آل پاچینو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آل پاچینو
Al Pacino.jpg
زادروزآلفردو جیمز پاچینو
۲۵ آوریل ۱۹۴۰ ‏(۷۹ سال)

شهر نیویورک، نیویورک، ایالات متحده آمریکا
ملیتآمریکایی
تحصیلاتاکتورز استودیو
اچ‌بی استودیو
پیشههنرپیشه، کارگردان، تهیه‌کننده
سال‌های فعالیت۱۹۶۷–اکنون
آثارفهرست کامل
شریک زندگییان تارنت (۱۹۸۸–۱۹۸۹)
بورلی دی آنجلو (۱۹۹۷–۲۰۰۳)
فرزندان۳
جایزه‌هافهرست کامل

آلفردو جیمز «اَل» پاچینو (انگلیسی: Alfredo James "Al" Pacino؛ زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۴۰) هنرپیشه و فیلم‌ساز آمریکایی است.[۱] او در حرفه کاری خود در طول پنج دهه چندین جایزه دریافت کرده‌است؛ از جمله یک جایزه اسکار، دو جایزه تونی و دو جایزه امی. این جوایز پاچینو را به معدود بازیگرانی بدل می‌سازد که تاج سه‌گانه بازیگری را دریافت کرده‌اند. به او همچنین جوایزی مثل یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا، سیسیل بی دمیل و نشان ملی هنر اعطا شده‌است.

پاچینو در اچ‌بی استودیو و اکتورز استودیو، بازیگری متد را تحت نظر چارلی لاتن و لی استراسبرگ فرا گرفت. حضور او در فیلم‌های بلند در سن ۲۹ سالگی با نقشی کوچک در ناتالی و من (۱۹۶۹) آغاز شد. پاچینو با بازی در فیلم وحشت در نیدل پارک (۱۹۷۱) که اولین نقش اصلی‌اش بود، به شکل مثبتی مورد توجه قرار گرفت. آل پاچینو بعد از بازی در نقش موفقیت‌آمیز مایکل کورلئونه در فیلم پدرخوانده (۱۹۷۲) به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا، مورد تقدیر و شناخته‌شدن گسترده قرار گرفت. او بابت بازی در این نقش برای اولین بار نامزد جایزه اسکار شد و این نقش را در فیلم‌های پدرخوانده: قسمت دوم (۱۹۷۴) و پدرخوانده: قسمت سوم (۱۹۸۰) بازآفرینی کرد. بازنمود پاچینو از کورلئونه، به عنوان یکی از بهترین بازی‌های تاریخ سینما شناخته می‌شود.

پاچینو به‌خاطر بازی در فیلم‌های سرپیکو، بعدازظهر سگی، پدرخوانده: قسمت دوم و و عدالت برای همه … نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد و در نهایت این جایزه را بابت بازنمود یک کهنه‌سرباز نابینای ارتش در فیلم بوی خوش یک زن دریافت کرد. او همچنین بابت بازی در فیلم‌های پدرخوانده، دیک تریسی و گلن‌گری گلن راس نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. سایر نقش‌آفرینی‌های به‌یادماندنی او شامل تونی مونتانا در صورت زخمی، کارلیتو بریگانته در راه کارلیتو، بنجامین روجیرو در دانی براسکو، لوول برگمن در نفوذی و جیمی هوفا در مرد ایرلندی، می‌شود. او همچنین در فیلم‌های مخمصه، وکیل مدافع شیطان، بی‌خوابی و روزی روزگاری هالیوود بازی کرده‌است.

آل پاچینو در تلویزیون در تولیدات متعددی از شبکه اچ‌بی‌او نقش آفرینی کرده‌است، که از جمله آن‌ها می‌توان به فرشتگان در آمریکا و تو جک را نمی‌شناسی اشاره کرد. او بابت بازآفرینی جک کورکیان در فیلم تلویزیونی تو جک را نمی‌شناسی، جایزه امی ساعات پربیننده را دریافت کرد. پاچینو حرفه کاری گسترده‌ای در تئاتر داشته‌است. او در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۷ بابت بازی در نمایشنامه‌های آیا یک ببر کراوات می‌زند؟ و تمرین اولیه پابلو هامل جایزه تونی بهترین بازیگر مرد را دریافت کرده‌است. پاچینو که از هواخواهان شکسپیر است در سال ۱۹۹۶ مستند در جستجوی ریچارد را کارگردانی و در آن بازی کرد. این مستند دربارهٔ نمایش‌نامه ریچارد سوم است که خود او در سال ۱۹۷۷ آن را در تئاتر بازی کرده‌بود. پاچینو در فیلم تاجر ونیزی (۲۰۰۴) براساس نمایش‌نامه‌ای با همین نام در نقش شای‌لاک بازی کرد. او در تئاتری در سال ۲۰۱۰ این نقش را بازآفرینی کرد.

