انگلیسی میانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
انگلیسی میانه
Englisch, Inglis, English
Chaucer-canterburytales-miller.jpg
منطقه انگلستان, some parts of ولز، اسکاتلند, to some extent ایرلند
دوره developed into Early Modern English، اسکاتس, and Yola و Fingallian in ایرلند by the 16th century
شکل‌های اولیه
زبان انگلیسی باستان
  • انگلیسی میانه
کدهای زبان
ایزو ۶۳۹-۲ enm
ایزو ۶۳۹-۳ enm
ایزو ۶۳۹-۶ meng
گلاتولوگ midd1317[۱]
این نوشتار شامل نمادهای آوایی آی‌پی‌ای است. بدون پشتیبانی مناسب تفسیر، ممکن است علامت‌های سوال، جعبه یا دیگر نمادها را جای نویسه‌های یونی‌کد ببینید.

انگلیسی میانه (Middle English) گویشی تاریخی از زبان انگلیسی است که در پی بروز انواع تغییرات اساسی و عمده‌ای که در ساختارهای زبان انگلیسی در زمانی بین سال‌های ۱۰۰۰ و ۱۲۰۰ میلادی صورت گرفت، از دل زبان انگلیسی قدیم بیرون آمد. غلبه نورمن‌ها که از اسکاندیناوی آمده بودند، رویدادی بود که از جنبهٔ سیاسی موجبات تسریع اینگونه تغییرات زبانی را فراهم می‌آورد.

در اوائل سدهٔ دهم میلادی، نورمن‌ها در شمال فرانسه ساکن شدند، پادشاهی قدرتمندی تشکیل داده، و تمدنی مبتنی بر زبان فرانسوی بوجود آوردند. در سال ۱۰۶۶ بود که آنها به رهبری دوک ویلیام خود را به آن سوی کانال رسانیده و فرمانروایی انگلستان را هم به دست آوردند.

معمولاً تاریخ زبان انگلیسی را به سه دوره تقسیم می‌کنند:

منابع[ویرایش]

  1. Nordhoff, Sebastian; Hammarström, Harald; Forkel, Robert; Haspelmath, Martin, eds. (2013). "Middle English". Glottolog 2.2. Leipzig: Max Planck Institute for Evolutionary Anthropology.
  • Clark, V. P. , Eschholz, P. A. , and Rosa, A. F. (eds.), (۱۹۸۱), Language, Introductory Readings, (۳rd ed.), St. Martin's Press, Inc. , ISBN 0-312-46796-6