مارین لو پن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مارین لو پن
عضو پارلمان اروپا
رهبر جبهه ملی
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۱۶ ژانویه ۲۰۱۱
پس از ژان-ماری لو پن
عضو پارلمان اروپا از شمال غرب فرانسه
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۱۴ ژوئیه ۲۰۰۹
عضو پارلمان اروپا از ایل-دو-فرانس
مشغول به کار
۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴ – ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۹
عضو شورای محلی در نور-پا-دو-کاله
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۲۶ مارس ۲۰۱۰
عضو شورای محلی در ایل-دو-فرانس
مشغول به کار
۲۸ مارس ۲۰۰۴ – ۲۱ مارس ۲۰۱۰
عضو شورای محلی for نور-پا-دو-کاله
مشغول به کار
۱۵ مارس ۱۹۹۸ – ۲۸ مارس ۲۰۰۴
عضو شورای شهر در انن-بومون
مشغول به کار
۲۳ مارس ۲۰۰۸ – ۲۴ فوریه ۲۰۱۱
اطلاعات شخصی
تولد مریون ان پرین لو پن
Marion Anne Perrine Le Pen

۵ اوت ۱۹۶۸(1968-08-05) ‏(۴۷ سال)
نوی-سور-سن، فرانسه
حزب سیاسی جبهه ملی (۱۹۸۶–تاکنون)
دیگر وابستگی‌های سیاسی SIEL
(۲۰۱۱–تاکنون)
همسر فرنک شوفروی (طلاق.)
اریک لوریو (طلاق.)
Domestic partner لویی الیو (۲۰۰۹–تاکنون)
فرزندان ژهن
لویی
ماتیلد
محل اقامت سن-کلو
انن-بومون
میاس
دانشگاه دانشگاه پانتئون-آسا
پیشه سیاستمدار
تخصص وکیل
دین کاتولیک رومی
وب‌گاه www.marinelepen.fr

مارین لو پن (به فرانسوی: Marine Le Pen) با نام کامل ماریون آن پرین لو پن (به فرانسوی: Marion Anne Perrine Le Pen)، (متولد ۵ اوت ۱۹۶۸ در نوی-سور-سن) سیاستمدار فرانسوی، و رهبر جبهه ملی فرانسه از ۱۶ ژانویه ۲۰۱۱ است. حرفه او وکالت است. او دختر جوانتر ژان-ماری لوپن و همچنین خاله ماریون مارشال-لو پن است. او از سال ۲۰۰۴ تاکنون عضو پارلمان اروپا ست.[۱]

او در ۲۰۱۰، کاندید رهبری جبهه ملی فرانسه شد که در ۵ اکتبر ۱۹۷۲ توسط ژان-ماری لو پن بنیان گذاشته شد.[۲][۳][۴][۵] او در کنگره جبهه ملی در تور، اندرولووار موفق شد جانشین ژان-ماری لو پن بشود.[۶][۷][۸] او در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۱، با ۶۷٫۶۵٪ (۱۱٬۵۴۶ رای) به عنوان دومین رییس جبهه ملی برگزیده شد.[۹]

او از پدر ملی گرای خود، بسیار دمکرات تر و انعطاف‌پذیرتر توصیف شده است؛ او می‌خواهد مهاجرت را به میزان قابل ملاحظه‌ای کاهش دهد، در حالی که پدرش می‌خواست آن را کلاً متوقف کند. به هرحال، او همچون پدرش، شدیداً مخالف ازدواج همجنسگرایان و اوتانازی است.

