هنوتئیسم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

هنوتئیسم (به یونانی: ἓν θεός)(به انگلیسی: Henotheism)، واژه‌ای است که نخستین بار در قرن نوزده ام توسط فریدریش شلینگ، برای اشاره به پرستش یک خدا در میان مجموعه ای از خدایان به کار گرفته شد. نمونه‌های آن در یونان باستان، هندوستان و حتی در آیین زرتشتی دیده می‌شود. ماکس مولر در مطالعات خود استفاده گسترده‌تری از این عبارت نمود. از نظر لغوی هنوتئیسم از دو واژه «هنو» به معنی «یک» و «تئیسم» به معنی «دین داری» یا «خداباوری» تشکیل شده‌است.[۱][۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. Müller, Max. (1878) Lectures on the Origin and Growth of Religion: As Illustrated by the Religions of India. London:Longmans, Green and Co
  2. Charles Taliaferro; Victoria S. Harrison; Stewart Goetz (2012). The Routledge Companion to Theism. Routledge. pp. 78–79

پیوند به بیرون[ویرایش]