قاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قاری، واژه‌ای عربی است به معنای خواننده، و به کسی گفته می‌شود که قرآن را با آهنگی موزون و با رعایت قواعد تجوید می‌خواند. یک قاری، لازم نیست که حافظ قرآن باشد.

قاریان قرآن در اکثر کشورهای اسلامی وجود دارند کشورهای مصر و ایران و عربستان و مالزی و کویت از جمله کشورهایی هستند که دارای بیشترین قاری می باشند

شخصی که می خواهد قرائت قرآن را شروع کند می تواند از جلسات قرآن، کار خود را شروع کند. در ابتدا باید روان خوانی قرآن را تمرین کند تا حدی که بتواند بدون اشکال و توقف قرآن را بخواند سپس باید در کنار روان خوانی برای ترتیل نیز تمرین کند، در اینجا و بعد از تمرین ترتیل شخص متوجه میزان استعداد خود در این زمینه می گردد. اگر استعداد خود را در این زمینه خوب دید می تواند در ادامه از اساتید بزرگ و دارای سبک تقلید نماید. در این زمان شخص با دستگاه های قرائت قرآن که: رست، بیات، نهاوند، صبا، سه گاه، چهارگاه، عجم هستند آشنا می شود.

قاریان معروف در قدیم دارای سبک مختص به خود بودند، از جمله قاریان داری سبک می توان: - مصطفی اسماعیل - شحات انور - عبدالباسط محمد عبد الصمد - حسان - طوخی را نام برد.