بیتلز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
بیتلز
The Fabs.JPG
بیتلز در سال ۱۹۶۴؛ در جهت حرکت عقربه های ساعت از بالا سمت چپ: جان لنون، پل مک‌کارتنی، رینگو استار و جرج هریسون
اطلاعات پس‌زمینه
خاستگاهلیورپول، انگلستان
ژانر
سال‌های فعالیت۱۹۷۰–۱۹۶۰
ناشر(ان)
اعضای پیشین
وبگاه

بیتلز (به انگلیسی: The Beatles) یک گروه راک انگلیسی بود که در سال ۱۹۶۰ در لیورپول تشکیل شد. گروهی که شناخته شده ترین اعضای آن—جان لنون، پل مک‌کارتنی، جورج هریسون و رینگو استار بودند. آنها به عنوان تأثیرگذارترین گروه در تمام دوران ها یاد می‌شوند[۱] و نقشی اساسی در توسعه پادفرهنگ دهه ۱۹۶۰ و به رسمیت شناساندن موسیقی عامه پسند به عنوان یک شکل هنری موسیقی داشتند.[۲] موسیقی آنها که ریشه در اسکیفل، بیت و راک اند رول دهه ۱۹۵۰ داشت، با عناصر موسیقی کلاسیک و پاپ سنتی به روش هایی ابتکاری درهم‌آمیخته بود. این گروه بعدتر به نواختن در سبک هایی متنوع از موسیقی، از تصنیف و موسیقی هندی گرفته تا سایکدلیک و هارد راک پرداخت. بیتلز به عنوان پیشگامانی در ضبط، ترانه سرایی و ارائه هنری، بسیاری از جنبه های صنعت موسیقی را متحول کردند و اغلب به عنوان رهبران جوانان زمانشان (دهه ۱۹۶۰) شناخته می‌شدند.[۳]

از ۳ سال قبل از سال ۱۹۶۰، بیتلز به رهبری لنون و مک‌کارتنی -ترانه سرایان اصلی گروه- با اجرا کردن در کلاب های شبانه شهر های لیورپول و هامبورگ، به اعتباری دست یافتند. در ابتدا استوارت ساتکلیف در گروه به عنوان گیتاریست بیس فعالیت می‌کرد اما او در سال ۱۹۶۱ گروه را ترک کرد. هسته اصلی سه نفره گروه یعنی لنون، مک کارتنی و هریسون، از سال ۱۹۵۸، با چندین درامر از جمله پیت بست در گروه همکاری کردند، اما در نهایت در سال ۱۹۶۲ از رینگو استار خواستند که به عنوان درامر گروه به آن‌ها بپیوندد. مدیر برنامه‌ای به نام برایان اپستاین آن‌ها را به سوی ضبط حرفه‌ای موسیقی سوق داد و آن‌ها با راهنمایی و آهنگسازی جرج مارتین، پس از اولین تک‌آهنگ موفق خود، "دوستم بدار"، که در اواخر سال ۱۹۶۲ منتشر شد، موفقیت خود در داخل انگلستان را بسیار گسترش دادند.