پاچینو که حرفه کارگردانی خود را با در جستجوی ریچارد آغاز کرده‌بود، در فیلم‌های قهوه چینی، وایلد سالومه و سالومه بازی و کارگردانی کرد. او از سال ۱۹۹۴، رئیس مشترک اکتورز استودیو بوده‌است.

کودکی و نوجوانی[ویرایش]

آلفردو جیمز پاچینو در ۲۵ آوریل ۱۹۴۰ در محله هارلم شرقی در شهر نیویورک زاده‌شد. او فرزند والدینی ایتالیایی آمریکایی به نام‌های رز (با نام خانوادگی اصلی جرادی) و سالواتوره پاچینو بود. والدین آل پاچینو وقتی که تنها دو سال داشت، طلاق گرفتند.[۲] او و مادرش سپس به برانکس نقل مکان کردند تا با کیت و جیمز جرادی، والدین مادرش، زندگی‌کنند. کیت و جمیز دو ایتالیایی بودند که از شهر کورلئونه در سیسل به آمریکا مهاجرت کرده‌بودند.[۳] پدر آلفردو از سان فراتلو در سیسیل آمده‌بود و بعد از طلاق به کووینا، کالیفرنیا رفت. او در آنجا به عنوان فروشنده بیمه و رستوران‌دار کار کرد.[۲][۴]

پاچینو هنگام نوجوانی با عنوان «سانی» میان دوستانش شناخته می‌شد. او آرزو داشت بازیکن بیس‌بال شود و در عین حال با لقب «بازیگر» نیز نامیده می‌شد.[۵] پاچینو به دبیرستان هرمن رید جونیور می‌رفت،[۶] اما خیلی زود در اکثر کلاس‌ها به جز کلاس انگلیسی شرکت نمی‌کرد. او سپس پس از موفقیت در تست هنری دبیرستان هنرهای نمایشی، به آنجا رفت.[۷] مادر ال با این تصمیم او مخالف بود و او پس از یک دعوا، برای همیشه از خانه رفت. پاچینو برای تأمین هزینه کلاس‌های بازیگری‌اش، دست به شغل‌های مختلفی زد؛ از جمله پیام‌رسان، تمیزکننده میز، نظافت‌چی و مسئول پستی.[۲] او همچنین مدتی در اتاقِ نامه مجله کامنتری فعالیت می‌کرد.[۸]

آلفردو در سن ۹ سالگی شروع به سیگار کشیدن و نوشیدن الکل کرد و از سن ۱۳ سالگی به صورت تفریحی ماریجوانا می‌کشید. او با وجود گرایش به مواد مذکور، از مواد مخدر جدی پرهیز کرد.[۹] دوتا از نزدیک‌ترین دوستان او به واسطه سوءمصرف مواد مخدر در سن‌های ۱۹ و ۳۰ سالگی مردند.[۱۰] پاچینو به دلیل بزرگ‌شدن در برانکس گهگاهی در دعواهای مختلف درگیرشده و در مدرسه به عنوان فردی مشکل‌ساز شناخته می‌شد.[۱۱] پاچینو در نمایش‌های تئاتر زیرزمینی نیویورک بازی می‌کرد، اما هنگام نوجوانی توسط اکتورز استودیو رد شد.[۵] پاچینو به اچ‌بی استودیو پیوست و در آنجا چارلی لاتن، معلم بازیگری‌اش، را ملاقات کرد.[۱۲] لاتن به پیشکسوت و بهترین دوست او تبدیل شد.[۵] پاچینو در این دوره، به‌طور معمول بی‌کار و بی‌خانمان بود و در خیابان، تئاترها یا خانه دوستان خود می‌خوابید.[۳][۱۳]

مادر آل پاچینو در سال ۱۹۶۲ در سن ۴۳ سالگی فوت شد.[۱۴] در همان سال جیمز، پدربزرگ او،‌ نیز فوت کرد.[۲] پاچینو از این اتفاقات به عنوان پائین‌ترین نقطه زندگی‌اش یاد کرده‌است و می‌گوید: «من ۲۲ ساله بودم و دوتا از تاثیرگذارترین افراد زندگی‌ام رفته‌بودند. این قضیه باعث اضمحلال من شد.»[۴]

