پندار آرزومندانه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پندار آرزومندانه یعنی شکل گیری باور و تصمیم گیری برپایه مطالبی که شاید خوش آیند بنظر آیند ولی بدور از شواهد و منطق و واقعیاتند. مطالعات گوناگون نشان داده که در شرایط برابری تمام عوامل دیگر، افراد دارای پندار آرزومندانه نتایج مثبت را بیشتر از نتایج منفی احتمال می‌دهند.

کریستفر بوکر (Christopher Booker) پندار آرزومنانه را چنین تشریح می‌کند:

"چرخه اوهام".... الگویی که در زندگی شخصی و سیاست و تاریخ... و در داستانگویی تکرار می‌شود. هنگامی که انگیزه ناخودآگاهانه ما از دست زدن به کاری پندار آرزومندانه ماست، ممکن است چند صباحی، که شاید بتوان آنرا "مرحله رویا" نامید، همه چیز بر وفق مراد بنظر آید. ولی چون این داستان ذهنی هرگز با واقعیت سر سازگاری نخواهد داشت ادامه آن در زمان گردش مسیر وقایع بسمت نامطلوب منجر به "مرحله نومیدی" می‌شود. چون همه چیز نامطلوب می‌گردد تراکم فشار واقعیت منجر به "مرحله کابوس" می‌شود که نهایت آن "انفجار بدرون واقعیت" است، و آن هنگامی است که آن توهم بالاخره در هم فرو می‌ریزد.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]