حافظ (قرآن)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

حافظ به معنی محافظت کننده، لفظی است که مسلمانان به کسی که کل قرآن را حفظ کند می‌گویند.

اورنگ زیب حافظ قرآن بود.

محمد پیغمبر اسلام در قرن ششم میلادی می‌زیست، در عربستان جایی که شمار اندکی از مردم باسواد بودند. عرب‌ها تاریخ، نسب نامه‌ها و شعرهای خود را تنها از راه حافظه حفظ می‌کردند. بنابراین سنت، وقتی محمد سوره‌هایی که بعدتر تحت عنوان قرآن جمع‌آوری شدند را اعلام می‌کرد، پیروانش به‌طور طبیعی آن کلمات را از راه به خاطر سپردن حفظ می‌کردند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]