پاچینو بعد از چهار سال فعالیت در اچ‌بی استودیو توانست تست ورودی اکتورز استودیو را با موفقیت پشت سر بگذارد.[۵] اکتورز استودیو یک سازمان عضویتی متشکل از بازیگران حرفه‌ای، کارگردانان تئاتر و نمایشنامه‌نویسان است،‌ که در محله هلز کیچن منهتن قرار دارد.[۱۵] پاچینو بازیگری متد را تحت نظر لی استراسبرگ، مربی‌اش، آموخت.[۲] استراسبرگ در کنار پاچینو در فیلم‌هایی چون پدرخوانده: قسمت دوم و در ...و عدالت برای همه ظاهر شد.[۳]

بازیگری[ویرایش]

دهه ۱۹۷۰[ویرایش]

ورود او به عرصهٔ بازیگری را باید سال ۱۹۶۹ دانست. در همین سال در نمایش خیزش‌هایی برای صلح نقش مقابل ارل جونز بازیگر مطرح آن زمان تئاتر را به عهده گرفت. آل با قد کوتاه و صدای گرمش درخشید. او ۳ سال در اکتورز استودیو که پیش از این افتخار تربیت بازیگران بزرگ زمان مثل مونت کومری کلیف، مارلون براندو، مرلین مونرو و جیمز دین را داشت، در راه عشقش تحصیل کرد و ال هم در اکتورز استودیو شکوفا شد. جایزه تونی معتبرترین جایزه تئاتر بود، او در همین ابتدا برنده جایزه تونی بهترین بازیگر نقش مکمل شد. پاچینو در این سال در فیلم ناتالی و من بازی کرد و دو سال پس از آن نیز ایفای نقشی در وحشت در نیدل پارک را پذیرفت و در نقش یک معتاد به هروئین ظاهر شد. اما بازی در این دو فیلم هرگز او را راضی نکرد تا اینکه فرانسیس فورد کاپولا تصمیم به ساخت یکی از شاهکارهای تاریخ سینما یعنی فیلم پدرخوانده گرفت و نقش مایکل کورلئونه به او واگذار شد. پاچینو برای این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد که به آن نرسید. پاچینو در سال ۱۹۷۳ در فیلم‌های مترسک و سرپیکو بازی کرد. در فیلم مترسک ساخته جری شاتزبرگ وی در کنار بازیگر برجسته سینما جین هاکمن، نقش آدمی سرگشته را ایفا نمود. این فیلم علی‌رغم بردن نخل طلایی کن، در آمریکا با نقدهای مثبتی مواجه نشد. اما بی شک مهم‌ترین دستاورد پاچینو در این سال حضور در فیلم سرپیکو در نقش فرانک سرپیکو ساخته سیدنی لومت بود که وی توانست در این فیلم جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد و نامزدی جایزه اسکار را از آن خود کند تا جایگاه خود را به خوبی در سینما تثبیت کند.

آل پاچینو

از دیگر بازی‌های چشمگیر پاچینو در این دهه می‌توان به حضور درخشانش در فیلم‌های پدرخوانده ۲ (۱۹۷۴) ساخته فرانسیس فورد کاپولا، بعد از ظهر سگی (۱۹۷۵) به کارگردانی سیدنی لومت و و عدالت برای همه ساخته نورمن جویسون (۱۹۷۹) اشاره کرد او برای این سه بازی خود جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد را کسب کرد. بازی آل پاچینو در پدرخوانده ۲ چنان تحسین‌برانگیز بود که مجله نیوزویک شخصیت مایکل کورلئونه را به عنوان بزرگترین نقش آفرینی یک بازیگر به نقش یک شخصیت سنگدل در تاریخ سینما عنوان کرد و بنیاد فیلم آمریکا نیز در سال ۲۰۰۳، این نقش را به عنوان یازدهمین شخصیت ویلیان تاریخ سینما انتخاب کرد. پاچینو در همان سال بار دیگر نامزد دریافت اسکار شد اما باز هم این جایزه نصیبش نشد اما در جشنواره‌ها و رسانه‌های دیگر مورد تحسین قرار گرفت. اما منتقدان، جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد را به سبب بازی در سرپیکو به وی اهدا کردند. فیلم‌های بعد از ظهر سگی (۱۹۷۵بابی دیرفیلد (۱۹۷۷) و و عدالت برای همه (۱۹۷۹) از کارهای مورد تحسین و توجه او در این دهه بودند. پاچینو برای بازی در همه این فیلم‌ها نامزد اسکار شد ولی بدان دست نیافت. او در این مورد می‌گوید:

