کهنوت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کهنوت یا کاهنی[۱] (انگلیسی: Ordination) فرایندی است که طی آن افراد به منصب روحانیت برگمارده می‌شوند تا آیین‌ها و مراسم مختلف مذهبی را انجام دهند. فرایند و مراسم کهنوت بسته به دین و مذهب متفاوت است؛ کهنوت در واقع طبقهٔ خاص روحانیت در برخی ادیان است.

بودیسم[ویرایش]

کهنوت نوآموز بودایی

سنت جامعه رهبانیت (سانگها) با گوتاما بودا که مراتب راهبها و سپس راهبهها را برقرار کرد شروع شد.

اسلام[ویرایش]

مسلمانان رهبران مذهبی دارای کهنوت ندارند؛ کهنوت مشخصهٔ دیگر ادیان شمرده شده و در اسلام مردود است. اسلام یک طبقهٔ رسمی و مجزای روحانی ندارد.

به رهبران مذهبی معمولاً شیخ، امام یا مولانا گفته می‌شود. عنوان امام به کسی گفته می‌شود که پیشنماز است. شیخ واژه‌ای عربی به معنای مرد پیر است و به عنوان عنوانی افتخاری برای افراد دانشمند اطلاق می‌شود. مولانا عنوانی است که طلاب مدرسه‌های اسلامی در شبه قاره هند به کار می‌برند.

یهودیت[ویرایش]

شمیکا یا سمیشوت به کهنوت ربی یا حذان در یهودیت اطلاق می‌شود.

منابع[ویرایش]

  1. «معنی کهنوت». لغت نامه دهخدا. بازبینی‌شده در ۲۰۱۴-۱۲-۲۶.