پرش به محتوا

صهیونیسم‌ستیزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نگاره‌ای از تظاهرات گروهی از یهودیان ارتدوکس در مقابل دروازه‌های خیابان داونینگ در اعتراض به جنبش صهیونیسم، اقدامات اسرائیل و در حمایت از آرمان فلسطین.

صهیونیسم‌ستیزی یعنی مخالفت با صهیونیسم. هرچند افراد صهیونیسم‌ستیز دلایل متفاوتی دارند، اما همهٔ آن‌ها در این نکته هم‌نظرند که ایجاد دولت اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و جنبشی که برای تأسیس یک دولت یهودیِ مستقل در سرزمین فلسطین — سرزمینی که بخشی از آن با سرزمین اسرائیل در کتاب مقدس هم‌پوشانی دارد — از جهاتی نادرست یا ناعادلانه بوده است.[۱] گاهی لفظ صهیونیسم‌ستیزی، برای توصیف تبعیض علیه اسرائیل و مردم اسرائیل (خصوصاً یهودیان) به کار می‌رود.[۲]

پیش از جنگ جهانی دوم، مخالفت با صهیونیسم در میان جوامع یهودی رایج بود. منتقدان سکولار، صهیونیسم را شکلی از ملی‌گرایی می‌دانستند که با جهان‌وطنیِ عصر روشنگری ناسازگار است؛ در حالی که برخی گروه‌های یهودیت ارتدکس از منظر الهیاتی با آن مخالفت می‌کردند و تشکیل دولت یهودی را مشروط به ظهور مسیحا می‌دانستند. حمایت از صهیونیسم در دههٔ ۱۹۳۰ و هم‌زمان با وخیم‌تر شدن شرایط یهودیان در اروپا به‌سبب قدرت‌گیری آدولف هیتلر و آلمان نازی افزایش یافت و صهیونیسم در میان یهودیان دور از وطن بر مخالفان خود غلبه پیدا کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم و آشکار شدن ابعاد گستردهٔ هولوکاست، حمایت از صهیونیسم به‌طور چشمگیری افزایش یافت.

پس از تأسیس دولت اسرائیل در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، ضدصهیونیسم از مخالفت با ایجاد یک دولت یهودی به مخالفت با موجودیت اسرائیل تغییر جهت داد و بسیاری از جنبش‌های پساجنگ خواستار جایگزینی آن با یک ساختار سیاسی دیگر شدند. بیشتر جنبش‌های یهودیِ ضدصهیونیست از هم پاشیدند یا به سازمان‌های طرفدار صهیونیسم تبدیل شدند، هرچند برخی از آن‌ها — از جمله «شورای آمریکایی یهودیت» — همچنان با این ایدئولوژی مخالفت کردند. بیرون از جامعهٔ یهودی، مخالفت با صهیونیسم عمدتاً در میان جمعیت‌های عرب، به‌ویژه فلسطینیان، پس از آوارگی گستردهٔ عرب‌های فلسطینی در جنگ ۱۹۴۸ (نکبت) شکل گرفت؛ رخدادی که بسیاری از فلسطینیان و پژوهشگران آن را نوعی سلب مالکیت استعمارگرانه می‌دانند.

صهیونیسم‌ستیزی اشکال گوناگونی دارد. برخی ضدصهیونیست‌ها خواهان جایگزینی اسرائیل و سرزمین‌های اشغالی با یک دولت واحد هستند که به‌طور نظری حقوق برابر برای یهودیان و فلسطینیان فراهم کند. این گروه استدلال می‌کنند که یک دولت دو‌ملیتی همچنان می‌تواند خودمختاری ملی یهودیان را محقق سازد، زیرا خودمختاری لزوماً به معنای داشتن یک دولت مستقل نیست. برخی دیگر مشروعیت دولت اسرائیل را به چالش می‌کشند. گروه‌هایی نیز به دلایل مذهبی — مانند برخی یهودیان حریدی — ضدصهیونیست هستند، و برخی دیگر به‌جای نقد ایدئولوژی، خواهان سرکوب یا پاکسازی قومی یهودیان اسرائیلی‌اند؛ هرچند این دیدگاه در کشورهای غربی تاریخی بسیار محدود داشته است. رابطهٔ میان ضدصهیونیسم و یهودستیزی محل بحث است: برخی پژوهشگران و سازمان‌ها این پیوند را بی‌اساس دانسته و آن را ابزاری برای خاموش‌سازی نقد اسرائیل و سیاست‌های آن — از جمله اشغال کرانهٔ باختری و محاصرهٔ نوار غزه — تلقی می‌کنند؛ در مقابل، برخی دیگر، به‌ویژه حامیان صهیونیسم، استدلال می‌کنند که ضدصهیونیسم ذاتاً یهودستیزانه است یا شکل تازه‌ای از یهودستیزی به‌شمار می‌آید.