تا اوایل سال ۱۹۶۴، بیتلز تبدیل به ستاره هایی بین‌المللی شده بودند، آن‌ها "تهاجم بریتانیایی" به بازار پاپ ایالات متحده را رهبری کردند و رکورد های فروش زیادی را شکستند. آنها با بازی در فیلم شب‌زنده‌داری با بزن و بکوب (۱۹۶۴) اولین حضورشان در سینما را خیلی زود تجربه کردند. تمایل روزافزون برای اصلاح پروژه های استودیویی‌شان و جنجالهای کنسرت‌هایشان، منجر به اعلام کناره‌گیری گروه از اجراهای زنده در سال ۱۹۶۶ شد. با تمرکز بر پروژه های استودیویی، آنها آلبوم‌هایی با پیچیدگی بیشتر، از جمله روح لاستیکی (۱۹۶۵)، هفت‌تیر (۱۹۶۶) و گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل (۱۹۶۷) را منتشر کردند. گروه همچنین با آلبوم‌های بیتلز (۱۹۶۷) (که به عنوان "آلبوم سفید" نیز، شناخته می شود) و ابی رود (۱۹۶۹) موفقیت تجاری بیشتری کسب کرد؛ یکی دیگر از عوامل موفقیت و تمایل آنها به تولید آلبوم های بیشتر، شکل گیری دوره ای در صنعت موسیقی انگلیسی زبان به نام عصر آلبوم‌ها بود که هنرمندان تمایل بیشتری به تولید آلبوم به جای تک‌آهنگ داشتند و بیتلز نیز از این قاعده مستثني نبود. آنها همچنین علاقه عمومی بیشتری را به داروهای روان‌گردان و ادیان شرقی برانگیختند و در موسیقی الکترونیک، جلد آلبوم‌ها و موزیک ویدیوها پیشرفت کردند. در سال ۱۹۶۸، گروه اپل را تأسیس کردند، یک شرکت چندرسانه ای چندگانه که همچنان بر پروژه های مربوط به میراث گروه نظارت می کند. پس از فروپاشی گروه در سال ۱۹۷۰، هر چهار عضو اصلی به عنوان هنرمندان انفرادی فعالیت کردند و موفقیت هایی نیز کسب کردند؛ لنون در سال ۱۹۸۰ به قتل رسید و هریسون هم در سال ۲۰۰۱ بر اثر سرطان ریه درگذشت؛ مک کارتنی و استار اما، همچنان در صنعت موسیقی فعال هستند.

بیتلز با فروش تخمینی ۶۰۰ میلیون نسخه از کارهایشان در سراسر جهان پرفروش ترین هنرمند موسیقی در تمام دوران‌هاست. آنها دارای رکورد بیشترین آلبوم شماره یک در نمودار آلبوم های بریتانیا (۱۵)، بیشترین تعداد نامبر وان در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ (۲۰) و بیشترین فروش تک آهنگ در بریتانیا (۲۱٫۹ میلیون) هستند. این گروه در سال ۱۹۸۸ به تالار مشاهیر راک اند رول وارد شد و هر چهار عضو اصلی نیز بین سالهای ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۵ به صورت جداگانه به تالار وارد شدند. این گروه جوایز بسیاری از جمله هفت جایزه گرمی، چهار جایزه بریت، یک جایزه اسکار (جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم در سال ۱۹۷۰ برای مستند بگذار باشد) و پانزده جایزه آیور نوولو دریافت کرد. مجله تایم آنها را در میان ۱۰۰ شخصیت برجسته قرن بیستم و رولینگ استون آنها را در رتبه اول لیست ۱۰۰ هنرمند برتر خود در سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۱ قرار داد.

تاریخچه[ویرایش]

۱۹۶۳–۱۹۵۶: شکل گیری[ویرایش]

کوآریمِن و تغییر نام‌ها[ویرایش]

در نوامبر ۱۹۵۶، جان لنون که فقط شانزده سال داشت با چند تن از دوستانش از دبیرستان کواری بَنک در لیورپول، یک گروه اسکیفل تشکیل داد. آنها برای مدت کوتاهی خودشان را با نام «بلک جک‌ها» صدا می‌زدند، قبل از اینکه کشف کنند گروه محلی دیگری قبلاً از این نام استفاده می کردند؛ سپس نام خود را به «کوآریمِن» تغییر دادند.[۴] در ۶ ژوئیه ۱۹۵۷، پل مک‌کارتنی پانزده ساله با لنون ملاقات کرد و کمی بعد به عنوان یک نوازنده ریتم به گروه پیوست.[۵] در فوریه ۱۹۵۸، مک کارتنی از دوست خود جرج هریسون که در آن زمان پانزده ساله بود دعوت کرد تا گروه را تماشا کند؛ هریسون برای لنون تست داد و او را تحت تاثیر نوازندگی خود قرار داد، اما لنون در ابتدا فکر می کرد هریسون هنوز خیلی جوان است. پس از یک ماه اصرار، در طی یک جلسه دوم (که توسط مک کارتنی تنظیم شد)، هریسون بخش گیتار اصلی آهنگ بی کلام «راونچی» را در قسمت بالایی یک اتوبوس دو طبقه در لیورپول اجرا کرد و آنها او را به عنوان لید گیتاریست به گروه دعوت کردند.[۶][۷]

