مدیتیشن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
تندیس بزرگی از شیوا در حال مراقبه، در بنگلور.

درون‌پویی یا مدیتیشن (انگلیسی: meditation) که با نام مراقبه نیز شناخته می‌شود، به‌طور کلی فنون و روش تسلط بر ذهن است. به گفته معتقدان این روش، هدف درون‌پویی تربیت و کنترل ذهن توسط تکنیک‌های درون‌گرانه برای رسیدن به شادی آگاهی و آرامشی عمیق و طولانی و غیر وابسته به غیر است.

بسیاری از آیین‌های درون‌انگارانه و برخی از دین‌های بزرگ به خصوص ادیان شرقی نظیر هندوئیسم و بوداگرایی آیین‌های درون‌پویی را نیز دربرمی‌گیرند. اکثر روش‌های محبوب درون‌پویی ریشهٔ شرقی دارند. از روش‌های معروف درون‌پویی شرقی مراقبه متعال (تی. ام)، ذاذن و درون‌پویی ویپ‌آسانا است. در درون‌پویی‌ها با تمرکز ذهن و آزاد کردن نیروی چاکرا یا شاکرا به آرامش روحی وجسمی می‌رسند و توانایی کنترل این نیرو را بدست می‌آورند.

نام[ویرایش]

درون‌پویی یک تکنیک و تمرین ذهنی و بدنی است که در آن شخص به آرامی توجه خود را به درون می‌برد تا به آرامش جسمی و ذهنی دست پیدا کند. اکثر انواع مدیتیشن از تمرینات مذهبی شرقی به خصوص از هند، چین و ژاپن به غرب رفتهاست. تنها در سه دهه اخیر است که این تکنیک‌ها به‌طور جدی برای دستیابی به سلامتی، بخصوص برای درمان استرس و کاهش دردهای مزمن به کار می‌رود.

تکنیک‌های رایج درون‌پویی[ویرایش]

سه تکنیک رایج مدیتیشن در بسیاری از کشورها، درون‌پویی TM، درون‌پویی تنفسی و درون‌پویی تمرکزی می‌باشد:

  1. در TM شما یک کلمه یا صوت ساده (که مانترا نامیده می‌شود) را در طول زمان درون‌پویی با خود تکرار می‌کنید تا افکار خود را متمرکز کنید و به حالت آرامش برسید.
  2. درون‌پویی تنفسی، تمرکز بر فرایند دم و بازدم، برای کمک به روشن شدن ذهن می‌باشد.
  3. درون‌پویی تمرکزی، تمرکز روی زمان حال، قدردانی از افکاری که به سطح می‌آیند و مشاهده آن‌ها بدون قضاوت است.

اثرات درون‌پویی[ویرایش]

TM در سال ۱۹۶۰ هنگامیکه ماهاریشی ماهش یوگی آن را به آمریکا برد، عمومی شد. در این زمان، گزارشهایی از یوگیها و استادان مدیتیشن هندی که قادر به دگرگونی در حالات آگاهی و کنترل اعمال بدن مانند فشارخون بودند، به غرب رسید. این موارد جرقهای برای محققان غربی و کسانی که بر روی روش‌های سلامتی کار می‌کردند - و عده زیادی از مردم -برای شروع تحقیقات دربارهٔ عامل نهانی افزایش سلامتی این تکنیک‌های قدیمی شد. در سال ۱۹۷۵ هنگامی که دکتر هربرت بنسن (Herbert Benson)، یکی از پزشکان پرآوازه دانشگاه هاروارد، کتاب مشهور خود به نام «پاسخ آرمیدگی» (Relaxation Response) را منتشر کرد، اعتماد به این تکنیک‌ها بیشتر شد. این کتاب نشان می‌داد که مدیتیشن چگونه توانسته به درمان فشارخون بالا، دردهای مزمن، بیخوابی و بسیاری از بیماری‌های جسمی کمک کند. امروزه مدیتیشن به عنوان یک درمان کمکی برای کاهش درد و کنترل استرس پذیرفته شده‌است و در بسیاری از بیمارستانها و مراکز درمانی در سراسر آمریکا آموزش داده شده، با بیماران تمرین می‌شود. مدیتیشن همچنین بخشی از سایر تکنیک‌های ذهن- بدن مانند یوگا، چی گونگ و تایچی می‌باشد که در سالهای اخیر در آمریکا محبوبیت پیداکردهاند.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]