زبان خارجه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

زبان خارجه (انگلیسی: Foreign language‎) زبانی است که در کشور بیگانه نسبت به سخنور تکلم می‌شود. همچنین زبانی محسوب می‌شود که زبان مادری فرد نیست. به عنوان مثال فردی که زبان مادری وی انگلیسی است اگر در اسپانیا زندگی کند برای او زبان اسپانیایی زبان خارجه محسوب می‌شود.

در تمامی کشورهای جهان زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجه تدریس می‌شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]