آمریکاستیزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یک نگاره ضد-آمریکایی بر دیوار سفارت سابق آمریکا در تهران
یک پوستر تبلیغاتی آمریکاستیزانه به زبان چینی متعلق به سال ۱۹۵۲ میلادی که می‌گوید: «حتی میکروب‌ها هم نمی‌توانند از راهزنان آمریکایی محافظت کنند!»
تصویری از درب ورودی اصلی ساختمان فعلی وزارت خارجه واقع در میدان مشق تهران. درمقابل درب ورودی وزارت خارجه یک بنر تبلیغاتی توسط پایگاه بسیج وزارت خارجه نصب شده که بر روی آن یک مطلب از قول آیت‌الله خمینی نوشته شده است بدین مضمون که: آمریکا شیطان بزرگ است

آمریکاستیزی (به انگلیسی: Anti-Americanism) به هرگونه احساس و یا تمایل به ضدیت یا خصومت با مردم، فرهنگ، و یا سیاست‌های ایالات متحده آمریکا گویند.[۱][۲] کلیشه‌های آمریکایی متداول و منفی معاصر شامل اظهاراتی است که آمریکای‌ها سلطه جو، متکبر، نادان، چاق، بدلباس، حریص نسبت به پول، بیش از حد اخلاقی و نیز بیش از حد مادی، بیش از حد نقش پلیس را در جهان بازی می‌کنند و عموماً نفرت انگیز هستند.[۳]

در ایران[ویرایش]

در ایران، نخستین بار، روح‌الله خمینی بود که واژه «شیطان بزرگ» را برای آمریکا بکار برد.[۴] سردادن شعارهای «مرگ بر آمریکا» تا به امروز در تمام مراسم عقیدتی-مذهبی که با برنامه ریزی حکومت در ایران اجرا می‌شوند، (همانند نمازهای جماعت و غیره) ادامه دارد.

در ۴ آبانماه ۱۳۸۴، محمود احمدی‌نژاد در همایشی تحت عنوان «جهان بدون آمریکا و صهیونیسم» اعلام کرد:[۵]

بدون تردید می‌گویم که این شعار و هدف دست یافتنی است و به حول و قوه الهی به زودی جهان بدون آمریکا و صهیونیسم را تجربه کرده و در دوران درخشان حاکمیت اسلامی بر جهان امروز تنفس خواهیم کرد.

۹ ماه بعد در اوت ۲۰۰۶، کمیته دائمی منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در گزارشی به کنگره آمریکا، با استناد به همین گفتار، ایران و احمدی‌نژاد را یک تهدید علیه امنیت ملی آمریکا دانست.[۶]

در اروپا[ویرایش]

برنوشته ای در ابراز احساسات آمریکاستیزی در استکهلم، سوئد؛ سال ۲۰۰۶.

در ۲۰۰۴، سرجیو فابرینی نوشت که اقدامات یکجانبه پس از ۱۱ سپتامبر و جنگ عراق احساسات نهفته آمریکاستیزی را بیشتر کرده و آن را به ظهور رسانید. در این مقاله به ترس اروپایی‌ها از آمریکایی شدن فرایندهای اقتصادی، فرهنگی و سیاسی در اروپا پرداخته شده است.[۷]

در بسیاری از کشورهای اروپایی، در زمان ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش، اندیشه آمریکایی افول کرد. نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو نشان داد که «دیدگاه مطلوب» نسبت به آمریکا در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ از ۸۳٪ به ۵۶٪ در انگلستان، از ۶۲٪ به ۳۹٪ در فرانسه، از ۷۸٪ به ۳۷٪ در آلمان و از ۵۰٪ به ۲۳٪ در اسپانیا افت کرده است.[۸]

در ۲۰۰۲، حمله به شرکت‌های آمریکایی در آتن، زوریخ، تفلیس، مسکو و غیره گزارش شده است. در ونیز ۸ تا ۱۰ نفر نقابدار به نشانه اعتراض به جهانی سازی به رستوران مک‌دونالد حمله کردند.[۹] در تظاهرات بزرگداشت قیام ۱۷ نوامبر در آتن، هرساله برای نشان دادن پشتیبانی آمریکا از حکومت نظامی ۱۹۷۴–۱۹۶۷ مردم به سمت سفارت آمریکا راه‌پیمایی می‌کند.

