زندگی پس از مرگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

زندگی پس از مرگ مفهومی است که می‌گوید بعد از مرگ کالبد فیزیکی، بخش جوهری هویت یک فرد یا رشته هشیاریش (Stream of consciousness) همچنان به بروز خود ادامه می‌دهد. زندگی پس از مرگ اعتقادی است که بیشتر ادیان از جمله ادیان ابراهیمی به آن ایمان دارند. برای بیان بهتر این موضوع به این مثال توجه کنید:

شما در حال حاضر یک فرد زنده هستید اما فکر کنید که مرده اید بعد چه اتفاقی می افتد؟ تصور کنید که در یک اتاق سیاه هستید هیچ حرکتی به جزء نگاه کردن به این اتاق سیاه نمی توانید انجام دهید. شما همیشه در این اتاق هستید وخواهید بود . خب مجددا این اتاق را تصور کنید اما با تقاوت اینکه اینبار چشم هایتان را ببندید بدانید که به معنای واقعی همیشه در این اتاق خواهید بود و هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت از این اتاق بیرون نخواهید. آمد بدون گرسنه شدن ویا هیچ حس دیگری ، در اینجا خواهید بود. این زندگی مانند زندگی قبلی به پایان نمی رسد هرگز به پایان نمی رسد و تا زمانِ بی پایانی در این اتاق سیاه زندگی می کنید. اگر منظورم را درست رسانده باشم و شما هم با دقت آن را در ذهنتان مجسم کرده باشید حتما حسی در درونتان فریاد می زند.

زندگی پس از مرگ[ویرایش]

اسلام[ویرایش]

معاد واژهٔ عربی ست، به معنای رستاخیز یا دوباره برخاستن (پس از مرگ). باور به رستاخیز (معاد) یکی از اصول دین اسلام است. معاد هم روحانی و هم جسمانی است. معاد یکی از اصول دین اسلام و یکی از مهم‌ترین آن‌هاست. به شکلی که در قرآن(کتاب مقدس اسلام) بعد از ایمان به خدا به چیزی به اندازهٔ معاد پرداخته نشده‌است. معاد در اسلام در دو بخش برزخ و آخرت بیان شده‌است. برزخ به دنیای میان دنیا و اخرت گفته می‌شود.طبق عقاید اسلام در این مرحله روح انسان به شکل کامل از بدن گرفته می‌شود. انسان در این مرحله کمی از جزای اعمال دنیایی اش را می‌بیند و این پدیده به شکل صورت واقعی اعمال است . زیرا در عقاید اسلام هر عملی که انسان مرتکب می‌شود در روح او هک می‌شود و در صورتی که اعمال او با توبه از روحش محو نگشته باشد می‌تواند این عمل حک شده در برزخ به شکل شخصی بر وی وارد می‌شود و می‌تواند اعمال خود را مشاهده کند.

مصر باستان[ویرایش]

نگاره‌ای در کتاب مردگان از جنس پاپیروس، که نشان می‌دهد قلب یک مرده را روی یک کفه ترازو می‌گذارند و در کفه دیگر ترازو پر ماعت را قرار می‌دهند؛ اگر قلب از پر سبک‌تر باشد مرده به بهشت می‌رود و اگر مرده گناهکار باشد قلب از پر سنگینتر می‌شود و آموت وی را می‌بلعد.

برای نخستین بار در دوران پادشاهی نوین مصر مصریان (حدود ۱۵۵۰ پیش از میلاد) از این متون استفاده شد و تا ۵۰ پیش از میلاد ادامه داشت. با توجه به این که مصریان باستان به زندگی پس از مرگ باور داشتند، نسخ مصوری از دست‌نوشتهها را، همراه با سایر وسایل مورد مصرف روزانه در کنار فرد درگذشته به خاک می‌سپردند تا در زندگی پسین و ضمن استفاده از دیگر وسایل، کتاب‌های مصوری را نیز برای مطالعه در اختیار داشته باشند. این دست‌نوشته‌های نگاره‌دار مصری امروزه به نام کتاب مردگان نیز، یاد می‌شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]