ساخت‌گرایی اجتماعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

ساخت گرایی اجتماعی(به انگلیسی Social constructionism) یک نظریه دانش در جامعه‌شناسی و نظریه ارتباطات است که بررسی می‌کند فهم مشترک بر ساخته از جهان که اساس مفروضات مشترک در مورد واقعیت را تشکیل می دهد، چگونه توسعه پیدا می‌کند. این نظریه بر این مفهوم استوار است که معانی با هماهنگی دیگران و نه به صورت انفرادی، توسعه می‌یابند.

ساخت‌های اجتماعی می‌توانند براساس جامعه و حوادث مربوط به دوره زمانی وجودشان متفاوت باشند.[۱] یک مثال از ساخت اجتماعی پول یا مفهوم ارز است، زیرا افراد جامعه توافق کرده‌اند که به آن اهمیت / ارزش دهند.[۱][۲] نمونه دیگری از ساخت اجتماعی - هرچند بحث‌برانگیز و مورد اختلاف - مفهوم خودانگاره / هویت شخصی است.[۳] چارلز کولی نظریه خود-شیشه ای خود را با این ادعا بیان کرد: «من آن چیزی نیستم که شما فکر می‌کنید من هستم؛ من آن چیزی نیستم که فکر می‌کنم هستم؛ من آن چیزی هستم که فکر می‌کنم شما فکر می‌کنید هستم.»[۱] این بیانگر این دیدگاه است که افراد جامعه ایده‌ها یا مفاهیمی را می‌سازند که بدون وجود افراد یا زبان برای تأیید این مفاهیم وجود ندارد.[۱][۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ Mr. Sinn (3 February 2016), Theoretical Perspectives: Social Constructionism, retrieved 11 May 2018
  2. khanacademymedicine (17 September 2013), Social constructionism | Society and Culture | MCAT | Khan Academy, retrieved 12 May 2018
  3. Jorgensen Phillips (16 March 2019). "Discourse Analysis" (PDF).
  4. "Social constructionism". Study Journal. 4 December 2017. Retrieved 12 May 2018.