معماری ایران باستان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

معماری تمدن های اولیه در ایران

بر اساس کاوش ها و بررسی های باستان شناسی، سابقه معماری ایران به حدود هزاره هفتم قبل از میلاد می رسد. معماری ایران دارای ویژگی های است که در قیاس با معماری سایر کشورهای جهان، ارزشی مخصوص به خود دارد؛ ویژگی هایی همچون؛ طراحی متناسب، محاسبات دقیق، ستون های بلند و گوناگون که هر کدام در عین سادگی، معرف شکوه معماری ایران است.

اولین سکونت گاه های بشری در ایران عبارتند از:

تپه گنج دره - ده کیلومتری شهرستان هرسین(کرمانشاه)-هزاره هشتم

تپه زاغه - منطقه تپه زاغه در دشت قزوین - اواخر هزاره هفتم ق. م