در ژانویه ۱۹۵۹، دوستان لنون از دبیرستان کواری بَنک گروه را ترک کردند و او تحصیلات خود را در کالج هنر لیورپول آغاز کرد.[۸] سه گیتاریست باقی مانده (لنون، مک‌کارتنی و هریسون) خودشان را با عنوان «جانی و مون داگ‌ها» خطاب می‌کردند[۹] و هر زمان که یک درامر پیدا می کردند، به نواختن راک اند رول مشغول می‌شدند.[۱۰] استوارت ساتکلیف دوست مدرسه هنر لنون که به تازگی یکی از نقاشی های خود را فروخته بود و متقاعد شده بود تا با درآمد حاصل از آن یک گیتار بیس بخرد، در ژانویه ۱۹۶۰ به عضویت این گروه درآمد. او پیشنهاد تغییر نام گروه به «Beetles» (به معنی سوسک‌ها) را برای ادای احترام به بادی هالی و گروه «The Crickets» (به معنی جیرجیرک‌ها) داد.[۱۱][۱۲] آنها تا ماه می از این نام استفاده می کردند؛ زمانی که برای یک تور کوتاه به عنوان گروه پشتیبان خواننده‌ای به نام جانی جنتل به اسکاتلند سفر کردند، در آنجا اسم گروه به «Silver Beetles» تغییر یافت. در اوایل ژوئیه، آنها این نام را به «Silver Beatles» (نگارش اشتباهی از کلمه Beetles) تغییر دادند و در اواسط ماه اوت این عنوان به The Beatles (بیتلز) ساده شد.[۱۳]

اقامت‌های اولیه و محبوبیت در بریتانیا[ویرایش]

آلن ویلیامز، مدیر غیر رسمی بیتلز، برای آنها اقامتگاهی در هامبورگ آماده کرد. آنها در اواسط آگوست ۱۹۶۰ پیت بست را تست و استخدام کردند. گروه که اکنون پنج نفره است، چهار روز بعد لیورپول را به مقصد هامبورگ ترک کردند و با برونو کوشمیدر، مالک اقامتگاه قراردادی را برای نزدیک ۴ ماه اقامت بستند.[۱۴] مارک لویسون مورخ بیتلز می نویسد: «آنها در غروب ۱۷ آگوست به هامبورگ رفتند، زمانی که منطقه چراغ قرمز زنده می شود... چراغ های نئون چشمک زن، سرگرمی های مختلفی را فریاد می زدند، از آنجایی که زنانی با پوشیدن لباسی ناچیز، بی شرمانه پشت پنجره‌هایی در مغازه منتظر فرصت های شغلی خود نشسته بودند.»[۱۵]

کوشمیدر چند استریپ کلاب در منطقه را به مکان هایی برای اجرای موسیقی تبدیل کرده بود و ابتدا گروه بیتلز را در کلاب ایندرا سکونت داد. پس از بسته شدن ایندرا به دلیل شکایت از سر و صدا، او آنها را در اکتبر به کایزرکِلر منتقل کرد.[۱۶] وقتی متوجه شد که بیتلز برای باشگاه رقیبش «تاپ تن» نیز برخلاف قراردادشان اجرا کرده‌اند، به آنها اخطار فسخ یک ماهه قراردادشان را داد[۱۷] و هریسونِ زیر سن قانونی را هم گزارش داد که با دروغ گفتن درباره سنش به مسئولین آلمانی آنجا اجازه اقامت در هامبورگ را به دست آورده بود.[۱۸] آنها در اواخر نوامبر ترتیب اخراج هریسون را دادند.[۱۹] یک هفته بعد کوشمیدر، مک کارتنی و بِست را به دلیل آتش زدن یک کاندوم در یک راهروی سیمانی که ایجاد آتش سوزی کرده بود، دستگیر کرد و آنها را اخراج کردند.[۲۰] لنون نیز در اوایل دسامبر به لیورپول بازگشت، در حالی که ساتکلیف تا اواخر فوریه در هامبورگ با نامزد آلمانی‌اش آسترید کِرشر،[۲۱] که اولین عکس‌های نیمه حرفه‌ای بیتلز را گرفت، باقی ماند.[۲۲]

