نحو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

نحو یا جمله‌شناسی به دانش مطالعهٔ قواعد مربوط به نحوهٔ ترکیب و در کنار هم آمدن واژه‌ها به‌منظور ایجاد و درک جملات در یک زبان اطلاق می‌شود.

این شاخهٔ مهم از دستور هر زبان، نظام‌مندی و خلاقیت فراوانی را طلب می‌کند. درست است که انسان‌ها می‌توانند مجموعه کلمات یک جمله را با ترتیب گوناگونی در کنار هم قرار دهند، ولی تمامی آن‌ها جملات معنی‌دار نخواهد شد.

  1. مرد خرید کتاب را.
  2. مرد کتاب را خرید.

در اینجا، جملهٔ اول غیرمجاز است از نظر زبان فارسی و براساس گرامر زبان انگلیسی مرتب شده‌است (.He buy a book)؛ ولی، دومی، که درست همان مجموعهٔ کلمات را داراست، ساختاری قابل قبول از نظر قواعد و دستورهای نحویِ زبان فارسی دارد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

صرف یا همان علم‌التّصریف، نحوهٔ ساختار کلمات متعدد از ریشهٔ واحد برای ساختن معانی متعدد است. مثلاً از مادهٔ «کَرَمَ» می‌شود اسم فاعل و مفعول و فعل ماضی و فعل مضارع و... ساخت: أکرَمَ، یُکرِمُ، إکرام، مکرّم، تکریم، کریم، کِرام، و...

منابع[ویرایش]

  • Crystal, D. , The Cambridge Encyclopedia of Language, 2nd edition, Cambridge University Press, 1996. ISBN 0-521-55967-7
  • O'Grady, W. , Dobrovolsky, M. , and Aronoff, M. , Contemporary Linguistics, An Introduction, 2nd edition, St. Martin Press, Inc. , 1993. ISBN 0-312-06780-1

پیوند به بیرون[ویرایش]