بحث سر اسم او) بود با آن‌ها درگیر شد که در نتیجه شکور از پلیس و ایالت اوکلند در دادگاه شکایت کرد. نتیجهٔ این شکایت قانونی غرامتی بالغ بر ۴۳۰۰۰ دلار بود که البته به گفتهٔ او قسمت اعظم این مبلغ هزینهٔ وکلا و دیگر ضوابط قانونی آن شکایت در دادگاه فدرال شده‌است.

در سال ۱۹۹۳ او با دو افسر پلیس درگیر شد، ولی آن‌ها در حال انجام وظیفه نبودند. با این حال شکایات بسیار شدیدی علیه او مطرح شد که پس از دریافت شواهدی دال بر مستی دو پلیس در هنگام درگیری، پرونده بسته شد.

توپاک به همراه همراهان و دوستان خود به نام‌های بیگ سایک و برادر ناتنی خود به نام «موپریم شکور» آلبوم بعدی خودش را به اسم "تاگ‌لایف: نسخه ۱" با همکاری شرکت پخش موسیقی اینتراسکوپ در ۱۹۹۴ منتشر کرد.

دشمنی‌ها و رقابت‌ها[ویرایش]

توپاک در طول زندگی دشمنان زیادی داشت اما مهم‌ترین دشمنی اش با نوتوریوس بی.آی. جی (به انگلیسی: Notourious B.I.G) و کمپانی پشتیبان او بدبوی (به انگلیسی: Bad Boy) بود. این دو نفر در ابتدا دو دوست صمیمی و همکار و شریک تجاری و هنری بودند. هنگامی که نوتوریوس بی.آی.جی چهره‌ای کمتر شناخته شده بود، توپاک به دلایلی که به هردوی آن‌ها مربوط می‌شد در زندان بود و از طریف رادیوی محلی و البته مجلهٔ وایب از گفته‌های همکار و دوست گذشتهٔ خود نوتوریوس بی.آی.جی و شریک تجاری جدید او پاف ددی بسیار خشمگین شد. او به علت مشکلات قانونی پیش رو تصمیم داشت تا از ادامه در «بازی‌رپ» انصراف دهد، اما با شنیدن اظهارات پاف ددی و نوتوریوس بی.آی.جی در بارهٔ او و استعداد هنری او تصمیم خود را تغییر داد.

هنگام تولید فیلم "Poetic Justice" با جنت جکسون، و در نقش مقابل او از انجام تست ایدز سرباز زد. او می‌گفت که مردان دیگر هم این تست را انجام نداده بودند. این موضوع تبدیل به موضوع ناراحت‌کننده‌ای برای جنت جکسون شد به‌طوری‌که تا پخش قطعهٔ «تصمیم خودم رو گرفتم» (به انگلیسی: I Got My Mind Made Up) به این موضوع گریزی داشت و از او عذرخواهی کرد. او از طرف دیگر به جدال با نوتوریوس بی.آی.جی ادامه داد، به‌طوری‌که در قطعهٔ «همه‌شون رو بزن» (به انگلیسی: Hit 'Em Up) ادعای رابطه با همسر نوتوریوس بی.آی.جی، فیت ایوانز را مطرح کرد. توپاک از گروه دونفرهٔ ماپ‌دیپ هم که افراد جوان‌تر و پرورش یافته توسط خود او بودند به دلیل پشت کردن به او به شدت انتقاد می‌کرد، عنوانی که مانند مورد مشابه با خوانندهٔ سرشناس دیگر «نصیر اسکوبار» (به انگلیسی: NAS) پس از مرگ او، به دلیل احترام خاصی که همگی هنرمندان وقت به چیره‌دستی او در ابراز جسورانهٔ عقایدش داشتند، به دست فراموشی سپرده شد.

سال‌های آخر و مشکلات قانونی[ویرایش]

