سوگیری رسانه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

جهت‌گیری رسانه‌ای یا سوگیری رسانه‌ای اصطلاحی در ارتباطات و روزنامه‌نگاری است که به معنای اثرگذاری سیاست‌ها و منافع یک رسانه در انتخاب وقایع مورد پوشش خبری و نحوه پوشش آن‌هاست.

بر اساس پژوهش‌ها، در جوامع گوناگون رسانه‌ها بر اساس سیاست‌های مالکان خود اداره می‌شوند و به این دلیل تنها بخشی از واقعیت را منعکس می‌کنند که در چارچوب منافع آن‌ها باشد. از عوامل اثرگذار بر سوگیری رسانه‌ها، دولت و قدرت است.[۱]

از دید هارولد اینیس سوگیری رسانه‌ها تمدن بشری را شکل می‌دهد و از آن شکل می‌پذیرد؛ زندگی شخصی مردم و مصرف رسانه‌ای آن‌ها نیز را جهت می‌دهند.[۲]

مارشال مک‌لوهان این پدیده را یک ابزار واسط برای اتصال صف‌بندی‌های اجتماعی ناشی از جریان ثروت، دانش و قدرت (=جریان‌های تعیین‌کننده تاریخ) به جهان طبیعی در نظر می‌گیرد.[۲]

اگرچه داشتن گرایش فکری برای روزنامه‌نگاران (مانند هر شخصی) طبیعی است، اما سوگیری رسانه در صورتی که فشاری برای جانبداری ایجاد کند می‌تواند مانعی برای استقلال روزنامه‌نگاران و چالشی برای اخلاق حرفه‌ای این شغل باشد.[۳]

منابع[ویرایش]

  1. شکرخواه، یونس و فاطمه کمالی چیرانی. «روزنامه‌نگاری همراه و پوشش خبری جنگ عراق: مطالعه موردی فاکس نیوز». فصلنامه تحقیقات فرهنگی ایران. علمی-پژوهشی (پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی) ۲، ش. ۱ (بهار ۱۳۸۸): ۱۵۵–۱۷۳. ISSN ۱۸۴۷-۲۰۰۸. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ شاه‌قاسمی، احسان. «فلسفه رسانه از نگاه اینیس و مک‌لوهان». مرکز آموزش و پژوهش مؤسسه همشهری، ۲ مرداد ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۵ دی ۱۳۹۳. 
  3. کواچ، بیل و تام رزنتیل. اصول روزنامه‌نگاری: آنچه دست‌اندرکاران باید بدانند و عامه باید توقع داشته‌باشند. ترجمهٔ حمیدرضا زاهدی. انتشارات اطلاعات، ۱۳۸۹. ۱۹۱–۱۹۰. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۴۲۳-۸۰۱-۷.