الوهیت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
Krishnaup
Skanda
Beaker
Orisha
Ares
Itzamna e Ixchel
Jesus Christ
Janus
Kami
مثالهایی از صور مختلف الوهیت در فرهنگهای مختلف، از بالا: هندوئیسم, آئین بودایی, اینکا یوربا, یونانی، مایا, مسیحیت, رومی، شینتو

الوهیت یا خدا موجودی فراطبیعی است که الهی یا مقدس انگاشته می شود. دیکشنری آکسفورد الوهیت را ایزد یا ایزدبانو (در مذاهب چند خدایی) و یا هر آنچه که به عنوان امری الهی مورد احترام است. ایزدبانو خدایی مونث است. سی اسکات لیتلتون الوهیت را چنین توصیف کرده است: "وجودی با قدرتهایی فراتر از انسانهای عادی که بطور مثبت یا منفی با انسانها در تماس است به گونه ای که آنها را به سطوح جدیدی از هشیاری، ورای مشغله های زمینی زندگی عادی می‌برد."[۱][۲]

الوهيّت، صفت آغازين يا ماهيت کنه ذات الهى است. اين اصطلاح نزد صوفيه، اسم مرتبه ‏ايست که جامع تمام مراتب اسماء و صفات است. به عبارت ديگر اسم تمام حقايق است که آنها را در مراتب خود حفظ مى‏ کند. اگر لفظ الوهيت به چيزى اضافه شود به الهى بودن آن، دلالت مى‏ کند. مثلا مى ‏گوييم: الوهيّت جمال، الوهيّت حب و الوهيّت مال. [۳]

پانویس[ویرایش]

  1. O'Brien, Jodi (2009). Encyclopedia of Gender and Society (به انگلیسی). Los Angeles: Sage. p. 191. ISBN 978-1-4129-0916-7. Retrieved 28 June 2017.
  2. Stevenson, Angus (2010). Oxford Dictionary of English (به انگلیسی) (3rd ed.). New York: Oxford University Press. p. 461. ISBN 978-0-19-957112-3. Retrieved 28 June 2017.
  3. جمیل صلیبا- منوچهر صانعی دره بیدی، فرهنگ فلسفی، 1جلد، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ه‍. ش.