انگلیسی‌هراسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

انگلیسی‌هراسی یا انگلوفوبیا (به انگلیسی: Anglophobia) به ترس از کشور انگلستان سیاست‌ها و مردمش گفته می‌شود. این ترس و بیزاری در بسیاری از کشورهایی که زمانی در استعمار انگلیس بودند همانند آمریکا و همچنین ایران وجود دارد.

هر چند ایران رسماً مستعمره نبوده‌ است ولی دولت‌های حاکم به شدت تحت نفوذ انگلیس قرار داشتند و در تاریخ معاصر ایران نمونه های فراوانی از دخالتهای بریتانیا در امور داخلی ایران وجود دارد به همین دلیل گروهی از اسلام گرایان رادیکال ایرانی هنوز هم دیدگاهی منفی نسبت به انگلستان دارند. [الفاظ طفره‌آمیز] و برخی از وقایع را به انگلستان نسبت می‌دهند.[نیازمند منبع]

در برخی افراد، انگلیسی‌هراسی به یک بیماری تبدیل می‌شود، به صورتی که هر اتفاقی را که در جهان بیفتد به نوعی به انگلستان و نبوغ سیاست‌مدارانش نسبت می‌دهند. دامنه این ترس تا آنجا پیش می‌رود که یکی از انگلیس‌هراس‌ها معتقد بود، انگلیسی‌ها میخائیل گورباچف (آخرین رهبر شوروی) را با مأمور خود که تغییر قیافه داده بود عوض کردند و این مأمور ترتیبی داد تا امپراتوری شوروی متلاشی شود.

در ایران[ویرایش]

در ایران مظهر عامیانه انگلیس‌هراسی شخصیت دایی جان ناپلئون است. محمد رضا قانون پرور در بررسی رمان دائی جان ناپلئون نوشته ایرج پزشکزاد می‌نویسد که تا به امروز از زبان هم نسلان دائی جان ناپلئون و گاه گاهی جوانترها عبارت «کار کار انگلیسی هاست» به گوش می‌رسد. مثلاً کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، انقلاب ۱۳۵۷، خروج شاه از ایران، به حکومت رسیدن خمینی و استقرار نظام جمهوری اسلامی و تبعات آن را را برنامه از پیش تعیین شده انگلیسی‌ها می‌دانند. ریشه این انگلیسی هراسی ایرانیان به قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم برمی‌گردد. زمانی که ایران صحنه رقابت قدرتهای اروپایی بود. برای هم‌نسلان دائی جان ناپلئون، سوء ظن به انگلیس و مسئول دانستن آنها برای وقایع سیاسی توجیه پذیر بود. اما این سوء ظن در بعضی مواقع جنبه بیمارگونه و فوبیا بخود می‌گرفت. بطوریکه ایرانیان انگلیسی‌ها را مسئول تمام اتفاقات حتی اتفاقات و مسائل خصوصی افراد عادی می‌پنداشتند.[۱] این بیماری به تئوری توطئه هم معروف است.

اما در ایران معاصر نیز این هراس در برخی افراد به بیماری تبدیل می‌شد، به صورتی که برخی مردم، حتی دعوای زن و شوهر را هم کار انگلیسی‌ها می‌دانستند! [۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Mohammad R. Ghanoonparvar, In a Persian Mirror: Images of the West and Westerners in Iranian Fiction , University of Texas Press, 1993, Page 61-64
  2. «جام جم». بایگانی‌شده از اصلی در ۸ ژانویه ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۲.