هاتلاپا و مارکویتس اوباما را همانند فرشته‌ای (یا به طور دقیق تر همانند یک ستاره راک) در مقابل تصویر شیطانی بوش ترسیم می‌کنند. در عین حال آنها بیان می‌کنند که «دیوانگان اوباما» خواری و بی‌اعتمادی عمیق به آمریکا را می‌پوشانند.[۱۰]

فرانسه[ویرایش]

در دهه ۱۹۵۰، عدم حمایت آمریکایی‌ها در نبرد دین بین فو و بعد از آن بحران سوئز موجب نگرانی و ناراحتی فرانسوی‌ها شد. امپریالیسم آمریکا و جنگ ویتنام ریشه نارضایتی مارکسیست‌های فرانسه بود.[۱۱] بعدها، به طور مسلم، استفاده از سلاح کشتار جمعی در عراق تصویر سابق آمریکا را مخدوش کرد. در ۲۰۰۸، ۸۵٪ مردم فرانسه دولت و بانک‌های آمریکایی را مسئول بحران مالی ۲۰۱۰–۲۰۰۷ می‌دانستند.[۱۲]

آلمان[ویرایش]

در طول جنگ سرد، امریکاستیزی سیاست رسمی دولت در آلمان شرقی بود و مخالفان این سیاست مجازات می‌شدند. در آلمان غربی، آمریکاستیزی موضع رایج چپگراها بود، ولی اکثریت آمریکا را به عنوان یک پشتیبان علیه کمونیسم و یک متحد بسیار مهم در بازسازی ملت ستایش می‌کردند.[۱۳] بعد از اتحاد دوباره آلمان‌ها در ۱۹۹۰، حزب کمونیست شرقی تحت نام جدید «چپ» به مبارزه ادامه داد و جایگاه آمریکاستیزی دیرینه خود را حفظ کرد. امروزه هشدار این حزب این است که آمریکا در پی برهم زدن روابط دوستانه آلمان و روسیه است. خودداری آلمان در حمایت از جنگ آمریکا با عراق در ۲۰۰۳ اغلب مظهر امریکاستیزی آلمانی‌ها به شمار می‌رود.[۱۴]

راستگراها که از ۱۹۴۵ دربارهٔ امریکاستیزی سکوت کرده بودند، در قرن ۲۱ به ویژه در حزب آلترناتیو برای آلمان در مخالفت با اتحادیه اروپا آمریکاستیزی خود را نشان داد، و اکنون هم آمریکاستیز و هم مهاجرستیز شده‌اند. تنفر و بی‌اعتمادی نسبت به آمریکایی‌ها در ۲۰۱۳ با فاش شدن جاسوسی آمریکایی‌ها از مقامات ارشد آلمان، از جمله صدراعظم مرکل، شدت یافت.[۱۵]

هلند[ویرایش]

هرچند به طور کلی هلندی‌ها نگرش مثبتی به آمریکا داشتند، ولی جریاناتی منفی پس از جنگ جهانی دوم وجود داشته است و هلندی‌ها از سیاست‌های آمریکا در از دست دادن سلطه آسیایی بر اندونزی ناراضی اند. هلندی‌ها نجات پیدا کردن از نازی‌ها در ۴۵–۱۹۴۴ را به ارتش کانادا نسبت می‌دهند.[۱۶] گرایش‌های پس از جنگ ابهامات چندساله امریکاستیزی را استمرار بخشید. به نوعی می‌توان گفت که رابطه عشق و نفرت، یا تمایل به پذیرش الگوهای فرهنگی آمریکا و در عین حال انتقاد از آنها، حاکم است.[۱۷] در دهه ۱۹۶۰ در واکنش به جنگ ویتنام آمریکاستیزی به طور گسترده‌ای احیا شد. اغلب طرفداران آن در ابتدا افراد غیر وابسته به احزاب، دانشجویان جناح چپ، خبرنگاران، و روشنفکران بودند. با این وجود نظرسنجی‌ها در سال‌های ۸۳–۱۹۷۵ نشان می‌دهد که امریکاستیزی تنها در میان ۱۰ درصد مردم به طور پایدار وجود دارد.[۱۸]

روسیه[ویرایش]

شعارهای آمریکاستیزی، شهر روسی زبان دونتسک در اوکراین، ۹ می ۲۰۱۴

روسیه تاریخ بلندی در آمریکاستیزی دارد، که به روزهای اول جنگ سرد بر می‌گردد. آمریکا و متحدانش در شماری از نظرسنجی‌های اخیر پیوسته در صدر «بزرگترین تهدید» قرار دارد.[۱۹][۲۰] در ۲۰۱۳، ۳۰ درصد روسی‌ها نگاه «خیلی نامطلوب» و «تاحدی نامطلوب» به امریکایی‌ها دارند و ۴۰ درصد آمریکا را در وضعیت «خیل نامطلوب» و «تاحدی نامطلوب» می‌بینند، که این رقم بیش از رقم ۳۴ درصدی در سال ۲۰۱۲ است.[۲۱] نظرسنجی‌های اخیر در مرکز لوادا نشان می‌دهد که ۷۱ درصد روسی‌ها نگرش منفی یا تا حدی منفی به ایالات متحده دارند، که بیش از رقم ۳۸ درصدی در ۲۰۱۳ است[۲۲] و از زمان فروپاشی شوروی بیشترین رقم به شمار می‌رود. به خصوص در مقایسه با دهه ۱۹۹۰ که آمار افراد ناراضی نسبت به سیاست‌های آمریکا در آن زمان کمتر از ۱۰ درصد بود.[۲۳] در سال ۲۰۱۵، نظرسنجی جدید مرکز لوادا نشان داد که ۸۱ درصد روسی‌ها هم اکنون نگاه نامطلوبی به ایالات متحده دارند، که یحتمل در نتیجه تحریم‌های آمریکا و غرب علیه روسیه به علت بحران اوکراین است. بنا به گزارش‌های مختلف امریکاستیزی در روسیه از زمان پایان جنگ سرد در اوج خود قرار دارد.