در ماه دسامبر سال ۱۹۹۴، او به تجاوز به یک زن در هتل متهم شد، و در فوریهٔ ۱۹۹۵ به ۴ سال زندان محکوم شد ولی قبل از تصویب حکم دادگاه، در کنار یک استودیوی ضبط در نیویورک، به او حمله شد و ۵ گلوله به سمت او شلیک شد. توپاک در یک مصاحبه این‌گونه اعلام کرد: در شب ۳۰ نوامبر ۱۹۹۴، او به همراه یکی از دوستان و مدیر برنامه‌اش، برای ضبط یک سری قطعه به استودیو رفتند. هنگام ورود به استودیو دو نفر به آن‌ها نزدیک شدند. توپاک گمان می‌کرد که آن‌ها پلیس‌های امنیتی استودیوی نوتوریوس بی.آی.جی هستند. دو مرد مسلح او و دوستانش را مجبور کردند تا روی زمین دراز بکشند و در این هنگام جواهرات و ساعت و دیگر ملزومات توپاک که هدف اصلی آن‌ها بود را سرقت کردند، آن‌ها همچنین مبادرت به شلیک ۵ گلوله به او کردند. به گفتهٔ او دوستان او کمی مشکوک به نظر می‌رسیدند زیرا قوی‌ترین آن‌ها با دیدن صحنه آنجا را ترک کرده بود و البته اینکه همگی از زنده ماندن او شوکه شده بودند که البته او از این سوءقصد نیز جان سالم به در برد. علی‌رغم اصرار پزشکان برای مداوای بیشتر در بیمارستان، او پس از چند روز از بیمارستان ترخیص شد و تنها چند روز بعد با صندلی چرخ دار به دادگاه رفت تا اتهام خود را دربارهٔ موضوع تجاوز را در دادگاه و به صورت حضوری بشنود.

هنگامی که او در زندان به سر می‌برد، آلبوم او به نام (به انگلیسی:"Me Against The World") منتشر شد. او تنها خواننده‌ای بود که وقتی در زندان بود، آلبومش در لیست برترین‌ها شمارهٔ ۱ بود. او در همین زمان با کیشا موریس که برای مدتی نامزد شدند. در اکتبر پس از ۸ ماه زندان، توپاک با کمک رئیس دیت رو رکوردز شوگ نایت از زندان بیرون آمد. شوگ برای آزادی توپاک ۱٫۴ میلیون دلار پرداخت کرد و توپاک هم مجبور شد که سه آلبوم برای دیت رو بسازد؛ بنابراین پس از آزادیش بلافاصله شروع به کار کردن کرد و در ۱۹۹۶، آلبوم "All Eyes On Me" را پخش کرد که تنها در چند ماه اول به فروش طلائی دست یافت؛ او به این وسیله هزینهٔ جریمهٔ زندان که مدیر شرکت ضبط و پخش موسیقی به او قرض داده بود را به راحتی به او پس داد.

آخرین آلبومی که توپاک بیرون داد، (به انگلیسی: "The Don Killuminati: The 7 Day Theory") نام دارد که تنها ۲ ماه پس از مرگ او منتشر شد. او در بسیاری از آهنگ‌های این آلبوم مرگ خود را پیش‌بینی کرده یا به گونه‌ای به آن اشاره می‌کند. می‌گویند که ساخت این آلبوم ۷ روز طول کشید و مهم‌ترین آهنگ آن "Hail Mary" در نیم ساعت ساخته شد. این آلبوم نیز بیش از ۵ میلیون فروش کرد. او رفته رفته تبدیل به یک هنرپیشهٔ حرفه‌ای می‌شد، به‌طوری‌که از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶، در تعداد ۷ فیلم به ایفای نقش پرداخت.

مرگ[ویرایش]

توپاک پس از تماشای یک مسابقه بوکس بین مایک تایسون و بروک سلدون با شلیک چند گلوله از یک خودروی کادیلاک در شهر لاس وگاس در ایالت نوادا و در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۹۶ زخمی شد و پس از ۶ روز در بیمارستان دانشگاه نوادا در ساعت ۴ و ۳ دقیقهٔ صبح در ۱۳ سپتامبر هنگامی که تنها ۲۵ سال داشت از دنیا رفت. حدس زده می‌شود افرادی که به او گلوله شلیک کردند از افراد مربوط به گانگسترهای ساحل‌شرق یا مأموران اف‌بی‌آی یا حتی افرادی بوده‌اند که درگذشته باهم دچار اختلافاتی شده بودند که در این موارد افراد زیادی دارای انگیزهٔ لازم بودند. با وجود گذشت زمان نسبتاً زیاد از این واقعه، پلیس لاس وگاس همچنان به صورت رسمی این پرونده را گشوده نگه داشته‌است.

چند ساعت پیش از حمله، توپاک در یک دعوا به همراه گروه‌های بلادز (یک گروه تبهکار دیگر لوس آنجلس که با گروه کریپس در آن زمان رقابت داشت) در مقابل گروهی دیگر شرکت داشت که در دوربین‌های مداربستهٔ هتلی به وضوح دیده می‌شوند.

