تاریخ‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

تاریخ‌گرایی[۱] (به انگلیسی: Historicism) یک رویکرد به تبیین وجود پدیده‌های به‌ویژه اجتماعی و فرهنگی (از جمله ایده‌ها و باورها) است که با مطالعه تاریخ آن‌ها و بررسی فرایند پیدایش آنها بیان می‌شود. این واژه به‌طور گسترده در فلسفه، انسان‌شناسی و جامعه‌شناسی استفاده می‌شود.[۲]

Historicism در فارسی به تاریخی‌گری، تاریخ‌گرایی، تاریخیت، اصالت تاریخ، تاریخ نگری، تاریخ باوری، تاریخ پرستی ترجمه شده‌است.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «تاریخ‌گرایی» [جامعه‌شناسی] هم‌ارزِ «Historicism»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. جواد میرشکاری، ویراستار. دفتر نهم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۱۸-۴ (ذیل سرواژهٔ تاریخ‌گرایی)
  2. Wikipedia contributors, "Historicism," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Historicism&oldid=1059305271 (accessed December 24, 2021).
  3. کارل پوپر (۱۳۸۰). جامعه باز و دشمنان آن. ترجمهٔ عزت‌الله فولادوند. خوارزمی. ص. ۶.