او در آوریل ۲۰۱۱ در فهرست تایم ۱۰۰ که هر ساله توسط مجله تایم انتشار می یابد در رتبه ۷۱ مین فرد تأثیر گذار سال ۲۰۱۱ میلادی قرار گرفت.[۱۰]

او در آوریل سال ۲۰۱۲ از سوی جبهه ملی فرانسه نامزد انتخابات ریاست جمهوری فرانسه شد و توانست با کسب ۶٬۴۲۱٬۴۲۶ رأی (معادل ۱۷٫۹۰٪ کل آرا) در رتبه سوم قرار گیرد که در تاریخ مبارزات سیاسی جبهه ملی فرانسه تا آن تاریخ بی نظیر بود.[۱۱][۱۲][۱۳][۱۴]

در تلاشی دیگر در ژوئن ۲۰۱۲ از حوزه انتخابیه یازدهم پا-دو-کاله وارد کارزار انتخابات مجلس فرانسه ۲۰۱۲ شد که رقابت را با اختلاف حدود ۱۰۰ رأی واگذار کرد و نتوانست به مجلس راه یابد. البته در همین انتخابات دو نماینده از فهرست جبهه ملی فرانسه از دیگر حوزه های انتخاباتی به مجلس فرانسه راه یافتند.[۱۵][۱۶]

فعالیت سیاسی[ویرایش]

گام‌های نخستین و صعود درون جبهه ملی (۱۹۸۶–۲۰۱۰)[ویرایش]

مرین لو پن در ۱۹۸۶ در ۱۸ سالگی به جبهه ملی پیوست.

او در ۱۹۹۸ با انتخاب شدن در شورای نور-پا-دو-کاله اولین سمت سیاسی خود را آغاز کرد. او پایگاه پارلمانی خود را در ناحیه سابقاً معدن زغال سنگی پا-دو-کاله ایجاد کرد.[۱۷] او در سال ۲۰۰۰ رییس «ژنراسیونز لو پن» انجمنی نزدیک به حزب شد که هدف آن «زدودن اهریمن نمایی از جبهه ملی» بود. او در ۱۹۹۸ به شاخه قضایی جبهه ملی پیوست و تا ۲۰۰۳ آن را رهبری می‌کرد.[۱۷]

او در سال ۲۰۰۰ به کمیته اجرایی جبهه ملی فرانسه پیوست و در سال ۲۰۰۳ نایب رییس جبهه ملی شد.[۱۷] در سال ۲۰۰۶ آقای ژان-ماری لو پن مسئولیت مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۰۷ خود را به او سپرد. در سال ۲۰۰۷ او یکی از دو نواب رییس اجرایی جبهه ملی فرانسه و مسئول تربیت، ارتباطات و تبلیعات آن شد.[۹]

کارزار داخلی برای رهبری جبهه ملی (۲۰۱۰-۲۰۱۱)[ویرایش]

نامزدی او مورد حمایت اکثریت قریب به اتفاق مقامات ارشد[۱۸] از جمله ژان-ماری لو پن، بنیانگذار جبهه ملی قرار گرفت.[۱۹][۲۰]

او چهار ماه برای رهبری جبهه ملی مبارزه کرد، و در ۵۱ دپارتمان با اعضای جبهه ملی جلسه داشت تا دیدگاههای سیاسی خود و پروژه‌هایش برای حزب را تشریح کند.[۲۱] حامیان رسمی او از همه دپارتمانهای دیگر بازدید کردند.[۱۸]

جنجال[ویرایش]

سخنرانی مرین لو پن در جریان جلسه‌ای در کمپین درونی حزب در لیون در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۰، موجب بروز جنجال شد. او گفت ممنوع کردن غیر قانونی هفنگی خیابان‌های عمومی و میدان‌ها در سرتاسر فرانسه (از جمله اروندیسمان هجدهم پاریس) برای نمازهای مسلمین مانند اشغال بخش‌هایی از خاک فرانسه است. این واقعیت که او از جنگ جهانی دوم یاد کرده بود.[۲۲] موجب بروز ادعاهایی در رسانه‌ها و سیاست مداران شد که او قیاس جنجال برانگیزی با اشغال فرانسه به دست آلمانی‌ها انجام داده است.

