معماری نئوکلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کلیسا سنت کازیمیر

معماری نئوکلاسیک ون حدوداً از نیمه دوم قرن هجدهم تا نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی در اروپا رواج داشت. در سبک معماری نوکلاسیسیسم (Neoclassical) در خالص‌ترین شکل از عصر کلاسیک، اصول ویتروویوس و معمار ایتالیایی آندرا پالادیو الهام گرفته شده‌است. در معماری نئوکلاسیک تأثیر بر دیوار است و برای هر کدام از قسمت‌های مختلف شخصیت جداگانه‌ای در نظر می‌گیرد. این سبک هم در جزئیاتش به عنوان واکنشی در برابر تزئینات سبک روکوکو و هم در فرمول معماری‌اش به عنوان نتیجه سنتی‌سازی ویژگی‌های باروک پسین تجلی می‌یابد. امروزه معماری نئوکلاسیک در بناهای معاصر به عنوان معماری کلاسیک جدید شناخته می‌شود.[۱]

اولین سبک معماری غربی در زمان سلطنت ناصرالدین شاه، به سبب سفرهای مکرر وی به فرنگ ، در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی به عنوان نمادی از تجدد گرایی وارد ایران شد و معماری ایران را تحت تأثیر خود قرار داد.[۲]

تاریخچه[ویرایش]

جنبشی که از نظر تاریخی به عنوان نئوکلاسیسیسم تعریف می شود مختص یک دوره تاریخی است. معماری کلاسیک، سنتی قدیمی که امروزه نیز ادامه دارد، از این تلاش محدود برای مطالعه "علمی" یونان و روم متمایز است. معماری نئوکلاسیک وجود دارد، سبک و لحظه ای خاص در اواخر قرن 18 و اوایل قرن 19 که به طور خاص با روشنگری، تجربه گرایی و مطالعه مکان ها توسط باستان شناسان اولیه همراه بود. [۳] معماری کلاسیک پس از حدود سال 1840 باید به عنوان یکی از سری سبک های "احیا" مانند یونانی، رنسانس یا ایتالیایی طبقه بندی شود. مورخان قرن نوزدهم این موضوع را از دهه 1970 به روشنی بیان کرده اند. باید دید که معماری کلاسیک در طول قرن بیستم چیزی فراتر از یک تجدید حیات است، اما در عوض بازگشت به سبکی است که تصور می شود با ظهور مدرنیسم ناپدید شده است، اما واقعاً مثل همیشه حیاتی است.

پالادیانیسم[ویرایش]

بازگشت به فرم های معماری کلاسیک به عنوان واکنش به سبک روکوکو را می توان در برخی از معماری های اروپایی اوایل قرن هجدهم، که به وضوح در معماری پالادیان گرجستان بریتانیا و ایرلند نشان داده شده است ، تشخیص داد. این نام به طراحی های معمار ونیزی قرن شانزدهم آندره پالادیو اشاره دارد. سبک باروک هرگز مطابق سلیقه انگلیسی نبوده است. چهار کتاب تأثیرگذار در سه ماهه اول قرن هجدهم منتشر شد که سادگی و خلوص معماری کلاسیک را برجسته می کند: Vitruvius Britannicus توسط Colen Campbell (1715) ، Palladio's I quattro libri dell'architettura (چهار کتاب معماری ، 1715) ، De re aedificatoria توسط لئون باتیستا آلبرتی (1726) و طرح های اینیگو جونز ... با برخی از طرح های اضافی (1727). مشهورترین آن Vitruvius Britannicus چهار جلدی از كولن كمبل بود. این کتاب حاوی چاپ های معماری از بناهای معروف انگلیس بود که از معماران بزرگ از ویتروویوس گرفته تا پالادیو الهام گرفته شده بود. در ابتدا این کتاب عمدتاً شامل آثار اینیگو جونز بود ، اما در جلدهای بعدی حاوی نقشه ها و نقشه هایی از کمپبل و دیگر معماران قرن 18 بود. معماری پالادیان در انگلیس در قرن هجدهم کاملاً تثبیت شد. در خط مقدم مکتب جدید طراحی "ارل معمار" اشرافی ، ریچارد بویل ، سومین ارل از برلینگتون بود. در سال 1729 ، وی و ویلیام کنت ، خانه Chiswick را طراحی کردند. این خانه برداشتی دوباره از ویلا کاپرا پالادیو "La Rotonda" بود ، اما از عناصر و تزئینات قرن شانزدهم تمیز شد. این کمبود شدید تزئینات از ویژگیهای Palladianism بود. در سال 1734 ، ویلیام کنت و لرد برلینگتون با تالار هولکام در نورفولک یکی از بهترین نمونه های معماری پالادیان در انگلیس را طراحی کردند. بلوک اصلی این خانه دستورات پالادیو را کاملاً دقیق دنبال می کرد ، اما از نظر اهمیت ، بالهای پالادیو که اغلب جدا و منفصل بودند ، ارتقا می یافتند. همچنین این رگ کلاسیک در معماری متاخر باروک در پاریس ، مانند ستون لوور ، به میزان کمتری قابل تشخیص بود. این جابجایی حتی در رم در نمای طراحی شده برای Archbasilica از سنت جان لاتران قابل مشاهده بود.