در طول دو سال بعد، بیتلز طی دوره هایی در هامبورگ اقامت داشت، آنها از پرلودین هم به صورت تفریحی و هم برای حفظ انرژی خود برای اجراهای تمام وقت در شب استفاده می‌کردند.[۲۳] در سال ۱۹۶۱، در طول دومین نامزدی خود در هامبورگ، کِرشر موهای ساتکلیف را به سبک «Exi» کوتاه کرد، که بعداً توسط سایر بیتل ها پذیرفته شد.[۲۴][۲۵] پس از آن، ساتکلیف تصمیم گرفت اوایل همان سال گروه را ترک کند و تحصیلات هنری خود را در آلمان از سر بگیرد. مک‌کارتنی کار بیس را بر عهده گرفت.[۲۶] یک تهیه کننده به نام برت کامپفرت تا ژوئن ۱۹۶۲ با گروهی که اکنون یک گروه چهار نفره بود قرارداد بست، و او از آنها به عنوان گروه پشتیبان تونی شریدِن در یک سری از ضبط‌ها برای پالیدور رکوردز استفاده کرد.[۱۲][۲۷] درنتیجه بخشی از جلسات، بیتلز برای یک سال با پالیدور قرارداد امضا کرد.[۲۸] تک آهنگ «بانی من» از تونی شریدِن که با همکاری بیتلز در ژوئن ۱۹۶۱ ضبط شد و چهار ماه بعد منتشر شد، به رتبه ۳۲ در نمودار موزیک‌مارک رسید.[۲۹]

پس از اینکه بیتلز دومین اقامت خود در هامبورگ را به پایان رساند، با جنبش روز افزون مرسی‌بیت، از محبوبیت رو به رشدی در لیورپول برخوردار شد. با این حال، آنها از یکنواختی حضورهای متعدد شب به شب در کلاب ها خسته شده بودند.[۳۰] در نوامبر ۱۹۶۱، در طول یکی از اجراهای مکرر گروه در کاوِرن کلاب، آنها با برایان اپستاین، یک منتقد موسیقی ملاقات کردند.[۳۱] او بعداً یادآور شد: "من فوراً از آنچه شنیدم خوشم آمد. آنها تازه و صادق بودند و آن جذابیتی که من فکر می کردم را به نوعی داشتند ... خصوصیت یک ستاره."[۳۲]

اولین کارهای ضبط شده[ویرایش]

اپستاین طی چند ماه بعد، مورد توجه گروه قرار گرفت و آنها در ژانویه ۱۹۶۲ او را به عنوان مدیر برنامه گروه منصوب کردند.[۳۳] در اوایل تا اواسط سال ۱۹۶۲، اپستاین به دنبال این بود که بیتلز را از تعهدات قراردادی با برت کامپفرت خلاص کند. او در نهایت برای یک ماه آزادی زودتر از بند قرارداد در ازای یک جلسه ضبط آخر در هامبورگ، با کامپفرت به توافق رسید.[۳۴] در بازگشت به آلمان در آوریل، کِرشر، ناراحت و پریشان با خبر مرگ ساتکلیف در روز قبل بر اثر خونریزی مغزی با آنها در فرودگاه دیدار کرد.[۳۵] اپستاین مذاکراتی را با شرکت‌های موسیقی برای امضا قراردادی جدید آغاز کرد؛ برای تضمین شدن قرارداد، اپستاین با پالیدور مذاکره کرد که در ازای ضبط‌های بیشتری برای تونی شریدِن، قرارداد آنها با گروه زودتر از موعد به پایان برسد.[۳۶] پس از یک تست در اولین روز از سال نو، دکا رکوردز، گروه را رد کرد و گفت: "گروه های گیتار از مد افتادن، آقای اپستاین."[۳۷] با این حال، سه ماه بعد، یک تهیه‌کننده به نام جرج مارتین، بیتلز را به عقد قرارداد با لیبل پارلفون از ئی‌ام‌آی درآورد.[۳۵]

اولین جلسه ضبط مارتین با گروه بیتلز در ئی‌ام‌آی استودیوز (بعداً به نام ابی رود استودیوز) در لندن در ۶ ژوئن ۱۹۶۲ انجام شد.[۳۸] او بلافاصله از اپستاین در مورد درام زدن بِست گلایه کرد و به آنها پیشنهاد داد که به جای او از یک نوازنده درام پشتیبان استفاده کنند.[۳۹] بیتل ها که از قبل به فکر اخراج بِست بودند،[۴۰] در اواسط آگوست او را با رینگو استار جایگزین کردند که گروهش را به خاطر پیوستن به آنها ترک کرده بود.[۳۸] در ۴ سپتامبر در ئی‌ام‌آی، ضبطی از «دوستم بدار» با حضور استار به عنوان درامر صورت گرفت، اما مارتین از نتیجه کار راضی نبود و یک هفته بعد، یک درامر دیگر به نام اندی وایت را برای سومین جلسه ضبط گروه استخدام کرد که با کمک او، ترانه های «لطفاً مرا خشنود کن» و «پ.ن دوستت دارم» را تولید کردند.[۳۸]

