تلفیق‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

تلفیق‌گرائی، تلاشی است برای ترکیب مکاتب گوناگون به ویژه در خداشناسی، ادبیات، موسیقی و هنرهای نمایشی. جوامع شرقی در مواجهه با تکنوکراسی غربی سعی در ارائه مکاتب تلفیقی می نمایند. در سیاست پوپولیستی هنگامی که جریانات سیاسی خود را در آستانه حذف اجتماعی ببینند اقدام به باز تعریف رسانه ای می کنند. نمی توان گفت تلفیق گرائی مولود عصر حاضر ست.

در خدا شناسی[ویرایش]

تلفیق گرائی دینی ترکیب چند سیستم اعتقادی و نا مرتبط در یک سیستم جدید یا ادغام در یک سنت موجود است. این پدیده معمولا در مناطقی رخ می دهد که چند سیستم اعتقادی در مجاورت هم وجود داشته باشند یا هنگامی که یک جغرافیا تسخیر می شود و فاتحان اعتقادات شان را تحمیل کرده اما فرهنگ مغلوبین نیز کاملا از بین نرفته باشد (ن.ک ایلخانان). ادیان ممکن است تشابهاتی در اعتقادات یا تاریخ خود داشته باشند اما تمایلی به تلفیق گرائی نشان ندهند. پیروان گاهی اوقات تلفیق گرائی را خیانت به حقیقت ناب خود می دانند (ن.ک داعش) با این استدلال تلفیق یک باور بیرونی دین اصلی را خراب می کند. ممکن است سیستم های اعتقادی غیر انحصاری کاملاً آزاد باشند که سنت های دیگر را در سنت خود بگنجانند. تلفیق گرائی می تواند در مورد تعویض یا اصلاح عناصر یک سیستم اعتقادی با اعتقادات معرفی شده از جای دیگر به کار رود. به گفته فردیناندو نتیجه چنین تعریفی می تواند منجر به مصالحه مرگبار یکپارچگی سیستم اصلی شود. اندیشمندان گاهی با هدف افزایش کارائی یا افزایش هم گرائی سیستم هائی جدید را می سازند. بعضی اوقات دولت حامی چنین ابداعاتی می شود كه عمدتا برای جلوگیری از تأثیرات خارجی می باشد.

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Syncretism». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای ، بازبینی‌شده در ۲ مارس ۲۰۰۸.