نئوکلاسیسیسم[ویرایش]

در اواسط قرن هجدهم، جنبش گسترش یافت تا دامنه وسیعی از تأثیرات کلاسیک را شامل شود، از جمله تأثیرات یونان باستان. مرکز اولیه نئوکلاسیسیسم ایتالیا، به ویژه ناپل، بود. جایی که در دهه 1730 معماران دربار مانند لوئیجی وانویتلی و فردیناندو فوگا در حال بازیابی فرم های کلاسیک، پالادیان و منیریست در معماری باروک خود بودند. به دنبال هدایت آنها، جیووانی آنتونیو مدرانو شروع به ساخت اولین سازه های واقعاً نئوکلاسیک در ایتالیا در دهه 1730 کرد. در همان دوره، الساندرو پمپی نئوکلاسیسیسم را به جمهوری ونیز وارد کرد و یکی از اولین لاپیداریوم های اروپا را در ورونا، به سبک دوریک (1738) ساخت. در همان دوره، عناصر نئوکلاسیک توسط معمار Jean Nicolas Jadot de Ville-Issey، معمار دربار فرانسیس استفان لورین، به توسکانی وارد شدند. با هدایت جادوت، یک سبک نئوکلاسیک بدیع توسط گاسپار پائولتی توسعه یافت و فلورانس را به مهمترین مرکز نئوکلاسیسیسم در شبه جزیره تبدیل کرد. در نیمه دوم قرن، نئوکلاسیسیسم در تورین، میلان (جوزپه پیرمارینی) و تریسته (ماتئو پرتش) نیز شکوفا شد. در دو شهر اخیر ، درست مانند توسکانی، سبک نئوکلاسیک هوشیار با اصلاح طلبی سلطنت های روشنفکر حاکم هابسبورگ مرتبط بود. تغییر به سمت معماری نئوکلاسیک به طور متعارف مربوط به دهه 1750 است. ابتدا در انگلستان و فرانسه نفوذ یافت. در انگلستان، کاوش های سر ویلیام همیلتون در پمپئی و مکانهای دیگر، تأثیر تور بزرگ و کارهای ویلیام چمبرز و رابرت آدام، از این نظر محوری بود. در فرانسه این جنبش توسط نسلی از دانشجویان هنر فرانسوی که در روم آموزش دیده بودند، پیش رفت و تحت تأثیر نوشته های یوهان یواخیم وینکلمن قرار گرفت. این سبک همچنین توسط محافل مترقی سایر کشورها مانند سوئد و روسیه پذیرفته شد. نمونه ای از معماری نئوکلاسیک بین المللی در ساختمانهای کارل فردریش شینکل، به ویژه موزه آلتس در برلین، بانک سر جان سوان انگلیس در لندن و کاخ سفید و پایتخت تازه ساخته شده در واشنگتن دی سی جمهوری نوپای آمریکایی مثال زد. سبک بین المللی بود. کلیسای بالتیمور که توسط بنجامین هنری لاتروب در سال 1806 طراحی شد، یکی از بهترین نمونه های معماری نئوکلاسیک در جهان به حساب می آید. موج دوم نئوکلاسیک شدیدتر، با مطالعه بیشتر و آگاهانه تر باستان شناسی، با اوج امپراتوری اول فرانسه همراه است. در فرانسه مرحله اول نئوکلاسیسیسم به سبک لوئی شانزدهم و مرحله دوم در سبک هایی به نام Directoire و Empire بیان شد. طرفداران اصلی آن پرسیه و فونتین بودند، معماران دربار که در زمینه دکوراسیون داخلی تخصص داشتند. [۴] در هنرهای تزئینی نئوکلاسیسیسم در مبلمان فرانسوی به سبک امپراتوری مثال زدنی است. مبلمان انگلیسی چیپندیل، جورج هپل وایت و رابرت آدام، نقش برجسته های ودگود و گلدان های "بازالت سیاه" و مبلمان بیدرمایر اتریش. معمار اسکاتلندی چارلز کامرون فضای داخلی عالی ایتالیایی را برای کاترین دوم بزرگ متولد آلمان در سن پترزبورگ ایجاد کرد.[۵]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ترجمه از ویکی‌پدیا انگلیسی، مقاله معماری نئوکلاسیک
  2. رضایی نبیی، بررسی نفوذ معماری نئوکلاسیک اروپا در معماری معاصر ایران در پایگاه حکومتی اصفهان دوره ناصری
  3. "Neoclassical architecture". Wikipedia. 2020-11-22.
  4. "Neoclassical architecture". Wikipedia. 2020-11-22.
  5. "Neoclassical architecture". Wikipedia. 2020-11-22.
  • Andrew Skurman, "Contemporary Classical: The Architecture of Andrew Skurman", Princeton Architectural Press, 2012
  • Elizabeth Meredith Dowling, "New Classicism", Rizzoli, 2004
  • Jean-Francois Gabriel, "Classical Architecture for the Twenty-first Century", Norton, 2004
  • Hakan Groth. Neoclassicism in the North
  • Hugh Honour, Neoclassicism
  • David Irwin, Neoclassicism (in series Art and Ideas) (Phaidon, paperback 1997)
  • Stanislaw Lorentz. Neoclassicism in Poland (Series History of art in Poland)
  • Thomas McCormick, 1991. Charles-Louis Clérisseau and the Genesis of Neoclassicism (Architectural History Foundation)
  • Mario Praz. On Neoclassicism