دیوارنگاری یادمان از توپاک شکور

او که پس از سوءقصد در سال ۱۹۹۴، همیشه همراه خودش چند محافظ شخصی و جلیقهٔ ضد گلوله حمل می‌کرد، که در آن شب خاص به دلیل ورود به کلوپ (طبق قوانین و عرف هیچ فردی بجز مأموران امنیتی چنین مکان‌هایی اجازهٔ ورود با اسلحه را ندارند) هیچ‌یک را به همراه نداشت. نکتهٔ جالب این است که نام آخرین آلبوم او "The Don Killuminati: The Seven Day Theory " بود که اگر حروف آن را جابجا کنیم این جمله به دست می‌آید: "OK on the 7th u think I'm dead yet I'm really alive" که معنی آن می‌شود:

تو فکر می‌کنی که من در روز ۷ می‌میرم ولی من هنوز زنده‌ام. شمارهٔ ۷ در چند جای دیگر هم وجود دارد مانند: ۷ سپتامبر به او تیر زدند. از ۱۲ تیر ۷ تیر به او نخورد. او در ۴:۰۳ صبح مرد که جمع آن ۷ می‌شود. همچنین او در سن ۲۵ سالگی مرد که جمع ۲و۵ هم ۷ می‌شود. البته خیلی‌ها در مرگ توپاک شک دارند و با توجه به چند عکس و فیلمی که بعد از مرگ توپاک او را زنده نشان می‌داد عقیده دارند که اون هنوز زنده است. توپاک اواخر عمر خود خیلی به طرز تفکر ماکیاولیسمی علاقه‌مند شده بود ماکیاولی فیلسوف ایتالیایی بود که همهٔ شواهد دال بر وفات خود در سن ۲۵ سالگی را ترتیب داده بود، اما پس از گذشت مدت ۱۸ سال (در سن ۴۳ سالگی) به صحنه بازگشت و انتقام خود را درحالی از دشمنان خود گرفت در حالی که آن‌ها از مرگ او اطمینان داشتند. به همین دلیل بسیاری اعتقاد دارند که توپاک هم از دنیا نرفته‌است و قصد دارد تا به این شیوه از دشواری‌های مرتبط با ثروت یا خطرات درگیری با نظام‌های ضد سیاه‌پوستان در امان باشد. هم اکنون آهنگ‌های او همچنان به صورت گسترده مورد ارجاع، میکس‌مجدد و بازخوانی می‌شوند.

در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۳ فیلمی دربارهٔ او به نام «توپاک: برخاستن از خاک» (به انگلیسی: "Tupac: The Resurrection") ساخته شد که به روایت زندگی او از زبان خودش می‌پرداخت.

آلبوم‌های استودیویی[ویرایش]

سال آلبوم تهیه‌کننده اصلی
۱۹۹۱ اینک توپاک الزمان آترون گرگوری
۱۹۹۳ اکیداً برای سیاهانم آترون گرگوری
۱۹۹۴ زندگی قاتل: جلد اول تاگ میوزیک
۱۹۹۵ من در برابر دنیا تونی پیزارو
۱۹۹۶ همه نگاه‌ها به من شوگ نایت
۱۹۹۶ دون کیلومیناتی: نظریه ۷ روز شوگ نایت

آلبوم‌های پس از مرگ[ویرایش]

سال آلبوم تهیه‌کننده اصلی
۱۹۹۷ هنوز غمگین هستی؟ (مرا به خاطر بیار) آفنی شکور، لیزا اسمیت
۱۹۹۸ بزرگترین ترک‌ها آفنی شکور
۱۹۹۹ هنوز اوج می‌گیرم جانی جی
۲۰۰۱ تا آخر زمان جانی جی
۲۰۰۲ روزهای بهتر آفنی شکور، جانی جی
۲۰۰۳ توپاک: قیام(موسیقی فیلم) امینم
۲۰۰۴ وفادار به بازی امینم، آفنی شکور
۲۰۰۶ زندگی "پاک" آفنی شکور، تام والی

فیلم‌شناسی[ویرایش]

  • (۱۹۹۱) Nothing But Trouble، به کارگردانی Dan Aykroyd
  • (۱۹۹۲) Juice، به کارگردانی Ernest Dickerson
  • (۱۹۹۳) Poetic Justice، به کارگردانی John Singleton
  • (۱۹۹۴) Above the Rim، به کارگردانی Jeff Pollack
  • (۱۹۹۶) Bullet، به کارگردانی Julien Temple
  • (۱۹۹۷) Gridlock'd، به کارگردانی Vondie Curtis-Hall
  • (۱۹۹۷) Gang Related، به کارگردانی Jim Kouf
  • (۲۰۰۲) Biggie & Tupac، به کارگردانی Nick Broomfield
  • (۲۰۰۳) Tupac: Resurrection، به کارگردانی Lauren Lazin

در ماه ۶، روز ششم سال ۲۰۱۷ فیلم All Eyez on me اکران عمومی می‌شود که این فیلم زندگی توپاک را روایت می‌کند

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]