«من برای اسکار بازی نمی‌کنم، چون بازیگری عشق من است، عشقی که هرگز نمی‌توانم رهایش کنم»

او برای بازی در فیلم‌هایی چون کرامر علیه کرامر (۱۹۷۹اینک آخرالزمان و متولد چهارم ژوئیه (۱۹۸۹) دعوت شد ولی او این پیشنهادها را قبول نکرد. هنگامی که کاپولا برای فیلم اینک آخرالزمان او را دعوت کرد، پاچینو در یک جمله پاسخ منفی به او داد: «من با تو به جنگ نخواهم آمد».

یک نقاشی دیواری از پاچینو در نقش تونی مونتانا در روسیه

در طول این دهه آل پاچینو چهار بار نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.

دهه ۱۹۸۰[ویرایش]

دههٔ ۸۰ برای پاچینو چندان خوشایند نبود و وی در کارهای متوسطی چون انقلاب (۱۹۸۵) ساخته هیو هادسون و نویسنده، نویسنده (۱۹۸۲) ایفای نقش کرد ولی بی شک مهم‌ترین فیلم وی در این دهه حضور در نقش تونی مونتانا در فیلم صورت زخمی (۱۹۸۳) ساخته برایان دی پالما می‌باشد که نقش یک کوبایی‌تبار که به قاچاق کوکایین مشغول است را با بازی خیره‌کننده‌ای ارائه کرد و خشونت غریب مستتر در این شخصیت را به بهترین شکل ممکن به تصویر کشید. این فیلم به یک فیلم بسیار محبوب در سینمای جهان بدل شد و نقش مونتانا نیز ماندگار گشت. پاچینو برای ایفای این نقش نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام شد. دریای عشق (۱۹۸۹) آخرین فیلم وی در این دهه بود که در این فیلم بازگشتی خوبی داشت.

دهه ۱۹۹۰[ویرایش]

اولین اجرای او در این دهه اجرای بوفالوی آمریکایی در سال ۱۹۸۴ در صحنه تئاتر بود. دههٔ ۱۹۹۰ را باید دههٔ نوینی برای پاچینو دانست، زیرا او که پس از بازی در فیلم انقلاب (۱۹۸۵) مبتلا به ذات الریه شده و مدت چهار سال نیز از عالم سینما دور مانده بود. از فیلم‌های معروف او در این دهه می‌توان به دیک تریسی، پدرخوانده ۳ (۱۹۹۰فرانکی و جانی (۱۹۹۱گلن‌گری گلن راس (۱۹۹۲راه کارلیتو (۱۹۹۳مخمصه (۱۹۹۵تالار شهر (۱۹۹۶وکیل مدافع شیطان، دنی براسکو (۱۹۹۷) و نفوذی (۱۹۹۸) اشاره کرد. اما برترین فیلم او در این دهه، گلن‌گری گلن راس و بوی خوش زن در سال ۱۹۹۲ است که برای هر دو آن‌ها نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد و برای ایفای نقش سرهنگ اسلید در بوی خوش زن برای اولین بار جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را به دست آورد. او در این فیلم ایفاگر نقش مرد نابینایی بود که عشق به همنوع را به بهترین شکل ممکن بیان می‌کند. علاوه بر جایزه اسکار، جایزه گلدن گلاب بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم روتردام نیز برای این فیلم از سوی داوران به او اعطا شد. راجر ایبرت منتقد برجسته سینما این نقش آفرینی پاچینو را یکی از بهترین و پر مخاطره‌ترین کارهای زندگی وی توصیف می‌کند.[۱۶] در سال ۱۹۹۶ از سوی انجمن گوتام جایزه ویژه یک عمر فعالیت هنری نصیبش شد و پیش از آن نیز از سوی جشنواره فیلم سن‌سباستین، جایزه مشابهی به او اهدا شد. بازی او در راه کارلیتو، دیک ترسی و وکیل مدافع شیطان نیز یکی از بهترین اثرهای مثبت کارنامه او بود که مورد توجه همگان قرار گرفت و برای دو فیلم نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام شد و در گیشه نیز به پیروزی رسید و برای دیک ترسی بار دیگر نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. شیکاگو سان-تایمز در مورد نقش وی در وکیل مدافع شیطان نوشت: «شخصیت وی شیطانی است گرچه پاچینو با سرور و نشاط این نقش را بازی کرده‌است». مخمصه ساخته مایکل مان بدون شک یکی از بهترین فیلم‌های پاچینو پس از پدرخوانده است که به مرور زمان به یک فیلم مرجع در گونه گنگستری تبدیل شد.