مارتین در ابتدا نسخه رینگو از «دوستم بدار» را برای اولین تک آهنگ گروه انتخاب کرد، اگرچه ضبط مجدد بعدی همین آهنگ، رینگو را با تنبورین نشان داد.[۳۸] «دوستم بدار» که در اوایل اکتبر منتشر شد، در چارت «رکورد ریتیلر» به رتبه هفدهم رسید.[۴۱] اولین حضور تلویزیونی آنها در اواخر همان ماه با اجرای زنده در برنامه خبری «مردم و مکان‌ها» انجام شد.[۴۲] بعد از اینکه مارتین پیشنهاد کرد که «لطفاً مرا خشنود کن» با تمپو سریع‌تری ضبط شود،[۴۳] در یک جلسه استودیویی در اواخر نوامبر این ضبط را انجام داد[۴۴] و به درستی برای آنها پیش‌بینی کرد که "شما همین الان اولین شماره ۱ خود را ساختید."[۴۵]

در دسامبر ۱۹۶۲، بیتلز پنجمین و آخرین اقامت خود در هامبورگ را به پایان رساند.[۴۶] در سال ۱۹۶۳، آنها توافق کردند که هر چهار عضو گروه با آوازهای خود در آلبوم ها مشارکت کنند–از جمله استار که با وجود محدوده آوازی محدودش–جایگاه اش در گروه حفظ باشد.[۴۷] با این حال، لنون و مک کارتنی بیشتر با هم همکاری می‌کردند، و با افزایش موفقیت گروه، همکاری غالب آنها فرصت های هریسون را به عنوان خواننده اصلی محدود کرد.[۴۸] اپستاین، برای به حداکثر رساندن پتانسیل تجاری بیتلز، آنها را تشویق کرد تا یک رویکرد حرفه ای برای اجرا اتخاذ کنند.[۴۹] لنون در پاسخ به او یادآوری کرد و گفت: "ببین، اگر واقعاً می‌خواهی در آن جایگاه‌های بزرگ‌تر قرار بگیری، باید تغییر کنی - روی صحنه غذا نخوری، فحاشی نکنی، سیگار نکشی..."[۳۷][nb ۱]

در 11 فوریه 1963، گروه بیتلز ده آهنگ را طی یک جلسه استودیویی برای اولین LP خود، Please Please Me ضبط کردند. با چهار آهنگی که قبلاً در دو تک آهنگ اول آنها منتشر شده بود تکمیل شد. جورج مارتین در نظر گرفت که LP را به صورت زنده در The Cavern Club ضبط کند، اما پس از اینکه تصمیم گرفت آکوستیک ساختمان کافی نیست، عزم کرد تا یک آلبوم "زنده" را با حداقل امکانات در "یک جلسه ماراتن در Abbey Road" ظبط کند.[54] پس از موفقیت متوسط ​​"Love Me Do"، تک آهنگ "Please Please Me" در ژانویه 1963، دو ماه قبل از آلبوم منتشر شد. در هر چارت بریتانیا به جز Record Retailer که در رتبه دوم قرار گرفت، به رتبه اول رسید.

استفان توماس ارلوین، منتقد آل موزیک، با یادآوری اینکه چگونه بیتلز "برای ارائه اولین آلبوم خود عجله کرد و لطفاً من را خشنود کن در یک روز ظبط کرد" نوشت: "دهها سال پس از انتشار، آلبوم هنوز تازه به نظر می رسد، دقیقاً به دلیل خاستگاه پرشور آن."