بریتانیا[ویرایش]

نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در دوران ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش نشان می‌دهد که «نگرش مطلوب» به آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۶ از ۸۳ درصد به ۵۶ درصد کاهش داشته است.[۲۴] وبلاگ‌ها و مقاله‌های خبری تجارب منفی نسبت به امریکایی‌هایی که در بریتانیا زندگی می‌کنند، را مورد بحث قرار می‌دهند.[۲۵] تمایلات آمریکاستیزی در بریتانیا در پی جنگ عراق و جنگ افغانستان بیشتر گسترش پیدا کرده است.[۲۶][۲۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Anti-Americanism - Definition from the Merriam-Webster Online Dictionary
  2. http://scholar.google.com/scholar?q=%22Cultural+anti-americanism%22&hl=en&lr=
  3. William Russell Melton. The new American expat: thriving and surviving overseas in the post-9/11 world. (Intercultural Press 2005. p. XIX.)
  4. 'Great Satan' warned of a burning hell | World news | guardian.co.uk
  5. : SharifNews.ir:: رئیس‌جمهور: جهان بدون آمریکا و صهیونیسم را تجربه خواهیم کرد
  6. Recognizing Iran as a Strategic Threat:
  7. Fabbrini, Sergio (September 2004). "Layers of Anti-Americanism: Americanization, American Unilateralism and Anti-Americanism in a European Perspective". European Journal of American Culture 23 (2): 79–94. doi:10.1386/ejac.23.2.79/0. 
  8. "America's Image Slips, But Allies Share U.S. Concerns Over Iran, Hamas". 13 June 2006. Archived from the original on 27 October 2007. Retrieved 5 December 2007. 
  9. Bureau of Diplomatic Security (2003). "Political Violence Against Americans 2002" (PDF). Department of state. Archived from the original on 1 December 2007. Retrieved 5 December 2007. 
  10. Hatlapa, Ruth; Markovits, Andrei (2010). "Obamamania and Anti-Americanism as Complementary Concepts in Contemporary German Discourse". German Politics and Society 28 (1): 69–94. doi:10.3167/gps.2010.280105. 
  11. Brendon O'Connor (2007). Anti-Americanism: In the 21st century. Greenwood Publishing Group. p. 53. ISBN 978-1-84645-027-3. 
  12. In France, 85 % French consider the US banks and government as responsible for the current crisis, published poll, 10/05/2008[پیوند مرده]
  13. Dan Diner, America in the eyes of the Germans: an essay on anti-Americanism (Markus Wiener Publishers, 1996).
  14. Tuomas Forsberg, "German foreign policy and the war on Iraq: anti-Americanism, pacifism or emancipation?." Security Dialogue (2005) 36#2 pp: 213-231. online
  15. "Ami go Home," Economist Feb. 7, 2015, p 51
  16. Teitler, G. (1987). "Sea Power on the Decline: Anti-Americanism and the Royal Netherlands Navy, 1942-1952". European Contributions to American Studies 11: 72–84. 
  17. Kroes, Rob (1987). "The Great Satan Versus the Evil Empire: Anti-Americanism in the Netherlands". European Contributions to American Studies 11: 37–50. 
  18. Koch, Koen (1987). "Anti-Americanism and the Dutch Peace Movement". European Contributions to American Studies 11: 97–111. 
  19. ФОМ: Старый враг лучше новых двух, FOM: An old enemy is better than two new
  20. Левада-центр: Друзья и враги России, Levada-center: Friends and Foes of Russia
  21. "Opinion of the United States". Pew Research Center. 
  22. "Anti-American Sentiment on the Rise in Russia". The Wall Street Journal. 5 June 2014.
  23. Published time: 5 June 2014 13:26 (2014-06-05). "Russians' disapproval of US actions hits all-time high — RT Russian politics". Rt.com. Retrieved 2014-08-18. 
  24. "America's Image Slips, But Allies Share U.S. Concerns Over Iran, Hamas | Pew Research Center's Global Attitudes Project". Pewglobal.org. Retrieved 2014-08-18. 
  25. "Anti-Americanism 'feels like racism'". BBC News. 16 April 2006. "Anti-Americanism in Britain". An American Girl in London - blog. 24 February 2013. Retrieved 8 April 2015. "Anti-American sentiment: Why is it acceptable?". The Student Room - blog. 21 April 2013. Retrieved 8 April 2015. 
  26. "Report of the Working Group on Anti-Americanism". The Princeton Project on National Security. September 2005. p. 24. Retrieved 8 April 2015. 
  27. "Book Review: The Long History of British Disdain for America". The Wall Street Journal. 22 January 2011. Retrieved 8 April 2015.