ابوالحسن ماوردی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ابوالحسن ماوردی (۳۶۴ تا ۴۵۰ ه‍.ق / ۹۷۴ تا ۱۰۵۷ میلادی) فقیه اهل سنت در دوره آل بویه و اوایل سلجوقیان بود و در بغداد می‌زیست. وی ارتباط نزدیکی با خلافت عباسی داشت و آثار مهمی در تبیین فقه اهل سنت و بخصوص فقه سیاسی خلافت نگاشت که مهمترین آن الاحکام السلطانیه می‌باشد. ماوردی می‌کوشد از مشروعیت خلافت عباسی دفاع کند و چارچوب حقوقی آن را در شرایط سیاسی زمانه خود تدوین کند.[۱]

منابع[ویرایش]