۱۹۶۶–۱۹۶۳: بیتلمانیا و تورها[ویرایش]

لطفا من را خشنود کن اولین آلبوم از یازده آلبوم متوالی بیتلز بود که در بریتانیا منتشر شد و به شماره یک رسید.[60] سومین تک‌آهنگ گروه، «از من به تو»، در آوریل منتشر شد و یک رشته تقریباً ناگسستنی از هفده تک‌آهنگ شماره یک بریتانیا را آغاز کرد، که شامل تمام تک‌آهنگ‌هایی (به جز یکی) از هجده آهنگی بود که طی شش سال آینده منتشر کردند. چهارمین تک آهنگ آنها، "She Loves You"، سریعترین فروش را در بین هر رکوردی در بریتانیا تا آن زمان به دست آورد، و در کمتر از چهار هفته سه چهارم میلیون نسخه فروخت. این اولین آهنگ آنها بود که یک میلیون نسخه فروخت و تا سال 1978 پرفروش ترین رکورد در بریتانیا باقی ماند. این موفقیت باعث افزایش قرار گرفتن در معرض رسانه‌ها شد، که بیتلز با نگرش بی‌احترامی و خنده‌دار پاسخ داد که انتظارات نوازندگان پاپ در آن زمان را به چالش می‌کشید و علاقه بیشتری را برانگیخت.[64] گروه در نیمه اول سال سه بار در بریتانیا تور برگزار کرد: یک تور چهار هفته‌ای که در فوریه آغاز شد، اولین تور بیتلز در سراسر کشور، قبل از تورهای سه هفته‌ای در ماه‌های مارس و می تا ژوئن.[65] با گسترش محبوبیت آنها، تحسین دیوانه وار از گروه شکل گرفت. مطبوعات که با شور و شوق آشوبگرانه توسط هواداران فریاد می زدند، این پدیده را "بیتلمانیا" نامیدند. در 7 فوریه 1964، گروه بیتلز از هیترو با حدود 4000 طرفدار که هنگام بلند شدن هواپیما دست تکان می‌دادند و فریاد می‌زدند، حرکت کردند.[92] پس از فرود در فرودگاه جان اف کندی نیویورک، جمعیت انبوهی که حدود 3000 نفر تخمین زده می شود از آنها استقبال کردند.[93] آنها اولین اجرای زنده تلویزیونی خود را دو روز بعد در نمایش اد سالیوان، که توسط تقریباً 73 میلیون بیننده در بیش از 23 میلیون خانواده، [94] یا 34 درصد از جمعیت آمریکا، تماشا کردند، ارائه دادند. زندگینامه نویس جاناتان گولد می نویسد که، طبق سرویس رتبه بندی نیلسن، این "بزرگترین مخاطبی بود که تا به حال برای یک برنامه تلویزیونی آمریکایی ثبت شده بود"

محبوبیت این گروه باعث علاقه بی‌سابقه‌ای به موسیقی بریتانیا شد، و بسیاری از بازیگران دیگر بریتانیا متعاقباً اولین حضور خود را در آمریکا انجام دادند، و طی سه سال آینده با موفقیت در تورهایی که به عنوان تهاجم بریتانیا شناخته می‌شد، اجرا کردند.[102] موفقیت بیتلز در ایالات متحده در را برای یک رشته متوالی از گروه‌های بیت بریتانیایی و گروه‌های پاپ مانند دیو کلارک فایو، انیمالز، پتولا کلارک، کینکس و رولینگ استونز برای دستیابی به موفقیت در آمریکا باز کرد.[103] در طول هفته 4 آوریل 1964، بیتلز دوازده جایگاه را در جدول 100 تک آهنگ داغ بیلبورد، از جمله پنج نفر برتر، کسب کرد.

۱۹۷۰–۱۹۶۶: سال‌های استودیو[ویرایش]

گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل، معروف ترین کاور تمام آلبوم های موسیقی و یکی از تقلید شده ترین تصاویر در جهان. بیتلز که از زیر بار تور رها شده بود، با ضبط گروهبان، رویکردی تجربی را پذیرفت. گروه Pepper's Lonely Hearts Club، در اواخر نوامبر 1966 آغاز شد. به گفته مهندس جف امریک، ضبط آلبوم بیش از 700 ساعت طول کشید. او اصرار گروه را به یاد آورد که "همه چیز در گروهبان فلفل باید متفاوت باشد. ما میکروفون هایی داشتیم که در زنگ سازهای برنجی قرار داشتند و هدفون هایی که به میکروفون های متصل به ویولن تبدیل شده بودند. ما از نوسانگرهای اولیه غول پیکر برای تغییر سرعت سازها و آوازها استفاده کردیم. و ما نوارها را تکه تکه کرده بودیم و به صورت وارونه به هم چسبانده بودیم.» بخش هایی از «A Day In The Life» شامل یک ارکستر 40 قطعه ای بود. پیچیدگی موسیقایی رکوردها که با استفاده از فناوری ضبط بدوی چهار نواره ایجاد شد، هنرمندان معاصر را شگفت زده کرد. در میان منتقدان موسیقی، تحسین آلبوم تقریباً جهانی بود.