دهه ۲۰۰۰[ویرایش]

در این دهه روند کاری پاچینو در عالم سینما به صورت سینوسی طی شد و آثار او بیشتر به سمت و سوی تجاری رفت و فیلم‌های او آمار فروش قابل توجی داشت. تازه‌کار (۲۰۰۳) اولین اثر قابل توجه او در این دهه بود. پاچینو در سال ۲۰۰۱ جایزه سیسیل ب دومیل جوایز گلدن گلوب یک عمر دستاورد را دریافت کرد. او در سال (۲۰۰۲) در فیلم بی خوابی ساخته کریستوفر نولان نقش یک کاراگاه را بازی کرد که در تعقیب یک قاتل حرفه‌ای است. بی خوابی در این دهه یک نقطه اوج برای او بود و این فیلم فروش قابل توجی را نیز تجربه کرد. پاچینو در سال (۲۰۰۳) با حضور درخشان خود در دو اپیزود سریال فرشتگان در آمریکا ساخته مایک نیکولز توانست اکثر جوایز معتبر تلویزیونی از جمله جایزه امی و جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش اول مرد را بدست آورد. تاجر ونیزی (۲۰۰۴) را باید یکی از بهترین فیلم‌های او از سال ۲۰۰۰ به بعد دانست. در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۷ نیز جایزه یک عمر دستاورد بنیاد فیلم آمریکا به پاچینو اهدا شد.[۱۷] پاچینو بار دیگر در سال (۲۰۰۸) با رابرت دنیرو در قتل عادلانه ساخته جان اونت همراه شد. ۸۸ دقیقه (۲۰۰۸) آخرین اثر مطرح پاچینو در این دهه بود.

اهدای جایزه افتخار هنری به آل پاچینو

دهه ۲۰۱۰ تا به حال[ویرایش]

پاچینو در این دهه نیز با توجه به کارنامه خود روند نزولی پیدا کرد. حضور در فیلم تلویزیونی تو جک را نمی‌شناسی (۲۰۱۰) ساخته بری لوینسون در نقش جک کورکیان بهترین دستاورد مهم پاچینو در در این دهه بود که وی توانست همه جوایز تلویزیونی از جمله ایمی و گلدن گلاب بهترین بازیگر نقش اول مرد سریال یا فیلم تلویزیونی را بدست آورد. او در مقام کارگردانی سومین فیلم خود را در ژانر مستند و نمایش در سال (۲۰۱۱) با نام سالومه ساخت که برگزارکنندگان جشنواره فیلم ونیز با اعطای جایزه افتخار فیلمساز ژیگر لوکولتر از آل پاچینو تقدیر کردند. این فیلم مستند/داستانی بر اساس نمایشنامه سالومه اسکار وایلد ساخته شده که روایتی از کتاب مقدس دربارهٔ سالومه و هرود، حاکم یهودیه است.[۱۸] پاچینو در همین سال مدال ملی هنر را از دستان باراک اوباما دریافت کرد. آل پاچینو در سال‌های (۲۰۱۴) و (۲۰۱۵) در فیلم‌های دنی کالینز و منگلهورن در نقش دو شخصیت ظاهر شد. او در سال ۲۰۱۹ در دو فیلم (روزی روزگاری در هالیوود) و (مرد ایرلندی) به ایفای نقش پرداخت که هر دو فیلم با استقبال منتقدان مواجه شدند و ایفای نقش او در مرد ایرلندی مورد توجه و ستایش تمامی منتقدان قرار گرفت.

