بادخان چندسویه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بادخان‌های چند-سویه را معمولاً به گونه ای طراحی می کردند که دارای دو یا چند کانال عمودی باشد، کانال ها از این مزیت افزوده برخوردار بودند: باعث بروز پدیده مکش در طرف باد- پشت برج می شدند و در یک طرف بادخان را قادر به مکیدن هوا می کردند و در همین زمان در طرف دیگر به عنوان سیستم مکش و خروجی عمل می کنند. فضای گشودگی های ورودی و خروجی بادخان، 5%-3% فضای کف را شکل می دهد.

قرن هاست که از بادخان در اقلیم های گرم و خشک خاورمیانه استفاده می کنند.از گذشته، این برج های تهویه ی طبیعی برای خنک کردن درون ساختمان متکی به بادهای خارجی بوده، معمولاً به وسایلی برای خنک کردن هوای تازه تجهیز می شوند. در اقلیم گرم و خشک خاورمیانه، هوایی که وارد بادخان می شود از رطوبت پایینی برخوردار است. اگر حوضچه خاکی بدون شیشه و سرشار از آب یا لباس و زغال خیسی در ورودی هوا قرار گیرد، هوای تازه، به هنگام تبخیر آب، خنک می شود.[۱][۲]

طرح بادخان به ویژگی های باد منطقه وابسته است. اگر جهت های باد کمابیش قابل پیش بینی باشند، می توان بادخان را یک- سویه طراحی کرد. چنانچه جهت های باد آشفته باشند،بادخان را چند- سویه طراحی می کنیم. بادخان های چند-سویه را معمولاً به گونه ای طراحی می کردند که دارای دو یا چند کانال عمودی باشد، کانال ها از این مزیت افزوده برخوردار بودند: باعث بروز پدیده مکش در طرف باد- پشت برج می شدند و در یک طرف بادخان را قادر به مکیدن هوا می کردند و در همین زمان در طرف دیگر به عنوان سیستم مکش و خروجی عمل می کنند. فضای گشودگی های ورودی و خروجی بادخان، 5%-3% فضای کف را شکل می دهد.[۱][۲]

وقتی هیچگونه بادی در کار نیست، هر گونه بادخان به عنوان دستگاه تهویه عمل می کند زیرا فرایند حرکت هوا بر عکس اثر مکیدن است. فشار هوای بیرونی کمتر از فشار هوای درون ساختمان است، در نتیجه هوای گرم درونی، به وسیله اثر دودکشی، به بیرون برج کشیده می شود. با وجود این، اثر دودکشی به تنهایی کمتر از اثر باد کاراست.سکون کامل باد نادر است و معمولاً دو اثر در هم می آمیزند.[۱][۲]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ بتل مككارتي؛ ترجمه‌ي محمد احمدي‌نژاد، بادخان (ملاحضات کالبدی باد در ساختمان)، اصفهان،نشر خاک 1381
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ هالگر کوخ،نیلسن، ترجمه‌ي محمد احمدي‌نژاد،تهویه طبیعی،زمستان 1385