اکنون–۱۹۷۰: بعد از فروپاشی[ویرایش]


اعضا[ویرایش]

دیسکوگرافی[ویرایش]

فهرست اصلی بیتلز، شامل ۱۳ آلبوم استودیویی و یک مجموعه است.[۵۰]


فیلم‌شناسی[ویرایش]

داستانی

مستند و اجراهای فیلم‌برداری شده


جستارهای وابسته[ویرایش]

یادداشت‌ها[ویرایش]

  1. لنون در مورد اپستاین گفت: "ما قبلاً آنطور که دوست داشتیم، روی صحنه و خارج از صحنه، لباس می پوشیدیم. او به ما می گفت که شلوار جین چندان هوشمندانه نیست و بهتره شلوارهای مناسب‌تری بپوشیم، اما او نمی خواست که ما یک‌دفعه خسته‌کننده به نظر برسیم. او به ما اجازه می‌داد حس شخصیت خودمان را داشته باشیم."[۳۷]

ارجاعات[ویرایش]

  1. Hasted 2017, p. 425.
  2. Frontani 2007, p. 125.
  3. Frontani 2007, p. 157.
  4. Spitz 2005, pp. 47–52.
  5. Spitz 2005, pp. 93–99.
  6. Miles 1997, p. 47.
  7. Lewisohn 1992, p. 13.
  8. Harry 2000a, p. 103.
  9. Lewisohn 1992, p. 17.
  10. Harry 2000b, pp. 742–743.
  11. Lewisohn 1992, p. 18.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ Gilliland 1969, show 27, track 4.
  13. Lewisohn 1992, pp. 18–22.
  14. Lewisohn 1992, pp. 21–25.
  15. Lewisohn 1992, p. 22.
  16. Lewisohn 1992, p. 23.
  17. Lewisohn 1992, pp. 24, 33.
  18. Gould 2007, p. 88.
  19. Lewisohn 1992, p. 24.
  20. Lewisohn 1992, pp. 24–25.
  21. Lewisohn 1992, p. 25.
  22. Spitz 2005, pp. 222–224.
  23. Miles 1997, pp. 66–67.
  24. Lewisohn 1992, p. 32.
  25. Miles 1997, p. 76.
  26. Gould 2007, pp. 89, 94.
  27. Spitz 2005, pp. 249–251.
  28. Lewisohn 2013, p. 450.
  29. Everett 2001, p. 100.
  30. Lewisohn 1992, p. 33.
  31. Miles 1997, pp. 84–87.
  32. Lewisohn 1992, pp. 34–35.
  33. Miles 1997, pp. 84–88.
  34. Winn 2008, p. 10.
  35. ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ Lewisohn 1992, p. 56.
  36. Lewisohn 2013, p. 612, 629.
  37. ۳۷٫۰ ۳۷٫۱ ۳۷٫۲ The Beatles 2000, p. 67.
  38. ۳۸٫۰ ۳۸٫۱ ۳۸٫۲ ۳۸٫۳ Lewisohn 1992, p. 59.
  39. Spitz 2005, pp. 318, 322.
  40. Miles 1998, pp. 49–50.
  41. Lewisohn 1992, pp. 59–60.
  42. Lewisohn 1992, pp. 81, 355.
  43. The Beatles 2000, p. 90.
  44. Lewisohn 1992, pp. 62, 84.
  45. Harry 2000a, p. 875.
  46. Lewisohn 1992, pp. 62, 86.
  47. Gould 2007, p. 191.
  48. Harry 2000a, p. 494.
  49. Gould 2007, pp. 128, 133–134.
  50. Lewisohn 1988, pp. 200–201.

منابع[ویرایش]

مطالعه بیشتر[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]