خط سینی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نمونهٔ خط سینی

خط سینی یا صینی به نوعی از خوشنویسی اسلامی که در چین مرسوم است گفته می‌شود. گاهی نیز «خوشنویسی چینی-اسلامی» گفته می‌شود که منظور تغییر در ضخامت و باریکی خط است. این خط معمولاً در مساجد شرق چین به‌کار می‌رود. از معروف‌ترین خوشنویسان این خط، نور دین می گوانگ‌جیانگ است.

ویژگی‌ها[ویرایش]

Nastaliq-proportions.jpg
خوشنویسی
اسلام در چین
中国伊斯兰教
Niujie Mosques02.jpg
مسجدها
مسجد جامع شی‌آن · مسجد هواشنگ · مسجد نیوجی · مسجد عیدگاه کاشغر
فرهنگ و هنر
خط صینی · آشپزی چینی اسلامی
شخصیت‌ها
چنگ هه · یوسف‌ما دشین · لیو شی · حاجی نور

در این خط، معمولاً واژگان به‌صورت خمیده و گرد با جریان نوشته می‌شوند و کلفتی و نازکی را برای زیباتر کردن آنها به‌کار می‌برند. از این خوشنویسی در نوشتن نام مساجد در ورودی اصلی مساجد استفاده می‌کنند. برای نحوهٔ نوشتن و ویژگی‌های آن تاکنون ساختاری رسمی بیان نشده‌است. می‌توان آغاز شکل‌گیری آن را به دوره‌هایی نسبت داد که خط ثلث به‌دست ایلخانان مغول در ایران و آسیای مرکزی استفاده می‌شد (قرن چهاردهم میلادی).[۱]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «خوشنویسی اسلامی در چین». The Australian National University. China Heritage Newsletter، ۵ مارس ۲۰۰۶. بازبینی‌شده در ۳ بهمن ۱۳۹۱. 

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Sini_(script)». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳ بهمن ۱۳۹۱.

پیوند به بیرون[ویرایش]