یهودیان ضد صهیونیسم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
گروه‌های مذهبی یهودی ارتودوکس

در اوایل تاریخ صهیونیسم، یهودیان مذهبی سنتی بسیاری، با ایده‌های ناسیونالیسم (یهودی یا دیگر) که آن را یک ایدئولوژی سکولار قلمداد می‌کردند، به خاطر بدگمانی ذاتی نسبت به تغییر مخالف بودند. طرفداران اصلی سنت‌گرای مخالف صهیونیسم، شامل آیزاک برویر، هیلل زایتلین، آرون شموئل تامارس، الیعازر شاپیرو، و جوئل تایتلبم بودند که هر یک، از راه خود نبردهای ایدئولوژی مذهبی و سیاسی با صهیونیسم داشتند.[۳]

تعدادی از یهودیان ارتودکس آمریکا که در شهر واشینگتن دی سی علیه کنفرانس لابی‌گران اسرائیل در آمریکا تظاهرات می‌کنند. روی یکی از تابلوها نوشته است: یهودیان ۵۷ سال است که عزادارند، وجود کشور اسرائیل یک شورش علیه خدا است و روی آخرین تابلو نوشته شده است: راه‌حل، از بین رفتن کشور صهیونیستی به روش صلح‌آمیز.

بیشتر گروه‌های مذهبی ارتودوکس، دولت اسرائیل را پذیرفته و به‌طور فعال پشتیبانی کرده‌اند، گرچه حتی ایدئولوژی صهیونیسم را نپذیرفته‌اند. حزب اسرائیل جهان آگوداث (تأسیس شده در لهستان) در مواقعی در ائتلافهای دولت اسرائیل شرکت کرده است. بیشتر مذهبیان صهیونیست، از دیدگاهی راستگرا، حامی اسرائیل‌اند. استثناهای اصلی گروه‌های حسیدی مانند ساتمار هستند که در جهان، ۱۰۰ هزار پیرو دارند، و بسیاری گروه‌های کوچکتر دیگر، که در آمریکا و کانادا در کنگره خاخام گری مرکزی آمریکا و کانادا و در اسرائیل در ادا هچیریدیس متحد شده‌اند.[۴] به‌هرحال، خبد لوباویچ یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های حسیدی جهان، یک حامی سرسخت صهیونیسم و دولت اسرائیل است.[نیازمند منبع]

ضد صهیونیسم خارج از جامعه یهودی

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

بیان‌های ضداستعماری و ضدامپریالیستی - خصوصاً در کشورهای با سابقه شدید استعمارگری - بر موارد موازی مهاجرت فرانسویان به الجزایر یا انگلیسیان به رودزیا تأکید می‌کنند.[۵]

پرچم آمریکا و پرچم اسرائیل در مقابل یک مرکز آموزشی در مشهد، ایران، به قصد عبور وسایل نقلیه و عابرین پیاده از رویشان بر روی آسفالت خیابان نقاشی شده‌اند.

ضدصهیونیسم اسلامی، دولت اسرائیل را غاصب چیزی در نظر می‌گیرند که بسیاری از مسلمانان آن را دارالاسلام می‌دانند، حوزه‌ای که دائماً و شرعاً توسط مسلمین اداره می‌شود.[۶][۷][۸]

فلسطینیان و دیگر گروه‌های مسلمان، همچون دولت ایران (از زمان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷)، اصرار می‌ورزند که دولت اسرائیل، نامشروع است و از اشاره به آن با عنوان «اسرائیل» اجتناب می‌کنند، به جای آن از بیان «رژیم صهیونیستی» استفاده می‌کنند.[نیازمند منبع] نقشه‌های خاورمیانه غالباً اسرائیل را نشان نمی‌دهند. محمود احمدی‌نژاد، در گفتگویی با مجله تایم در سال ۲۰۰۶، گفت «هر کسی می‌داند که رژیم صهیونیستی ابزاری در دستان آمریکا و بریتانیاست».[۹]

بسیاری از پاپ‌های مدرن، از جمله پاپ پیوس دهم، بندیکت پانزدهم و پیوس دوازدهم علناً از صهیونیسم انتقاد کرده‌اند.[۱۰] کاردینال رافائل مری دل وال سیاست non Possumus کلیسا را برای تئودور هرتسل و جنبش در حال ظهور صهیونیسم او، شرح داده است و گفته تا زمانی که یهودیان الوهیت مسیح را انکار کنند، کلیسا مطمئناً نباید بیانیه‌ای به نفع آنان صادر کند.[۱۱] به دلیل همین مسایل سریر مقدس تا ۱۹۹۳ روابطی با اسرائیل برقرار نکرد.