برخی رسانه‌ها و سیاسیون اظهارات وی را به شدت مورد انتقاد قرار دادند.[۲۳][۲۴]

گروههای اسلامی و اتحادیه حقوق بشر فرانسه از این گفته شکایت کردند.[۲۵][۲۶][۲۷][۲۸]

امام سابق مسجد جامع پاریس گفت گرچه قیاس وی پرسش برانگیز و محکوم کردنی ست، ولی او سوال درستی پرسیده است.[۲۹]

لویی الیو از اعضای کمیته اجرایی جبهه ملی، «تلاش برای دستکاری نظر توسط گروه‌های کمونیستی و آنهایی که مسبب واقعی وضعیت کنونی در فرانسه‌اند» را محکوم کرد.[۳۰] او در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۳ بیانیه خود را طی کنفرانسی مطبوعاتی در مقر جبهه ملی در نانت تایید کرد.[۳۱] پس از نظرات ژان فرانسوا کان در BFM TV او «دستکاری حکومتی» ناشی از الیزه با هدف اهریمنی جلوه دادن خود را در نظر عمومی محکوم کرد.[۳۲][۳۳]

در سال۲۰۱۰ دادستان‌های شهر لیون پرونده‌ای را برای شکایت در دادگاه باز کردند که مصونیت اروپایی وی مانع از محکومیت وی در دادگاه شد. به این ترتیب دادستان ارشد شهر لیون از پارلمان اروپا درخواست رسیدگی به مصونیت اروپایی مارین لو پن کرد که در نهایت در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۱۳ پارلمان اروپا حکم لغو مصونیت سیاسی وی را صادر کرد. او دلیل صدور این حکم را دگراندیش بودن خود خواند و آن را بی اهمیت و مسخره دانست.[۳۴]

واکنش شدید به جاسوسی‌های آمریکا از رؤسای جمهور فرانسه[ویرایش]

مارین لو پن در واکنشی شدید به جاسوسی‌های آژانس امنیت ملی آمریکا از دولت‌های متوالی در فرانسه اعلام کرد که آمریکا دوست و متحد فرانسه نیست و مقامات فرانسوی باید به خوش‌خدمتی‌های خود به آمریکا پایان دهند. او افزود: جاسوسی‌های ۱۰ ساله آژانس امنیت ملی آمریکا از جمهوری فرانسه بسیار وحشتناک است. این شنودها که پس از جاسوسی‌های صورت گرفته در زندگی خصوصی برخی از هموطنانمان انجام شده، تهدید مستقیم برای استقلال ملی، حاکمیت و امنیت فرانسه است.[۳۵] او در ادامه تصریح کرد: «فرانسوی‌ها باید بدانند که دولت آمریکا که البته حساب دولت آن از مردمش کاملا جداست، دوست و متحد فرانسه نیستند. الحاق مجدد فرانسه به سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) که «نیکلا سارکوزی» رئیس‌جمهور پیشین فرانسه تصمیم به تحقق آن گرفت، اشتباه استراتژیک بزرگ و سنگینی بود که باید از آن برگردیم. آمریکا قدرتی هژمونیک و سلطه‌جو است که برای گسترش سلطه و نفوذ بر کشور ما دست به هر کاری می‌زند.» [۳۶][۳۷]

رویکرد در سیاست خارجی فرانسه[ویرایش]

اروپا[ویرایش]

مارین لوپن در مصاحبه با شبکه خبری راشاتودی می‌گوید: اتحادیه اروپا کنترل سیاست خارجی خود را به‌ نفع آمریکا از دست داده است و در پی آن مرتکب اشتباهات بزرگی در عرصه بین‌المللی شده است. وی در مصاحبه با شبکه خبری راشاتودی، دیپلماسی اتحادیه اروپا را "فاجعه‌بار" توصیف کرد به‌صورتی که هیچ صدا و استدلال مستقلی در آن شنیده نمی‌شود. وی که حزب متبوعش یک‌سوم کرسی‌های سهمیه فرانسه در پارلمان اروپا را از آن خود کرده است،‌ اعلام کرد که سیاست خارجی اتحادیه اروپا به‌ شکل بدی از سوی آمریکا منحرف شده است (ماجرای) سوریه و لیبی تنها برخی از مثال‌های آن هستند. لوپن افزود: ما تحت تأثیر و نفوذ واشنگتن اشتباهات بزرگی در سیاست خارجی خود مرتکب شدیم، اما بدترین آن‌ها در سوریه بود. به‌ گفته وی هیچ دولت مستقلی در اروپا باقی نمانده است که خواستار یک راه‌حل مسالمت‌آمیز برای این نزاع باشد. وی در ادامه تأکید کرد: "ما (جبهه ملی فرانسه) تنها حزبی بودیم که در مقابل گزینه مداخله ایستادیم." هنگامی که بحران آغاز شد، ما گفتیم که فرانسه در حال تجهیز تسلیحاتی جهادی‌هایی است که در صورت پیروزی ترور را گسترش خواهند بود، این همان چیزی است که هم‌اکنون در لیبی رخ داده است". او تصریح کرد: "این همان مسیر و شیوه‌ای است که ایالات متحده در صحنه بین‌الملل عمل می‌کند، این علت آن است که کسی نمی‌تواند صدای کشورهای اروپایی را بشنود".[۳۸][۳۹]

