شرک (دین)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

در اسلام شرک در برابر توحید قرار دارد و مفهوم آن اعتقاد داشتن به چندخدایی (وجود چند خدا) یا فرض نمودن شریک برای خداست. شِرک واژه‌ای عربی است و به معنی شریک بودن است. شرک تنها گناه نابخشودنی در قرآن عنوان شده‌است:

«الله شرک به خود را نمی‌بخشد و گناهان دیگر جز آن را برای هرکه بخواهد می‌آمرزد. آنکه برای الله شریکی قرار می‌دهد گناه بسیار عظیمی مرتکب شده‌است.» (۴:۴۸)[۱]

برای شناخت درست شرک و شرک ورزیدن، رجوع به قرآن و آیات موجود پیرامون آن راهگشا خواهد بود. در زیر آیاتی به عنوان نمونه درج می‌شوند:

شرک در قرآن

کسانیکه علاوه بر اللّه اشخاص یا اشیاء دیگری را نیز سهیم در خلقت می‌دانند یا برای خداوند همسر، فرزند یا شریک قائلند. مانند برخی از مسیحیان، یهودیان و زرتشتیان (مجوسان) که هر یک به ترتیب، مسیح یا عزیر را فرزند خدا دانسته یا شر و خیر را در مقابل هم، دو خالق جهان می‌دانند و همچنین مشرکان زمان محمد.[۲]

شرک در جمهوری اسلامی

محمدتقی مصباح یزدی، مخالفت با ولایت فقیه و خامنه‌ای را شرک می‌پنداشت.[۳]

منابع

  1. ترجمه آیات به فارسی http://www.bazkhani.com/archives/880/ بایگانی‌شده در ۶ ژانویه ۲۰۱۱ توسط Wayback Machine
  2. 105انبیاو 12لقمان و51و116نساء
  3. «مصباح یزدی، روحانی تندرو درگذشت». رادیو فردا.

پیوند به بیرون

جستارهای وابسته