روح‌گرایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

روح‌گرایی (انگلیسی: Spiritism) نظریه‌ای مبتنی بر ارواح گرایی است که در قرن نوزدهم توسط مربی فرانسوی ایپولیت لئون دنیزارد ریویل با نام مستعار آلن کاردک تدوین شد و سپس به نظریه ارواح کاردیست موسوم گشت. روح گرایی مطالعه "ماهیت، منشاء، و سرنوشت ارواح، و ارتباط آنها با جهان مادی " است. روح گرایی به سرعت به کشورهای دیگر گسترش یافت به طوری که امروزه ۳۵ کشور جهان در شورای بین‌المللی روح گرایی عضویت دارند.

روح گرایان ادعا دارند که اساساً انسان روح جاودانی است که به طور موقت و شاید چندین بار ساکن بدن شده تا تعالی اخلاقی و فکری به دست آورد. روح گرایان همچنین ادعا می‌کنند که ارواح، از طریق واسطه‌های غیرفعال یا فعال، ممکن است در جهان مادی نفوذ خیرخواهانه یا بدخواهانه داشته باشند.

این اصطلاح نخستین بار در کتاب کاردک به نام کتاب ارواح، به منظور افتراق روح گرایی از ارواح گرایی استفاده شد.

تحت تأثیر روح گرایی یک جنبش اجتماعی برای ایجاد مراکز شفا، موسسات خیریه و بیمارستان‌ها برای میلیون‌ها نفر از مردم در ده‌ها کشور به ویژه در برزیل به وجود آمد. هم چنین روح گرایی در آیین جدید ویتنامی به نام کائودایی یا کائودایسم بسیار تأثیرگذار بود. آیینی که در ۱۹۲۶ پس از آن که سه واسطه مدعی شدند پیام‌هایی دریافت کرده‌اند مبنی بر این که آلن کاردک پیامبر یک دین جهانی نوین است، به وجود آمد. پس از سال ۱۹۷۵ و با مخالفت دولت ویتنام کائودایسم تقریباً از میان رفت، اما در حال حاضر دوباره به صحنه عمومی بازگشته و کائودایستها با بازدید از مرکز روح گرایان در لیون به برقراری مجدد تماس با میراث فرانسوی روح گرایان مبادرت کرده‌اند. در حال حاضر در حدود چهار میلیون کائودایست در ویتنام و در میان مهاجران ویتنامی وجود دارد، به طوری که آنها را به بزرگترین گروه روح گرایان در آسیا تبدیل نموده است.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]