باپتیست

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو


ورودی کلیسای باپتیست در سن هلیه

باپتیست یا تعمیددهنده نام شاخه‌ای از مسیحیت است که به پیروان آن تعمیدیون گفته می‌شود. این شاخه‌ از اصلی‌ترین مدافعان جدایی دین از سیاست است. شاخه‌ باپتیست در نوع خود منحصربه‌فرد است زیرا در عین اجماع بر سر اجماع نظر نمایندگان، کلیساهای محلی خودمختار نیز هستند و در ضمن هیچ گونه سلسله مراتب مذهبی در بین آنان وجود ندارد.

وجه بنیادین و اصلی کلیسای باپتیست این است که تعمید نوزادان یا خردسالان نزد آنها مطلقاً مورد پذیرش نیست و فرد تعمید گیرنده باید به هنگام رسیدن به بلوغ فکری و نیل به ایمانی شخصی به مسیح، غسل تعمید بگیرد. به همین دلیل است که پیروان این مذهب را ”باپتیست“ یعنی تعمیدیون نامیدند.[۱] تعمیدیون در آغاز پیرو نظریه آرمینیوس بودند، نظریه‌ای که نگرش ژان کالون را در خصوص پیش گزیدگی دوگانه برای نجات و محکومیت را رد کردند و بر آزادی اراده انسان در انتخاب نجات یا هلاکت پای می ورزید. اما پس از گذر زمان گروه‌های باپتیست نیز دیدگاه‌های کالونی را پذیرفتند

پیروان باپتسیت معتقدند بدون واسطه می‌توان با خداوند سخن گفت و مخالف استعمال تنباکو و الکل هستند.در آئین پروتستان این کلیسا به همراه کلیساهای لوتری ، پرزبیتری ، انگلیکن ، و متودیست با عنوان کلیساهای جریان اصلی یا کلیساهای نهادینه معروف هستند.

منابع[ویرایش]

  1. فرقه‌های مسیحیت، آرمان رشدی- فصل ششم، صفحه 28