زبان گوتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
زبان گوتی
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۲got
ایزو ۶۳۹-۳got
زبان‌شناسی52-ADA

گوتی زبانی مرده از گروه زبان‌های ژرمنی شرقی است که گویشوران آن گوت‌ها بوده‌اند. این زبان با کدکس آرجنتوس که یک برگردان کتاب مقدس از سده ششم میلادی است، شناخته می‌شود.

صفحه‌ای از کدکس آرجنتوس

این زبان به عنوان یک زبان ژرمنی به خانواده زبان‌های هندواروپایی تعلق دارد. از میان زبان‌های ژرمنی، قدیمی‌ترین متون به جای مانده مربوط به زبان گوتی و مربوط به قرن چهارم میلادی می‌باشد. در اواسط قرن ششم میلادی در اثر عواملی همچون شکست نظامی گوت‌ها از فرانک‌ها، خروج آنها از شبه‌جزیره ایتالیا و منزوی شدن آنها در شبه‌جزیره ایبری باعث رو به زوال گذاردن این زبان شد. با این حال این زبان تا قرن هشتم میلادی در شبه‌جزیره ایبری وتا قرن نهم میلادی در اطراف دانوب سفلی و همچنین برخی مناطق در شبه جزیره کریمه رواج داشته‌است.

الفبا[ویرایش]

الفبای گوتی الفبایی بود که برای نوشتن زبان گوتی در قرن چهارم میلادی توسط اولفیلاس به هدف ترجمه انجیل ایجاد شد.[۱] این الفبا براساس الفبای یونانی است که بدان تعدادی حرف جدید برای واج‌های گوتی افزوده شده‌است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. According to the testimony of the historians Philostorgius, Socrates of Constantinople and Sozomen. Cf. Streitberg (1910:20).

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Gothic language». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۲ مارس ۲۰۱۱.