سبک بازی[ویرایش]

پاچینو در بازیگری دارای سبک ویژه‌ای است و به واقع سرشار از استعداد است و به خوبی می‌تواند ایفاگر هر نقشی باشد. نکتهٔ برجسته در بیشتر بازی‌های او این است که مخاطب را با خود همراه می‌سازد. صدای گرم و دلنشین او در بازی به پاچینو کمک فراوانی می‌کند، گویی اعضای بدنش همه هنگام بازی واقعاً بازیگر هستند. کمتر بازیگری در سینمای جهان می‌توان سراغ گرفت که نظیر پاچینو قدرت بازی با چشم را داشته باشد. چشمان پاچینو قدرت صحبت کردن با مخاطب را دارد و می‌توان برق خاصی را در دیدگان وی احساس کرد. این یکی از امتیازات منحصر به فرد او است و فیلم پدرخوانده ۲ اوج بازی وی با چشمهایش به‌شمار می‌رود. قدرت و تأثیر نگاه او صحنه‌های جاودانه‌ای را در تاریخ سینمای جهان خلق کرده‌است. به‌عنوان مثال بازی استثنایی او در سکانس مرگ سولاتسو و پلیس خیانت کار در فیلم پدرخوانده ۱، استعداد بی نظیرش را به نمایش می‌گذارد. در فیلم بوی خوش زن شاهد یک شاهکار در عرصه بازیگری هستیم. نقشی که از آن به عنوان یکی از بیاد ماندنی‌ترین نقش‌های تاریخ سینما یاد می‌شود. آل پاچینو همواره مورد ستایش منتقدین و مخاطبین قرار دارد و اکثر نقش‌هایش از زیباترین و ماندگارترین‌های تاریخ سینما به‌شمار می‌رود. امروزه پاچینو، در کنار رابرت دنیرو، جک نیکلسون و داستین هافمن به عنوان بزرگان بازیگری در سینمای مدرن شناخته می‌شوند.

زندگی شخصی[ویرایش]

پاچینو در جشنواره فیلم تورنتو ۲۰۱۴

پاچینو تاکنون ازدواج نکرده‌است اما سه فرزند به او منسوب است که یکی از آنان دختری به نام جولی ماریاست (متولد ۱۹۸۸) که در پی رابطهٔ چندین ساله‌اش با مربی بازیگری آموزشگاه لی استراسبرگ، «جن ترنت»، به دنیا آمد و دو فرزند دیگر دوقلوهایی با نام‌های انتون و اولیویا هستند (متولد ۲۰۰۱) که آن‌ها نیز ثمرهٔ رابطه ناموفقش با بورلی دی آنجلو بودند. همچنین در مصاحبه‌ای این‌گونه از روزهای مدرسه و سپس جوانی می‌گوید: «معلم‌های من در مدرسه همیشه می‌گفتند: «آل پاکانی»، «پاکانو». و من می‌گفتم: "نه، پاچینو" و می‌گفتم: "چ، چینو، پاچینو."». «شاید تنها چیزی که واقعاً در مدرسه یادگرفتم اسم خودم بود.» اولین کسی که اسمم را درست تلفظ کرد لی استراسبرگ بود. هنگامی که برای اولین بار در کلاس بازیگری ام اسمم را صحیح تلفظ کرد گفتم: "از این یارو خوشم می آد!"[۱۹] در کنار بازیگری در سینما، وی در عرصه نمایشی نیز فعالیت دارد. آل‌پاچینو همچنین از طرفداران شکسپیر بوده و نمایشی با نام در جستجوی ریچارد را که شکسپیر نوشته، کارگردانی کرده‌است.

فیلم‌شناسی[ویرایش]

جوایز و افتخارات[ویرایش]

شامل لیست دست‌آوردها شخصیتی و فردی.

فردی و ویژه[ویرایش]

دیگر[ویرایش]

افتخارات در رتبه‌ها و رای‌های نظرسنجی در وب سایت‌ها رسانه‌ها کانال‌ها و مجلات معتبر.

