ابلق (معماری)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
دیوارهای کاخ اعظم

ابلق (از زبان عربی به معنای واقعی کلمه "پیسه'[۱]) یک سبک معماری مربوط به متناوب یا نوسان ردیف‌های سنگی متشکل از سنگ‌های تیره و روشن است.[۲][۳] سوابق تاریخی نشان می‌دهند که آغاز استفادهٔ این چنین از مصالح به جنوب سوریه بر می‌گردد. امروزه ابلق به عنوان ناشنه ای از معماری عربی شناخته می‌شود به خصوص دربارهی تزئیناتی عربی-اسلامی در معماری.[۴] اولین استفاده ثبت شده از واژه ابلق مربوط به تعمیرات مسجد بزرگ دمشق در ۱۱۰۹ است، اما این روش به خودی خود بسیار قبل از آن هم استفاده می‌شده‌است.[۵]

منابع[ویرایش]

  1. Islamic Art and Architecture, p. 146
  2. Rabbat, Nasser O. "10- The Emergence of the Citadel as Royal Residence:". Aga Khan program for Islamic architecture. Massachusetts Institute of Technology School of Architecture. Retrieved January 28, 2012.
  3. Dictionary of Islamic Architecture, p. 1
  4. Vermeulen, Urbain; De Smet, D.; van Steenbergen, J. Egypt and Syria in the Fatimid, Ayyubid and Mamluk eras. 3. p. 288. Archived from the original on February 15, 2017. Retrieved January 28, 2012.
  5. "Architecture". Retrieved November 22, 2014.

کتابشناسی[ویرایش]

برای مطالعهٔ بیشتر[ویرایش]

  • Rabbat, Nasser O. (1995). "The citadel of Cairo: a new interpretation of royal Mamluk architecture". 14. E.J. Brill. ISBN 90-04-10124-1.