زبان‌های آلتایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آلتایی
پراکندگی جغرافیایی: شمال آسیا، آسیای مرکزی، آسیای غربی، و اروپای شرقی
خانواده زبان: زبان‌های آلتایی
تقسیمات:
Lenguas altaicas.png
     Turkic languages

     Mongolic languages      Tungusic languages      Koreanic languages(occasionally included)      Japonic languages(sometimes included)

     Ainu language(rarely included)
زبانهای ترکی، مغولی و تونگوزیایی در زیر شاخه زبان آلتایی قرار دارند.

زبانهای آلتایی یک خانواده زبانی پیشنهادی (یعنی به صورت فرضیه)(شامل زبانهای ترکی، مغولی، تونگوزی) می‌باشد.[۱]

زبانهای این خانواده را که در اوراسیا رواج دارند، به سه شاخه ترکی، مغولی و تونگوزی تقسیم می‌کنند:

۱-ترکی: شامل زبانهای اویغوری قدیم و جدید، تاتاری، ترکمانی، قرقیزی، ازبکی، یاکندی (یاقوتی)، جغتایی، ترکی آذربایجانی و ترکی عثمانی (آناتولیایی) است.

ترکی عثمانی در بین تمام زبانهای این شاخه گسترش وسیع ادبی یافته و تعداد بسیاری از لغات عربی و فارسی وارد این زبان شده است.

همچون Beyaz (بیاض = سفید)، Garip (غریب)، Mutfak (مطبخ = آشپزخانه)، Kader (قدر = سرنوشت)، Pir (پیر = صاحب طریقت)، Sulta (سلطه)،Kervan (کاروان)، Turunç (ترنج)، Nar (انار)، Damat (داماد)[۲]

۲-مغولی: این شاخه شامل زبانهای قبایل قلموق و پوریات است.

۳-تونگوزی: این شاخه شامل زبانهای مردم منچوری است.

زبانهای آلتایی در ناحیه‌ای وسیع از آناتولی تا ترکستان چین و مغولستان رواج دارد.

برخی زبان‌های ژاپنی و کره‌ای را هم با این خانواده مرتبط می‌دانند؛ ولی زبان‌شناسان در این مورد نظر یکسانی ندارند. همچنین، در گذشته زبانهای آلتایی و زبانهای اورالی را بخش‌های خانوادهٔ بزرگ‌تر آلتایی-اورالی می‌دانستند که اکنون بر اساس پژوهش‌های نوین این نظریه از اعتبار افتاده و کاملاً منسوخ شده است.[۳] زبانهای ترکی با ۲۹ شاخه مستقل بزرگ‌ترین و متنوع‌ترین گروه از زبانهای آلتایی را تشکیل می‌دهند.

زبانهای آلتایی، در مناطق وسیعی از جهان، از آسیای مرکزی و آناتولی گرفته تا مغولستان و غرب چین گویشورانی دارند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Georg et al. 1999: 73-74
  2. فرهنگ جامع ترکی استانبولی به فارسی
  3. cf. e.g. Georg et al. 1999
Saharan Berber

Legend[ویرایش]