رای یا رتبه
بزرگترین ستاره بازیگری فیلم‌های سینمایی در تمام دوران‌ها - نظرسنجی کانال ۴
دومین بازیگر برتر تاریخ سینمای جهان - نظرسنجی فیلم ۴ در اکتبر ۲۰۰۴
رتبه ۴ام امپراتوری صد ستاره فیلم‌های سینمایی - مجله امپایر در اکتبر ۱۹۹۷
رتبه ۲۷ام بهترین و بزرگترین بازیگر جهان در تمام دوران‌ها - مجله پریمیر در سال ۲۰۰۵
بزرگ‌ترین ستاره فیلم‌های سینمایی در تاریخ - مجله سرگرمی هفتگی
رتبه ۱۱ام ۱۰۰ قهرمان و شرور در ۱۰۰ سال... ۱۰۰ قهرمان و شرور به انتخاب بفا برای بازی در نقش مایکل کورلئونه پدرخوانده: قسمت دوم
رتبه ۵۸ام ۱۰۰ نقل‌قول در ۱۰۰ سال...۱۰۰ نقل قول به انتخاب بفا در نقش مایکل کورلئونه پدرخوانده: قسمت دوم - "دوستانت رو نزدیک نگه دار، دشمنانت رو نزدیک‌تر"
رتبه ۲۱ام در ۱۰۰ شخصیت برتر در ۱۰۰ شخصیت…۱۰۰ شخصیت به انتخاب بفا در نقش مایکل کورلئونه پدرخوانده: قسمت دوم بنیاد فیلم آمریکا
رتبه ۶۱ام ۱۰۰ نقل‌قول برتر در ۱۰۰ سال...۱۰۰ نقل قول به انتخاب بفا در نقش تونی مونتانا صورت زخمی - "به دوست کوچک من «سلام» کن!"
رتبه ۲۴ام بزرگترین شخصیت‌های فیلم - تونی مونتانا در صورت زخمی - مجله امپایر
رتبه ۷۴ام بزرگترین شخصیت‌های فیلم - تونی مونتانا در صورت زخمی - مجله پریمیر
رتبه ۸۶ام ۱۰۰ نقل‌قول برتر در ۱۰۰ سال...۱۰۰ نقل قول به انتخاب بفا در نقش سانی ورتزیک بعدازظهر سگی - "آتیکا! آتیکا!"
رتبه ۴ام بزرگترین شخصیت‌های اول سینما در نقش سانی ورتزیک بعدازظهر سگی - مجله پریمیر
رتبه ۱۱ام ۱۰۰ قهرمان و شرور در ۱۰۰ سال... ۱۰۰ قهرمان و شرور به انتخاب بفا برای بازی در نقش فرانک سرپیکو سرپیکو

منابع[ویرایش]

  1. Lawrence Grobel (April 22, 2008). Al Pacino. Simon and Schuster. pp. 14–15. ISBN 978-1-4169-5556-6. Archived from the original on December 14, 2017.
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ ۲٫۴ "Al Pacino Biography". UK: The Biography Channel. Archived from the original on April 29, 2014. Retrieved March 10, 2010.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ Inside the Actors Studio. Season 12. Episode 20. October 2, 2006. Bravo.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Cohen, Francine (April 25, 2015). "Al Pacino: 'It's never been about money. I was often unemployed'". The Guardian. Archived from the original on May 1, 2017. Retrieved October 19, 2017.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ Grobel; p. xix
  6. Bradley, Betsy (December 11, 1990). "Herman Ridder Junior High School (Public School 98)" (PDF). Landmarks Preservation Commission. p. 10. Archived from the original (PDF) on March 3, 2016.
  7. Okun, Stacey. "Fire Destroys Former Performing Arts High School," بایگانی‌شده در آوریل ۷, ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine New York Times (February 14, 1988).
  8. "Al Pacino Biography". UK: The Biography Channel. Archived from the original on April 29, 2014. Retrieved March 10, 2010.
  9. Grobel; p. 9
  10. Grobel; p. 8
  11. Grobel; p. 6
  12. با چارلز لاتن، بازیگر انگلیسی، اشتباه نشود.
  13. Grobel; p. 14
  14. Grobel; p. 10
  15. "Actors Studio History by Andreas Manolikakis". Actors Studio Official Website. Archived from the original on July 25, 2010. Retrieved July 26, 2010.
  16. Ebert, Roger. "Scent of a Woman movie review (1992) | Roger Ebert". www.rogerebert.com. Retrieved 2019-12-20.
  17. "AFI Life Achievement Award". American Film Institute. Retrieved 2019-12-20.
  18. تقدیر از آل پاچینو در ونیز بایگانی‌شده در ۶ مه ۲۰۱۴ توسط Wayback Machine، وبگاه (khabaronline)
  19. «نسخه آرشیو شده». بایگانی‌شده از روی نسخه اصلی در ۵ نوامبر ۲۰۱۴. دریافت‌شده در ۴ نوامبر ۲۰۱۴.

کتاب‌شناسی[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد آل پاچینو اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار
Search Wikinews در میان خبرها از ویکی‌خبر