فرجام‌شناسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

فرجام‌شناسی (به انگلیسی: Eschatology) بخشی از الهیات، فلسفه، و آینده‌شناسی است که به مسائلی می‌پردازد که رویداد نهایی تاریخ، یا سرنوشت نهایی بشر تصور می‌شوند، و معمولاً از آن تحت عنوان پایان جهان یاد می‌شود.

در بسیاری از ادیان سنتی، از آن به عنوان یک رویداد واقعی آتی یاد می‌شود که در متون مقدس یا افسانه‌های اجدادی بشارت داده شده‌است.

در یهودیت[ویرایش]

در مسیحیت[ویرایش]

به نوشته کتاب عهد جدید، آخر زمان با بازگشت مسیح آغاز می‌شود. مسیح به هنگام عروج به پیروانش قول داد که بازمی‌گردد و با بازگشت او تمامی رنج‌ها پایان خواهد یافت. به باور مسیحیان او برای داوری در مورد زندگان و مردگان باز خواهد گشت.

در اسلام[ویرایش]

به باور مسلمانان، به ویژه شیعیان، عیسی، به همراه مهدی، در زمانی که خدا مشخص کند به دنیا باز خواهند گشت. مهدی پس از نبرد با دجال و شکست او، صلح را برقرار می‌کنند.

اسلام تأکید ویژه‌ای بر موضوع فرجام‌شناسی دارد، نه‌تنها به خاطر اینکه خود را آخرین دین آسمانی می‌داند، بلکه به خاطر اینکه سیر تاریخ را با معنی و انسان را در قبال اعمالش مسئول می‌داند. محققان امروزی معتقدند فرجام‌شناسی اسلامی به این موضوع اشاره دارد که سرانجام جهان با تکامل جهان و پیروزی حق بر باطل پایان می‌یابد. قرآن بر حتمی بودن رستاخیز، حسابرسی در روز قیامت، و جدا شدن ابدی نیکوکاران از بدکاران تأکید دارد. در روز قیامت مردم بر اساس اعتقادشان به خدا، قبول وحی نازل‌شده، و کارهایشان قضاوت خواهند شد. مرحله‌ای بینابین به نام برزخ نیز توسط مفسران متأخر در نظر گرفته می‌شود.

منابع[ویرایش]