زبان پرتغالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Map-Lusophone World-en.png

زبان پرتغالی زبانی رومی است که از زبان گالیسیایی-پرتغالی توسعه یافته است و در سده‌های میانه در پادشاهی گالیسیا صحبت می‌شده است. پرتغالی یکی از زبان‌های رسمی اتحادیه اروپا، سازمان کشورهای آمریکایی، اتحادیه آفریقا و انجمن کشورهای پرتغالی زبان می‌باشد. این زبان با ۲۴۰ میلیون سخن‌گو، ششمین زبان پراستفاده جهان است. پرتغالی در کشورهای آنگولا، برزیل، کیپ ورد، تیمور شرقی، گینه بیسائو، ماکائو، موزامبیک، پرتغال، سائوتومه و پرنسیپ صحبت می‌شود.

شباهت با اسپانیایی[ویرایش]

پرتغالی، زبانی بسیار نزدیک به زبان اسپانیایی است به طوری که گویشوران این دو زبان تا حد زیادی می‌توانند با هم صحبت کنند. افزون برآن مانند زبان اسپانیایی، واژگان زیادی از زبان‌های یونانی، لاتین و عربی در خود دارد[۱]

الفبای زبان پرتغالی[ویرایش]

A(آ) B(ب) C(سه) D(د) E(ا) F(افی) G(ژ) H(آگا) I(ای) J(ژتا) K(کا) L(الی) M(امی) N(انی) O(ا) P(پ) Q(ک) R(اهی) S(اسی) T(ت) U(او) V(و) W(دابلیو) X(شیس) y(ایپسلن) Z(ز)

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Portuguese language»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۵ مارس۲۰۱۱).