توسعه شهرک‌ها در اسرائیل[ویرایش]

مارین لوپن در مصاحبه با روزنامه اسرائیلی هاآرتص گفت: علّت توسعهٔ شهرک‌های یهودی‌نشین را نمی‌فهمد و آن را اشتباهی سیاسی توصیف کرد و خواهان داشتن حق نقد اسرائیل -همچون هر کشور دیگر دارای حاکمیت ملی- بدون متهم شدن به یهودستیزی شد. او از حق موجودیت اسرائیل نیز دفاع کرد. او از مهاجرت یهودیان فرانسوی به اسرائیل از ترس اسلام رادیکال انتقاد کرد و فرانسه را خانهٔ آنان دانست.[۴۰] [۴۱]

افغاستان[ویرایش]

او خواهان عقب‌نشینی فوری نیروهای فرانسوی از افغانستان است. او پیروی فرانسه از آمریکایی ها را تقبیح می‌کند. او از این که فرانسه از آمریکا استقلال داشته باشد و استقلال ژئوپلتیک مورد علاقه مارشال دو گل را باز یابد دفاع می‌کند.[۴۲]

لیبی و سوریه[ویرایش]

مارین لو پن در سال ۲۰۱۱ مخالف اعزام سربازان فرانسوی به لیبی بود و آن را زمینه‌ساز افزایش کشتار غیرنظامیان توصیف کرد. علاوه بر آن وی تصمیم دولت نیکلا سارکوزی را «درگیر کردن فرانسه در یک افغانستان جدید» دانست. او همچنین از سپرده شدن رهبری ائتلاف نظامی به دست آمریکایی ها و پیروی فرانسه از آمریکا انتقاد کرد.[۴۳][۴۴]

در جولای ۲۰۱۴ مارین لوپن با انتشار بیانیه‌ای، آن چه را «اشتباهات بزرگ نیکلا سارکوزی و حزب سوسیالیست در لیبی» خواند، محکوم کرد و گفت که این اشتباهات منجر به جنگ داخلی جدیدی در این کشور (لیبی) شده است. در این بیانیه که خبرگزاری فرانسه آن را منتشر کرد، آمده است: «فراخوان کشورهای اروپایی برای خروج فوری اتباع این کشور از لیبی، نشانگر شکست کامل سیاست خارجی فرانسه در این منطقه و به ویژه مداخله نظامی در سال ۲۰۱۱ است که از سوی نیکلا سارکوزی و الهام بخش او "برنار هانری لوی" و با حمایت حزب سوسیالیست انجام شد.» این بیانیه اضافه می کند که ناپایداری کنونی در لیبی، ناشی از تغییرات سیاسی، استقرار شریعت و فقدان دولت، در این کشور (لیبی) است. لوپن، تأکید کرد که پیامد ثانویه این امر که بسیار اسفناک است، موج مهاجرت از لیبی به سمت کشورهای اروپایی به ویژه فرانسه است.[۴۵]