تئوری‌های توطئه ضد صهیونیسم

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

تئوری‌های توطئه که مدعی هستند صهیونیست‌ها تاریخ جهان را کنترل می‌کنند یا به دنبال فرا دستی هستند، قدمتی به اندازه عمر خود صهیونیسم دارد.[نیازمند منبع]

پر انتشارترین این تئوری‌های توطئه، پروتکل بزرگان صهیون بود که سندی جعلی بود[۱۲] که مقصود از نگارش آن، ترسیم یهودیان به عنوان توطئه‌گران در سطح جهانی بوده است.[۱۳] این کتاب در ۲۴ فصل یا پروتکل- که ادعا می‌شد که خلاصه مذاکرات ملاقات‌های «رهبران یهودی» است، به «نقشه‌های پنهانی» یهودیان برای حکومت بر جهان از طریق دخل و تصرف در اقتصاد، کنترل رسانه‌های همگانی و دامن زدن به اختلافات مذهبی پرداخته است. پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، مهاجران ضد بلشویک «پروتکل» را به غرب آوردند. بلافاصله پس از آن، نسخه‌های آن در سراسر اروپا، ایالات متحده، آمریکای جنوبی و ژاپن توزیع شد.[۱۴] ترجمه عربی آن نیز، نخستین‌بار در سال ۱۹۲۰ منتشر شد.[۱۵]

جستارهای وابسته

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ Mor, Shany (Summer 2019). "On Three Anti-Zionisms". Israel Studies. 24 (2): 206+. doi:10.2979/israelstudies.24.2.16.
  2. ↑ Cotler, Irwin (November 2002). "Human Rights and the New Anti-Jewishness: Sounding the Alarm" (PDF). The Jewish People Policy Planning Institute. Retrieved 18 February 2011. "In its most benign form (if it can be called benign), [the new anti-Jewishness] finds particular expression in the singling out of Israel and the Jewish people for differential and discriminatory treatment in the international arena – where United Nations human rights bodies are used as the mask or protective cover for this anti-Jewishness (e.g. The 2001 World Conference Against Racism in Durban)." "All that has happened is that [antisemitism] has moved from discrimination against Jews as individuals – a classical antisemitism for which there are indices of measurement (e.g. discrimination against Jews in education, housing or employment) – to discrimination against Jews as [a] people – a new antisemitism – for which one has yet to develop indices of measurement." "In other words, if classical antisemitism was anchored in discrimination against the Jewish religion, the new anti-Jewishness is anchored in discrimination against the Jews as a people – and the embodiment of that expression in Israel." "Israel and the Jewish people have been singled out for differential and discriminatory treatment in the international arena – and worst of all – singled out for destruction."
  3. ↑ Shaul Magid, “In Search of a Critical Voice in the Jewish Diaspora: Homelessness and Home in Edward Said and Shalom Noah Barzofsky’s Netivot Shalom,” Jewish Social Studies: History, Culture, Society n.s. 12, no. 3 (Spring/Summer 2006), p.196
  4. ↑ Jews Against Zionism website Retrieved on 2008-06-04. http://www.jewsagainstzionism.com/
  5. ↑ «Sumoud:: A Political Prisoner Solidarity Group». بایگانی‌شده از اصلی در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۹.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. ↑ Neusner, Jacob (1999). Comparing Religions Through Law: Judaism and Islam. Routledge. ISBN 0-415-19487-3. p. 201
  7. ↑ Merkley, Paul Charles (2001). Christian Attitudes Towards the State of Israel. McGill-Queen's Press. ISBN 0-7735-2188-7. p.122
  8. ↑ Akbarzadeh, Shahram (2005). Islam And the West: Reflections from Australia. UNSW Press. ISBN 0-86840-679-1. p. 4
  9. ↑ "People Who Mattered: Mahmoud Ahmadinejad". Time. December 16, 2006. Retrieved April 25, 2010. http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1570714,00.html بایگانی‌شده در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine
  10. ↑ la condamnation de l'idéologie sioniste par l’Église catholique - Paperblog[پیوند مرده]
  11. ↑ http://gainesjunction.tamu.edu/issues بایگانی‌شده در ۱ ژانویه ۲۰۰۹ توسط Wayback Machine /vol4num1/dhadley/
  12. ↑ Anti-Semitic "Protocols of Zion" Endure, Despite Debunking, National Geographic
  13. ↑ «The Protocols of Zion - Chapter 5». بایگانی‌شده از اصلی در ۸ فوریه ۲۰۰۹. دریافت‌شده در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  14. ↑ An Appraisal of the "Protocols of Zion", John S. Curtiss (New York: Columbia University Press, 1942).
  15. ↑ Lewis, ‎Bernard (1986), Semites and Anti-Semites: An Inquiry into Conflict and Prejudice (in English) (First ed.), W. W. Norton & Co., ISBN 0-393-02314-1{{یادکرد}}: نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]