معماری نئوکلاسیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

معماری نئوکلاسیک حدوداً از نیمه دوم قرن هجدهم تا نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی در اروپا رواج داشت در سبک معماری نوکلاسیسیسم در خالص‌ترین شکل از عصر کلاسیک، اصول ویتروویوسی و معمار ایتالیایی آندریا پالادیو الهام گرفته شده است. در معماری نئوکلاسیک تأثیر بر دیوار است و برای هر کدام از قسمت‌های مختلف شخصیت جداگانه‌ای در نظر می‌گیرد. این سبک هم در جزییاتش به عنوان واکنشی در برابر تزیینات سبک روکوکو و هم در فرمول معماریش به عنوان نتیجه سنتی سازی ویژگی‌های باروک پسین تجلی می‌یابد. امروزه معماری نئو کلاسیک در بناهای معاصر به عنوان معماری کلاسیک جدید شناخته می‌شود.[۱] اولین سبک معماری غربی در زمان سلطنت ناصرالدین شاه به سبب سفرهای مکرر وی به فرنگ در نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی به عنوان نمادی از تجدد وارد ایران شد و معماری ایران را تحت تاثیر خود قرار داد.[۲]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ترجمه از ویکی‌پدیا انگلیسی، مقاله معماری نئوکلاسیک
  2. رضایی نبیی، بررسی نفوذ معماری نئوکلاسیک اروپا در معماری معاصر ایران در پایگاه حکومتی تهران دوره ناصری
  • Andrew Skurman, "Contemporary Classical: The Architecture of Andrew Skurman", Princeton Architectural Press, 2012
  • Elizabeth Meredith Dowling, "New Classicism", Rizzoli, 2004
  • Jean-Francois Gabriel, "Classical Architecture for the Twenty-first Century", Norton, 2004
  • Hakan Groth. Neoclassicism in the North
  • Hugh Honour, Neoclassicism
  • David Irwin, Neoclassicism (in series Art and Ideas) (Phaidon, paperback 1997)
  • Stanislaw Lorentz. Neoclassicism in Poland (Series History of art in Poland)
  • Thomas McCormick, 1991. Charles-Louis Clérisseau and the Genesis of Neoclassicism (Architectural History Foundation)
  • Mario Praz. On Neoclassicism