به گزارش شبکه تلویزیونی فرانس ۲۴، مارین لوپن که در یک گفتگوی زنده تلویزیونی شرکت کرده بود فاجعه (امروز) لیبی را نتیجه مداخله نظامی فرانسه در دوران نیکلا سارکوزی توصیف کرد. وی افزود: این مداخله نظامی در وهله اول موجب بی ثباتی منطقه شد و باعث شد که لیبی در کنترل افراط گرایان قرار بگیرد. او گفت: این اقدام باعث شد که چندین تُن سلاح به دست اسلامخواهان بیفتد. وی تصریح کرد: علاقه‌مندم که نیکلا سارکوزی مانند آنری گِنو (مشاور ویژه سارکوزی) شجاعانه به اشتباهش اعتراف کند. وی در ادامه این مصاحبه زنده تلویزیونی افزود: این اشتباه همچنان ادامه دارد. کمک به شورشیان به اصطلاح طرفدار دموکراسی در سوریه و حمایت از آن ها همچنان ادامه دارد. در حالی که به وضوح مشخص است که این شورشیان، اسلامخواه افراطی هستند.[۴۶][۴۷]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. http://www.conseil-constitutionnel.fr/conseil-constitutionnel/root/bank/download/cc2012premiertourPDR.pdf
  2. Steven Erlanger (21 May 2010). "Child of France’s Far Right Prepares to Be Its Leader". The New York Times. Retrieved 17 November 2010. 
  3. Robert Marquand (25 June 2010). "France's National Front: will Marine Le Pen take the reins ?". The Christian Science Monitor. Retrieved 17 November 2010. 
  4. "Marine Le Pen in bid to head France's National Front". BBC News. 13 April 2010. Retrieved 17 November 2010. 
  5. "Hot Spot—High Life". The Spectator. UK. 12 November 2005. Retrieved 17 November 2010. 
  6. Christian Fraser (16 January 2011). "France's National Front picks Marine Le Pen as new head". BBC News. Retrieved 17 January 2011. 
  7. "Marine le Pen succeeds father at helm of France's National Front". Haaretz. 16 January 2011. Archived from the original on 17 January 2011. Retrieved 18 January 2011. 
  8. Steven Erlanger (16 January 2011). "Le Pen’s Daughter Elected to Lead His Far-Right Party". The New York Times. Retrieved 18 January 2011. 
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ (فرانسوی)"FN: the new president elected by the members!". Front National. 16 January 2011. Retrieved 17 January 2011. [پیوند مرده]
  10. "The 2011 Time 100: full list". Time. 21 April 2011. Retrieved 24 April 2012. 
  11. (فرانسوی)"Decision: list of the 2012 candidates". Constitutional Council. 19 March 2012. Retrieved 22 March 2012. 
  12. (فرانسوی)"2012 French presidential election: Constitutional Council's statement after the official proclamation of the results in the first round". Constitutional Council. 25 April 2012. Retrieved 26 April 2012. 
  13. (فرانسوی)"2012 French presidential election: first round results in the departments after the official proclamation by the Constitutional Council". Constitutional council. Retrieved 26 April 2012. 
  14. (فرانسوی)"2012 presidential election: first round results in the whole France". Minister of the Interior. Retrieved 23 April 2012. 
  15. [۱]
  16. http://web.archive.org/web/20120622041640/http://www.google.com/hostednews/ap/article/ALeqM5gxYK7Dpkt01Max7TdjydsjYQv6RA?docId=54d8cbb98ff64852aebee30f4917a090
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ (فرانسوی) "Marine Le Pen's biography". Élections présidentielles 2012. 20 November 2009. Retrieved 17 November 2010. 
  18. ۱۸٫۰ ۱۸٫۱ (فرانسوی)"Marine Le Pen's support committee". Front National. Retrieved 24 January 2011. [پیوند مرده]
  19. Henry Samuel (11 September 2008). "French far-right leader Jean-Marie Le Pen sets retirement date". The Daily Telegraph. UK. Retrieved 17 November 2010. 
  20. (فرانسوی)"Jean-Marie Le Pen sides with his daughter Marine against Gollnisch". RMC. 30 June 2010. Retrieved 14 October 2010. 
  21. (فرانسوی)"Timetable of Marine Le Pen's campaign trail for the 2011 Congress". Front National. Retrieved 1 November 2010. [پیوند مرده]
