پندار آرزومندانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پندار آرزومندانه (به انگلیسی: Wishful thinking) یعنی شکل‌گیری یک باور و تصمیم‌گیری برپایه‌ی مطالبی که شاید خوشایند به نظر آیند، ولی به دور از شواهد و منطق و واقعیّات هستند. مطالعات گوناگون نشان داده که در شرایط برابریِ تمام عوامل دیگر، افراد دارای پندار آرزومندانه نتایج مثبت را بیش‌تر از نتایج منفی احتمال می‌دهند.

کریستفر بوکر (Christopher Booker) پندار آرزومنانه را چنین تشریح می‌کند:

"چرخه‌ی اوهام".... الگویی که در زندگی شخصی و سیاست و تاریخ... و در داستان‌گویی تکرار می‌شود. هنگامی که انگیزه‌ی ناخودآگاه ما از دست زدن به کاری، پندار آرزومندانه‌ی ماست، ممکن است چند صباحی، که شاید به توان آن را "مرحله‌ی رویا" نامید، همه چیز بر وفق مراد به نظر آید؛ ولی چون این داستان ذهنی هرگز با واقعیّت سر سازگاری نخواهد داشت، ادامه‌ی آن در زمان گردش مسیرِ وقایع، به سمت نامطلوب، منجر به "مرحله‌ی ناامیدی" می‌شود. چون همه چیز نامطلوب می‌گردد، تراکم فشار واقعیّت، منجر به "مرحله‌ی کابوس" می‌شود که نهایت آن "انفجار به درون واقعیّت" است، و آن هنگامی است که آن توهّم بالاخره در هم فرو می‌ریزد.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. The Telegraph, 23 April 2011 (روزنامه تلگراف، ۲۳ آوریل ۲۰۱۱)