  22. (فرانسوی)"Marine Le Pen shocks on street prayers". Le Figaro. 11 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  23. (فرانسوی)"Marine Le Pen "reveals fascist banner" according to PS officials". Le Parisien. 11 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  24. (فرانسوی)"Marine Le Pen compares the "Muslims' street prayers" to an "occupation"". Le Monde. 11 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  25. (فرانسوی)"Marine Le Pen compares the "street prayers" to the "Occupation" of France". BFM TV. 13 December 2010. Retrieved 16 December 2010. 
  26. (فرانسوی)"Marine Le Pen at the heart of actuality". France 2 (Nations Presse Info). 12 December 2010. Retrieved 16 December 2010. 
  27. (فرانسوی)Anne Fulda (12 December 2010). "Gap". Le Figaro. Retrieved 16 December 2010. 
  28. (فرانسوی)"Marine Le Pen: Marine tails, Le Pen heads". Le Journal du Dimanche. 12 December 2010. Retrieved 16 December 2010. 
  29. (فرانسوی)"Marine Le Pen asked a valid question". France Soir. 14 December 2010. Retrieved 17 December 2010. 
  30. (فرانسوی)Louis Aliot (16 December 2010). "Statement about communitarianism and those really responsible for the current situation in France". Front National. Retrieved 17 December 2010. [پیوند مرده]
  31. (فرانسوی)"Marine Le Pen confirms and signs". BFM TV (Nations Presse Info). 14 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  32. (فرانسوی)"Controversy of the street prayers. This is state manipulation: the proof!". Front National. 14 December 2010. Retrieved 14 December 2010. [پیوند مرده]
  33. (فرانسوی)"Revelations: Marine Le Pen badmouthed by the Elysée". BFM TV (Nations Presse Info). 14 December 2010. Retrieved 14 December 2010. 
  34. لغو مصونیت اروپایی مارین لوپن به دلیل مقایسه مسلمانان با نازی‌ها
  35. «فرانسه خوش‌خدمتی به آمریکا را پایان دهد». وبگاه تاریخ اقتصاد، ۰۳ تیر ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۵. 
  36. «لوپن: مقامات فرانسوی به خوش‌خدمتی بیش از حد خود در قبال آمریکا پایان دهند». وبگاه خبرگزاری فارس، ۰۳ تیر ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۵. 
  37. «لوپن: مقامات فرانسه خوش خدمتي به آمريکا را پايان دهند». وبگاه روزنامه خراسان، ۰۴ تیر ۱۳۹۴. بازبینی‌شده در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۵. 
  38. «اعتراف اروپابه فریب ازآمریکا». پایگاه خبری تحلیلی هم اندیشی. ۱۷ خرداد ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵. 
  39. «لوپن: اختیار سیاست خارجی اتحادیه اروپا به دستان آمریکا افتاده است». خبرگزاری تسنیم. ۱۷ خرداد ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵. 
  40. Primor, Adar. “The daughter as de-demonizer - Week's End”. Haaretz.com. 2015. Retrieved 2 فوریه 2015. 
  41. The daughter as de-demonizer - Haaretz Daily Newspaper | Israel News
  42. Afghanistan: Marine Le Pen veut quitter l'orbite américaine
  43. "Marine Le Pen expresses herself about Libya" (in French). جبهه ملی (فرانسه). 27 May 2011. Retrieved 27 May 2011. [پیوند مرده]
  44. "Dispatch of military advisers to Libya: Nicolas Sarkozy sinks France into this new Afghanistan !" (in French). جبهه ملی (فرانسه). 21 April 2011. Retrieved 21 April 2011. [پیوند مرده]
  45. «مارین لوپن: سیاست‌ نادرست نیکلا سارکوزی عامل جنگ داخلی لیبی است». وب سایت رادیو فرانسه. ۲۸ جولای ۲۰۱۴. بازبینی‌شده در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۵. 
  46. «لوپن: سارکوزي عامل بحران حاکم بر تونس است». ویستا. ۲۹ اسفند ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵. 
  47. «فرانس24/لوپن: سارکوزي عامل بحران حاکم بر تونس است». خبرگزاری صدا و سیما. ۲۹ اسفند ۱۳۹۳. بازبینی‌شده در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۵.